Clicks265
Agata.B
33

Ksiądz Chrostowski przypomina patologie ”dialogu” religijnego z Żydami w III RP

Relacje Polaków z Żydami są jednym z tematów wznowionej przez wydawnictwo Fronda publikacji „Kościół Żydzi Polska”, drugiego tomu wywiadu, jaki ksiądz profesor Waldemar Chrostowski udzielił Grzegorzowi Górnemu i Rafałowi Tichemu.

Dziś, gdy mamy do czynienia z kolejną odsłoną antypolskiej kampanii nienawiści prowadzonej przez środowiska żydowskie warto sobie przypomnieć, jak wyglądał stosunek Żydów do Polaków w III RP – wydarzenia, które chyba umknęły tym, których dzisiejsza antypolska nienawiść Żydów do Polaków zaskoczyła.
Zdaniem Księdza Profesora, pomimo, że na świecie żyje 20 milionów Żydów, 80% z nich ma korzenie na ziemiach polskich, a historia Żydów jest częścią historii Polski, współcześni Żydzi odczuwają nienawiść do Polski i Polaków. Podobnie filosemickie kręgi zwolenników dialogu w Kościele czują odrazę do wszystkiego co polskie i patriotyczne, oraz do dbania o interes Kościoła – przykładem tego jest propagowanie judaizmu pod banderą dialogu na uczelniach katolickich.
W opinii Księdza Profesora, jednym z najbardziej znanych konfliktów Żydów z Polakami był spór o klasztor karmelitanek w Oświęcimiu. W 1979 roku w Auschwitz Jan Paweł II wyraził pragnienie by modlono się w pobliżu obozu. W 1984 roku w pobliżu obozu w zrujnowanym starym teatrze (który podczas wojny służył za magazyn Cyklonu B) siostry karmelitanki założyły swój klasztor. Klasztor stał przy obozie Auschwitz gdzie mordowano Polaków katolików, a nie przy Auschwitz II w Brzezince gdzie mordowani byli Żydzi.
Jak przypomina Ksiądz Profesor, w 1985 roku rozpoczęła się żydowska kampania na rzecz likwidacji klasztoru karmelitanek w pobliżu obozu. Według Żydów zakonnice chciały nawracać Żydów i negować żydowską martyrologię. W 1986 roku w Genewie (w pałacu Rothschildów) zapadła decyzja o likwidacja klasztoru. Decyzje tą podjęli kardynał Macharski (biskup diecezji, do której należał Oświęcim), kard Lustiger, ksiądz Musiał, prymas Belgii, przewodniczący episkopatu Francji, redaktor Turowicz, biskup Tadeusz Górny i Żydzi nie będący reprezentantami żadnej z dużych organizacji diaspory. Duchowni zgodzili się na likwidację klasztoru w Oświęcimiu (pomimo, że nie mieli jakiegokolwiek prawa podejmować takich decyzji – zakony i klasztory nie podlegają władzy biskupów miejsca). Negocjacje były pośpieszne a nikt sióstr nie pytał o zdanie. W 1988 roku na przyległym Żwirowisku, gdzie Niemcy zabili 150 Polaków, ustawiono krzyż z mszy papieskiej.
Według informacji podawanych przez Księdza Profesora, w lipcu 1989 roku na klasztor sióstr karmelitanek napadło sześciu członków Związku Studentów Żydowskich USA, na czele z rabinem Avi Weissem. Rozpoczęła się globalna żydowska kampania na rzecz usunięcia zakonnic. W 1993 roku wieloletnie zabiegi Żydów o wypędzenie zakonnic zakończył list Jana Pawła II polecający zakonnicom opuszczenie klasztoru. Wypędzenie karmelitanek z Oświęcimia było pierwszym przypadkiem w historii Kościoła kiedy na żądanie innej religii Kościół przeniósł klasztor (dokładnie o 600 metrów). Po wypędzeniu zakonnic Żydzi i zwolennicy Kościoła otwartego dalej żądali usunięcia krzyża papieskiego.
