Clicks1.9K
Radek33
16

"Królowie płacząc błagali, aby Święta Rodzina z nimi uciekała"

Według objawień Błogosławionej Anny Katarzyny Emmerich

Drugi dzień pobytu Królów u żłóbka. Ich odjazd

Dnia następnego byli jeszcze raz wszyscy na przemian w grocie ze żłóbkiem. Podczas dnia widziałam ich rozdających dary, szczególnie pasterzom z pola, gdzie się ich zwierzęta znajdowały. Widziałam, że ubogim, starym niewiastom, bardzo zgarbionym, zarzucali okrycia na plecy. Widziałam też wielką natrętność Żydów z Betlejem; wyłudzali wszelkimi sposobami od dobrych ludzi dary i z chciwości przeglądali im rzeczy. Widziałam też, że królowie puścili kilku ze swych ludzi, którzy tutaj w tym kraju u pasterzy pozostać chcieli. Dali im kilka zwierząt, na które rozmaitych okryć i sprzętów naładowali, nadawali im także ziaren złota, a potem uprzejmie ich odprawili. Nie wiem, dlaczego dzisiaj o wiele mniej ludzi było. Może w nocy już wielu puścili i do domu odesłali.

Rozdzielano także liczne bochenki chleba. Nie pojmuję wcale, skąd tyle chleba nabrali, lecz w rzeczywistości tak było. Mieli ze sobą formę, a gdzie odpoczywali tam piekli. Musieli jednak już być przestrzeżeni o zagrożeniu, że na powrót ograniczyli bagaże.

Wieczorem widziałam ich w żłóbku żegnających się ze Św. Rodziną. Menzor wszedł najpierw sam jeden. Święta Dziewica dała mu też Dzieciątko Jezus na ręce. Płakał bardzo, rozpromieniony z radości. Potem i pozostali przystąpili, żegnając się i płacząc. Przynieśli jeszcze wiele darów; wiele materiału, sztuki bladego i czerwonego jedwabiu, także kwieciste materiały i mnóstwo bardzo delikatnych okryć. Zostawili także swe długie, delikatne płaszcze; były płowe i z cienkiej wełny, bardzo lekkie i powiewne. Przynieśli też jeszcze wiele, jedna na drugą ułożonych, miseczek i puszek pełnych ziaren, a w koszyku garnuszki z delikatnymi, zielonymi krzewami o małych listkach i białych kwiatkach. Mniej więcej po trzy stało w środku jednego garnuszka, tak że znowu garnuszek na brzeg nasadzić było można. Stały jedne na drugich w koszyku.

Postawili też wąskie, długie koszyki z ptakami, które do zabicia na dromaderach wisiały. Wszyscy bardzo płakali, opuszczając Dzieciątko i Maryję. Widziałam tam także przy nich stojącą Świętą Dziewicę, gdy się żegnali. Przyjmując dary, nie okazywała żadnej radości z przedmiotów, lecz niezmiernie była wzruszona, pokorna i prawdziwie wdzięczną dla dawcy. Nie widziałam w niej żadnego śladu interesowności wśród tych cudownych odwiedzin, tylko z początku z miłości ku Dzieciątku Jezus, a ze współczucia ku św. Józefowi myślała, że teraz więcej będą mieli opieki i że już nie tak pogardliwie z nimi obchodzić się będą, jak przy przybyciu, albowiem tak jej żal było, że Józef wskutek tego się smucił i wstydził.

Gdy się królowie żegnali, było już jasno w żłóbku. Potem wyszli na pagórek żłóbka ku wschodowi w pole, gdzie byli ich ludzie i zwierzęta. Stało tam wielkie szerokie drzewo, bardzo stare i daleko cień rzucające. Było coś osobliwego z tym drzewem; już Abraham z Melchizedechem byli pod nim. Także pasterzom i ludziom dokoła było ono świętym. Było przy nim ognisko, które można było ukryć, a po obu stronach były chaty do spania.

