Clicks1K

Ks. Piotr Glas. Kryzys w Kościele #7 | Koniec "katolicyzmu zwyczajnego"

m.rekinek
4
1 cze 2020 Wydawnictwo Esprit youtu.be/H1fK_pkthoI Zobacz nową książkę ks. Piotra Glasa ➡ https://bit.ly/2AueC6AMore
Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego

Pobudka pierwsza. Przez grzech śmiertelny wyrzucamy Boga z naszej duszy

Pobudka druga. Przez grzech traci się prawo do szczęśliwej wieczności

Pobudka trzecia. Grzech śmiertelny bardziej plami duszę aniżeli jakikolwiek brud może skalać nasze ciało

Pobudka czwarta. Przez grzech śmiertelny człowiek staje się niewolnikiem szatana

Pobudka piąta. Przez grzech śmiertelny staje się człowiek obrzydliwym w obliczu Boga i Świętych

Pobudka szósta. Przez grzech śmiertelny wyrządza człowiek wzgardę samemu Bogu

Pobudka siódma. Przez grzech śmiertelny daje się szatanowi powód, że się może przechwalać wobec Boga, że on ma większe znaczenie u ludzi, niż sam Bóg

Pobudka ósma. Grzech śmiertelny jest gorszy od samego piekła

Pobudka dziewiąta. Grzech śmiertelny czyni człowieka podlejszym od stworzeń nierozumnych

Pobudka dziesiąta. Grzech śmiertelny czyni człowieka gorszym od szatana

Pobudka jedenasta. Grzech śmiertelny jest przyczyną wiecznego potępienia

Pobudka dwunasta. Grzech śmiertelny jest przyczyną nieszczęść doczesnych

Pobudka trzynasta. Grzech śmiertelny zawiera w sobie złość nieskończoną

Pobudka czternasta. Grzech czyni człowieka obrzydliwym Bogu

Część druga

Drogi, które do grzechu prowadzą

Pierwsza droga do grzechu śmiertelnego. Towarzystwo ze złymi

Druga droga do grzechu śmiertelnego. Ciekawe spoglądanie na piękne twarze

Trzecia droga do grzechu śmiertelnego. Czytanie złych książek

Czwarta droga do grzechu śmiertelnego. Próżnowanie

Piąta droga do grzechu śmiertelnego. Częste grzechy powszednie

Szósta droga do grzechu śmiertelnego. Towarzystwa niebezpieczne

Siódma droga do grzechu śmiertelnego. Rozmowy nieprzyzwoite

Część trzecia


Jak walczyć z pokusami

–––––––––––

Ks. Mikołaj Łęczycki T. J., Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych. Z łacińskiego oryginału przełożył na nowo X. J. P. Kraków 1930. WYDAWNICTWO KSIĘŻY JEZUITÓW, str. 144. (1)
(Pisownię i słownictwo nieznacznie uwspółcześniono).

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Pozwolenie Władzy Duchownej:

Można drukować

Kraków, dnia 1 lutego 1930.


Ks. Stanisław Cisek T. J.
Prowincjał Małopolski.


L. 4182/30.

Pozwalamy drukować

Z Książęco-Metropolitalnej Kurii.


Kraków, dnia 7 lutego 1930.

† Stanisław Bp.
wik. gen.


L. S.

Ks. A. Obrubański
kanclerz


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przypisy:
(1) Por. 1) O. Mikołaj Łęczycki SI, a) Pobudki do warowania się grzechu śmiertelnego i dróg prowadzących do niego, Wilno 1705. b) Medytacje, nowym, i doskonałym sposobem dla większej rozmyślających wygody na każdy dzień całego Roku, i na znamienitsze Święta rozłożone, nie tylko Bogomyślnością się bawiącym, lecz i Kaznodziejom bardzo pożyteczne. Pierwszy raz po Polsku. Wilno 1727. c) Opusculum spirituale. De piis erga Deum et coelites affectibus. d) De praxi Divinae praesentiae et orationum iaculatoriarum ac variis orandi Deumque pie colendi modis.

2) Ks. Dr Michał Sopoćko, Docent Uniwersytetu Wileńskiego, Mikołaj Łęczycki o wychowaniu duchowym. Studium teologiczno-pedagogiczne. (De educatione spirituali secundum Nicolaum Lancicium. Tractatus theologicus ac paedagogicus).

3) Ks. Alfons Rodriguez SI, O doskonałości chrześcijańskiej.

4) O. Fryderyk William Faber, Postęp duszy, czyli wzrost w świętości.

5) O. Jan Tauler OP, Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku.

6) O. J. Petitdidier SI, Ćwiczenia duchowne według normy św. Ignacego Loyoli.

7) Św. Alfons Maria Liguori, Doktor Kościoła, O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy.

8) Ks. Wawrzyniec Scupoli, Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej.

9) Ks. Karol Żelazowski, Bądźcie doskonałymi. (Na podstawie dzieła Scaramelli'ego pod tytułem "Direttorio ascetico").

10) Kardynał Jan Bona OCist., a) Przewodnik do nieba. b) Droga do nieba. c) Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum.

(Przyp. red. Ultra montes).
+

O wierności Prawdzie punktów dziewięć i o innych ziarnach słów kilka

W ostatnich kilkudziesięciu latach niejeden katolik czuje się zagubiony w wielu istotnych kwestiach dotyczących wiary, Kościoła, liturgii, moralności, odniesienia do świata, do innych religii, do kwestii życia publicznego i do pewnych nowych zjawisk i nowych zachowań ludzi Kościoła.