W swej pracy Ksiądz Profesor przypomniał, że w 1989 roku powstała przy polskim episkopacie Komisja do dialogu z judaizmem. W 1987 roku jej sekretarzem został ksiądz Musiał, pomimo że był osobą całkowicie nie kompetentną w sprawach judaizmu i teologi, filosemitą całkowicie nie wrażliwym na polskie racje, bałaganiarzem nie wywiązującym się z obowiązku protokołowania spotkań, niedoszłym doktorem. Musiała promował Turowicz, dzięki Turowiczowi pisywał on w „Tygodniku Powszechnym”.
Zdaniem Księdza Profesora, Jerzy Turowicz był bliższy stanowisku żydowskiemu niż katolickiemu, bardzo sprytnie realizował długookresowe cele, charakteryzował się nieszczerością i przebiegłością. Z Turowiczem i Musiałem współpracował ksiądz Czajkowski.
Dla Księdza Profesora, Czajkowski był żartownisiem, filosemitą i ignorantem. Według niego „nie najmocniejszą jego stroną było uprawianie rzetelnej i pogłębionej teologii. Wypowiadał się bardzo emocjonalnie, ewentualne braki w rozeznaniu nadrabiał żartami”. Turowicz, Czajkowski, Musiał, za dialog uznawali prawienie kompletów, uległość i przyznawanie, że Polacy mają na sumieniu rzekome winy. Rozmawiali tylko z tymi, którzy akceptowali ich filosemickie poglądy. Często uczestniczący w dialogu świeccy i duchowni nie byli zainteresowani dobrem Kościoła, tylko dbali o własne partykularne interesy.
W swej pracy ksiądz profesor Chrostowski przypomniał, że Jędrzej Giertych uznawał, że ”dialog” z Żydami jest nie potrzebny bo dla judaizmu talmudycznego ważny jest Talmud i kabała a nie Tora przez co judaizm jest antychrześcijański (co powoduje, że ”dialog” i kontakt z judaizmem jest szkodliwy dla chrześcijanina). Zdaniem księdza Chrostowskiego Jędrzej Giertych „słusznie podkreślił, że judaizm biblijny oraz judaizm rabiniczny bardzo się różnią i nie są tożsame”. Giertych, zdaniem księdza profesora, jednak nie docenił, że poznanie judaizmu rabinicznego pozwala lepiej zrozumieć judaizm biblijny (z którego wywodzi się judaizm rabiniczny).
Jak sam przyznał w swojej książce ksiądz Chrostowski przez wiele lat optymizm nie pozwalał mu dostrzec, że dialog dla Żydów jest tylko biznesem. Zdaniem księdza profesora Chrostowskiego „dialog był potrzebny Żydom w Polsce by oczyścić słowo „Żyd”, kojarzone przedtem niemal wyłącznie z komunizmem”. Żydzi wykorzystali dialog do zmiany skojarzeń słowa Żyd, skojarzenia z komunizmem zastąpili skojarzeniami z religią. Kościół w religijnym społeczeństwie polskim był narzędziem zmiany semantycznej. Z czasem Kościół przestał być Żydom potrzebny.
Jak przypominał Ksiądz Profesor, w czerwcu 1989 roku grupa polskich księży wyjechała na szkolenia z dialogu do USA. W USA okazało się, że szkolenia o judaizmie finansuje archidiecezja Chicago bo Żydzi mają religijny zakaz finansowania chrześcijan i chrześcijańskich przedsięwzięć. Podczas wyjazdu okazało się też, że Żydzi są wrodzy wobec katolików, uznają, że fundamentem holocaustu był katolicyzm. Księży szokowała też nierzetelność amerykańskich dziennikarzy. Podczas wyjazdu księża zetknęli się z Ronaldem Modrasem byłym księdzem katolickim polskiego pochodzenia, który porzucił kapłaństwom i stał się autorytetem od rzekomego polskiego antysemityzmu.
Jak informuje ksiądz Chrostowski „mało kto po stronie żydowskiej chce dialogu religijnego, natomiast wszyscy traktują kontakty z chrześcijanami jako nową okazje do zwalczania antysemityzmu”. Żydów nigdy nie interesowało co katolicy mają do powiedzenia. Podczas wykładów księdza Chrostowskiego w USA Żydzi manifestowali antypolonizm i wrogość co katolicyzmu. Amerykańscy Żydzi chcieli rozmawiać tylko o rzekomym polskim antysemityzmie. Żydzi amerykańscy uważali się za ocalałych z holocaustu nawet wtedy kiedy ani oni ani ich przodkowie nigdy nie mieszkali w Europie. Holocaust stał się zbiorową traumą Żydów. Najbardziej antypolskie w USA okazały się być Żydówki wychowujące swoje dzieci w nienawiści do Polski.
