Św. Bernardyn Realino 2 lipca.

Życie włoskiego arystokraty Bernardino Realino toczyło się do pewnego momentu zwyczajnym biegiem właściwym dla ludzi z jego stanu. Urodzony w małej miejscowości Carpi niedaleko Modeny w północnej Italii, pierwsze nauki pobierał w domu, skąd został wysłany na dwór królewski dla nabrania światowej ogłady, następnie zaś podjął edukację na uniwersytetach w Modenie i Bolonii. Początkowo studiował medycynę i filozofię, lecz po jakimś czasie przeniósł się na wydział prawa. Studia zakończył podwójnym doktoratem z prawa rzymskiego i cywilnego w roku 1556.

Koneksje rodziców i protekcja krewnego kardynała Cristoforo Madruzzo zapewniły młodemu prawnikowi wkroczenie na drogę kariery publicznej. Bernardino został burmistrzem Felizzano, który to urząd wiązał się również z obowiązkami sędziowskimi. Równocześnie służył na dworze neapolitańskim jako doradca namiestnika.

Bernardyn Realino zapewne przysłużyłby się Ojczyźnie, pełniąc urzędy publiczne i wiodąc spokojne, szczęśliwe życie z piękną małżonką w którejś z rodzinnych posiadłości, a jednak Pan Bóg upatrzył sobie tego człowieka dla spełnienia innych zadań, dla wniesienia innej wartości w dzieje jego kraju. Przyszły święty pełnił swoje obowiązki sumiennie i z satysfakcją, ale jednocześnie coraz bardziej odczuwał niestałość ziemskich spraw i wzrastające pragnienie doskonalszego życia. Opatrzność Boża najpierw obudziła odruch miłosierdzia w sercu burmistrza Realino, który znaczną część swoich dochodów zaczął przeznaczać na potrzeby ubogich. Następnie Pan postawił na jego drodze wysłanników ze swojej duchowej armii powołanej nie tak dawno przez świętego Ignacego z Loyoli.

Towarzystwo Jezusowe cieszyło się w tamtych czasach niemałym poważaniem, a błogosławieństwo Boże spoczywało na nim wyraźnie, o czym świadczyć może choćby ilość świętych, którzy spędzili swój duchowy żywot w tym właśnie zakonie. Bernardino zetknął... Św. Bernardyn Realino
szuirad1