Zdaje się, że na niwie Kościoła ktoś posi…More
+

O wierności Prawdzie punktów dziewięć i o innych ziarnach słów kilka

W ostatnich kilkudziesięciu latach niejeden katolik czuje się zagubiony w wielu istotnych kwestiach dotyczących wiary, Kościoła, liturgii, moralności, odniesienia do świata, do innych religii, do kwestii życia publicznego i do pewnych nowych zjawisk i nowych zachowań ludzi Kościoła.

Zdaje się, że na niwie Kościoła ktoś posiał jakieś inne ziarna. Zmutowane. Kto? W jakim celu?

Prawda z trudem toruje sobie drogę do umysłów i serc ludzkich. Od początku Kościoła był problem wierności Prawdzie. Wystarczy przeczytać pod tym kątem listy św. Pawła i pisma św. Jana! Czytając je, mamy dostęp do szerokiego spectrum tematów i problemów, które trapiły pierwsze wspólnoty chrześcijańskie. Już wtedy byli siewcy jakiegoś innego ziarna wprowadzający zamieszanie.

Czy jest to dziwne, że i dzisiaj Prawda z trudem toruje sobie drogę do umysłów i serc ludzkich? Czy jest to dziwne, że i dzisiaj ktoś sieje wewnątrz Kościoła jakieśinne ziarna wprowadzając zamieszanie?

Wobec pewnych nowości niejeden katolik zdaje się pozostawiony sam sobie i w niejednej kwestii nie znajduje autorytatywnej i jednoznacznej odpowiedzi. Jak owce bez pasterza. Brak integralnej spójnej wizji wiary, wizji, która harmonijnie obejmowałaby wszystkie dziedziny ludzkiego życia, staje się problemem wielu.
Słowo Boże i Tradycja dają autorytatywne i pewne odpowiedzi. Bezpieczne. Prawdziwe.

W tej sytuacji – i zawsze, i wszędzie – światła orientujące, bezpieczne, pewne i prawdziwe to przede wszystkim:

1. Bóg w Trójcy Świętej Jedyny, który po Soborze Watykańskim II nie zmienił poglądów,

2. Jezus Chrystus, który po Soborze Watykańskim II pozostaje „wczoraj i dziś, ten sam także na wieki” (Hbr13, 8),

3. Niepokalane Serce Najświętszej Maryi Panny, pełne łaski (Łk 1, 28), rozważające tajniki Bożej Prawdy (Łk 2, 19),

4. Słowo Boże, w którym po Soborze Watykańskim II nie zmieniła się „ani jedna jota, ani jedna kreska” (Mt 5, 18),

5. Ewangelia, której po Soborze Watykańskim II nie zmienił żaden „anioł z nieba” (Ga 1, 8),

6. Tradycja, która pozostaje krystalicznym źródłem Bożego Objawienia,

7. Nieomylne Magisterium Kościoła, zawarte nade wszystko w sformułowaniach dogmatycznych,

8. Życiorysy wielkich Świętych, które pozostają bezpiecznym świadectwem Prawdy zrealizowanej w historii,

9. Pisma wielkich Świętych, w których Prawda Bożego Objawienia mieni się wieloma szlachetnymi barwami.

(Precyzuję: przez wielkich Świętych rozumiem wielkich Pasterzy, Doktorów Kościoła, Apologetów, tych którzy zasłużyli na zaszczytne miano defensor fidei; np. św. Atanazy).


Dziewięć punktów. Przynajmniej dziewięć punktów, na których można bezpiecznie oprzeć swoje dążenie do Prawdy, dawanie świadectwa Prawdzie, wierność Prawdzie.

Jest taki tekst w Liście do Tesaloniczan, pisany z troską – wobec zakusów ludzi różnych siejących inne ziarno:„Przeto, bracia, stójcie niewzruszenie i trzymajcie się tradycji, o których zostaliście pouczeni bądź żywym słowem, bądź za pośrednictwem naszego listu” (2 Tes2, 15).

W poważnym dyskursie nie wypada powoływać się na personalne predylekcje. A jednak to napiszę: bardzo podoba mi się to słowo: „niewzruszenie”. Mniej personalnie: warto zauważyć, że w tym tekście słowo „niewzruszenie” jest!

Jeżeli ktoś ogłasza tydzień modlitw o nawrócenie żydów, to taka inicjatywa mieści się w szlachetnej katolickiej perspektywie dziewięciu wyżej wzmiankowanych punktów. Inicjatywa bezpieczna. Podejmowana z troską i w Prawdzie.

Choćby nam przyszło siać pośród wielu przeciwności i jawnego czy zakamuflowanego ostracyzmu ze strony tych czy innych czynników, hojnie siejmy zdrowe ziarno Prawdy czerpane odważną ręką z niewyczerpanego skarbca Tradycji.

Niechże nas dobroczynnie rozświetli i umocni Słowo Boże, abyśmy zachowali wierność Prawdzie i abyśmy z odwagą i rozwagą podejmowali inicjatywy mające na celu zachowanie i przekazanie następnym pokoleniom krystalicznego skarbu Prawdy – depositum fidei:

„Przeto, bracia, stójcie niewzruszenie i trzymajcie się tradycji, o których zostaliście pouczeni bądź żywym słowem, bądź za pośrednictwem naszego listu. Sam zaś Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg, Ojciec nasz, który nas umiłował i przez łaskę udzielił nam nie kończącego się pocieszenia i dobrej nadziei, niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi we wszelkim czynie i dobrej mowie!” (2 Tes 2, 15-17).

Amen!

źródło: LINK
MementoMori+++
Odważni nie żyją długo, ale tchórze nie żyją wcale
PiotrM