Join Gloria’s Christmas Campaign. Donate now!
Clicks147

Bez „jaśniejszych dowodów”

- On się już nie nawróci – biadała umierająca.

Pocieszałem ją, jak mogłem, że przecież Matka Najśw. potrafi i zatwardziałych grzeszników wyratować, więc i jej mąż nawrócić się może.

Niebawem przyjechał do żony, a kłótnia z dorożkarzem była zwiastunem jego przybycia. Młody urzędnik, były słuchacz prawa na wszechnicy, ale w sprawach religii bardzo zacofany, czyli jak to się na opak nazywać zwykło „postępowy”. Jako kapelan szpitala uważałem poniekąd za swój obowiązek zająć się i tą biedną duszą W chwilach więc wolnych chętnie rozmawiałem z nim o rzeczach tyczących się wiary. Ale ostatecznym dla niego argumentem było: „dla mnie potrzeba jaśniejszych dowodów”. Dałem mu też znaną wśród inteligencji książkę ks. Morawskiego pt. „Wieczory nad Lemanem”, ale jak zauważyłem, niewiele z niej czytał; trzymał za to jakieś niemoralne piśmidła. Gdy zaś silniej przemawiałem, oświadczył wprost: „Księże, ja jestem heretykiem”.

Widziałem, że nie chce się oświecić i dobrą lekturą gardzi. Co tu robić? Poleciłem całą sprawę Niepokalanej przez ręce niedawno w opinii świętości zmarłej, a już głośnej po całym świecie dziewicy, Gemmy Galgani z Lukki.

Wkrótce dowiaduje się, że on nazajutrz wyjeżdża, niebawem druga wiadomość, że wyjazd nastąpi jeszcze tej nocy. Na dodatek złego zjechał i jeden z jego krewnych i razem z nim przebywał.

By go mieć samego, kazałem mu powiedzieć, że potem będę zajęty, więc jeżeli sobie życzy widzieć się ze mną, niech to uczyni zaraz. I – przyszedł.

Z daleka kierowałem rozmowę do spowiedzi, ale ciężko szło, aż tu otwierają się drzwi, a w nich staje właśnie ów krewny nalegając, że już czas na kolej. Po krótkim więc pożegnaniu wyszedł.

Zostałem sam… Jak to, mówię, to tak się ta sprawa zakończy?... Padłem na kolana i krótko, ale gorąco westchnąłem do Niepokalanej za pośrednictwem Gemmy.

Wtem coś mnie tknęło – wychodzę na korytarz. Zastaję tam owego krewnego.

- Przepraszam – mówię, zwracając się do niego – muszę jeszcze z tamtym panem jedną sprawę załatwić.

- I owszem, proszę – odparł.

Mój „heretyk” już wyszedł z walizką w ręku z pokoju; proszę go więc do siebie. Dla grzeczności przyjął. Wtedy zaproponowałem – spowiedź.

- Nie jestem przygotowany. Nie. Absolutnie nie – usłyszałem w odpowiedzi. – Lecz… w tym samym czasie pada na kolana, jakby go do tego jakaś wyższa moc zmusiła. Rozpoczęła się spowiedź.

I rozpłakał się jak dziecko…

Niepokalana i bez „jaśniejszych dowodów” zwyciężyła.

Cześć Jej na wieki!

M K