W Kanadzie ksiądz Chrostowski spotkał się z powszechnymi kłamstwami o rzekomym polskim antysemityzmie i rzekomej polskiej odpowiedzialności za holocaust, dodatkowo zbrodnie komunistyczne nie były Kanadyjczykom znane. Polonia w USA i Kanadzie cierpiała z powodu nieustannego antypolonizmu Żydów oraz kampanii kłamstw i nienawiści wobec Polski i Polaków.
Zdaniem Księdza Profesora, ksiądz Musiał w prasie głosił współodpowiedzialność chrześcijaństwa za holocaust. „Więź”, „Znak”, „Tygodnik Powszechny” tworzyły koło wzajemnej filosemickiej adoracji unikającej konfrontacji z ludźmi o innych poglądach. W III RP ekspozycja muzealna w Auschwitz tak została zmieniona by żydowska martyrologia całkowicie zdominowała przekaz. W izraelskich podręcznikach szkolnych Polska była opisywana tylko jako kraj holocaustu, a wielowiekowa koegzystencja jest przemilczana.
Po przepędzeniu karmelitanek Żydzi domagali się usunięcia krzyż z Żwirowiska i usunięcia kościołów z Oświęcimia i Brzezinki. Od 1998 na Żwirowisku zaczęły pojawiać się krzyże spontanicznie stawiane przez Polaków. Z krzyżami na Żwirowisku walczyli Żydzi, „Gazeta Wyborcza”, Unia Europejska. Jak przypomina ksiądz profesor Chrostowski „strona Żydowska stale ponawiała dawne i zgłaszała nowe roszczenia. Spełnienie jednych nakręcało spiralę kolejnych, a wszystkie, tak czy inaczej, obracały się wokół żądań rekompensat finansowych”.
W opinii Księdza Profesora, w III RP wielu Żydów zajmowało prominentne stanowiska w III RP. Pozycje Żydów od czasów PRL ugruntowywała też postawa filosemitów. Filosemickie było środowisko „Tygodnika Powszechnego”, „Znaku” i „Więzi”. Ksiądz Tischner twierdził, że wszyscy jesteśmy umoczeni w komunizm, stwierdzenie to rozpraszało odpowiedzialność co było bardzo na rękę Żydom współodpowiedzialnym za zbrodnie komunistyczne.
justuss and one more user like this.
justuss likes this.
Bos016 likes this.
olek19801
mk2017 and one more user like this.
mk2017 likes this.
Bos016 likes this.
olek19801 likes this.
Agata.B
"Zdaniem księdza profesora Chrostowskiego „dialog był potrzebny Żydom w Polsce by oczyścić słowo „Żyd”, kojarzone przedtem niemal wyłącznie z komunizmem”. Żydzi wykorzystali dialog do zmiany skojarzeń słowa Żyd, skojarzenia z komunizmem zastąpili skojarzeniami z religią." i miliony Nieżydów katolików daje się nabierać jak dzieci katolicko-talmudycznym judaizatorom świetego Kościoła …More
"Zdaniem księdza profesora Chrostowskiego „dialog był potrzebny Żydom w Polsce by oczyścić słowo „Żyd”, kojarzone przedtem niemal wyłącznie z komunizmem”. Żydzi wykorzystali dialog do zmiany skojarzeń słowa Żyd, skojarzenia z komunizmem zastąpili skojarzeniami z religią." i miliony Nieżydów katolików daje się nabierać jak dzieci katolicko-talmudycznym judaizatorom świetego Kościoła Katolickiego którzy wyprostowali kolana wiernym w czasie przyjmowania Komunii św
turysta569 and one more user like this.
turysta569 likes this.
Rafał_Ovile likes this.
Agata.B
Dziś, gdy mamy do czynienia z kolejną odsłoną antypolskiej kampanii nienawiści prowadzonej przez środowiska żydowskie warto sobie przypomnieć, jak wyglądał stosunek Żydów do Polaków w III RP – wydarzenia, które chyba umknęły tym, których dzisiejsza antypolska nienawiść Żydów do Polaków zaskoczyła.