Przed nim była studnia, z której pasterze w pewnych czasach przynosili wodę jako bardzo zdrową. Wszystko otoczone było płotem. Tam poszli królowie i wszyscy ich ludzie, jeszcze obecni, tam się zgromadzili. Także światło było przy studni. Modlili się i śpiewali niezmiernie miło.

Potem ugościł ich Józef znowu w ich namiocie przy żłóbku, a przewodnicy wrócili do swych gościn do Betlejem. Tymczasem władze w Betlejem, nie wiem, czy z powodu tajnego polecenia Heroda, czy też z własnej gorliwości, postanowiły pojmać królów w Betlejem przebywających i jako burzycieli przed Herodem oskarżyć. Nie wiem, kiedy to miało nastąpić. Lecz w nocy ukazał się królom w Betlejem, a zarazem i innym, którzy w namiocie przy żłóbku spoczywali, we śnie anioł, który ich upomniał, by w podróż wyruszyli i inną drogą wracali. Ci, którzy byli przy żłóbku, natychmiast obudzili Józefa i to mu oznajmili. Podczas gdy swym ludziom kazali wyruszać i zwijać namioty, co się działo z niezmierną szybkością, pobiegł Józef do Betlejem, by to innym, tamże przebywającym, oznajmić. Lecz ci, pozostawiwszy tam znaczną część swych rzeczy, już byli w drodze i szli naprzeciw niemu. Józef oznajmił im swe poselstwo, a oni odpowiedzieli mu, że już je słyszeli. W Betlejem nie zwrócono uwagi na ich wyjazd. Ponieważ bez pakunków po cichu wychodzili, można było sądzić, iż idą do swych ludzi na jaką modlitwę. Podczas gdy przewodnicy jeszcze w żłóbku się żegnali płacząc, drużyna już w oddzielnych orszakach, by móc prędzej podróż odbywać, posuwała się rozmaitymi drogami na południe przez pustynię Engaddi wzdłuż Morza Martwego.

Królowie błagali, aby Święta Rodzina z nimi uciekała, a potem prosili, żeby chociaż Maryja z Jezusem w grocie ssania się ukryła, by z powodu nich nie doznała przykrości. Jeszcze mnóstwo przedmiotów pozostawili świętemu Józefowi do rozdania. A Święta Dziewica podarowała im swój długi welon, który zdjęła z głowy, a w który Dzieciątko Jezus, gdy je nosiła i siebie owijała. Wszyscy mieli Dzieciątko jeszcze na swych rękach, płakali i rozmawiali bardzo wzruszająco i zostawili Maryi swe lekkie, jedwabne płaszcze. Potem, dosiadłszy zwierząt, szybko odjechali.

Widziałam anioła przy nich także na dworze, na polu. Wskazywał im drogę, którą iść mieli. Nie było ich już bynajmniej tak wielu, a ich zwierzęta tylko trochę były obładowane. Każdy król był mniej więcej o kwadrans drogi oddalony od drugiego, aż nagle jakby zniknęli. Gdy znowu wszyscy w pewnym miasteczku się zeszli, nie podróżowali już tak szybko dalej, jak wtedy z Betlejem wyruszyli. Widziałam Anioła zawsze przed nimi idącego, a czasem także z nimi rozmawiającego.

Maryja otulona, udała się z Dzieciątkiem Jezus do groty ssania. Także dary i to, co królowie pozostawili, przynieśli tam pasterze, którzy zawsze w dolinie przebywali, przy pomocy tych, którzy tu pozostali.

Trzej najstarsi pasterze, którzy Jezusa najpierw powitali, ze szczególniejszą hojnością obdarzeni byli przez królów. Gdy w Jerozolimie dowiedziano się o wyruszeniu pochodu, byli już przy Engaddi, a dolina, na której przystawali, z wyjątkiem kilku słupków namiotu i śladów zdeptanej trawy, była jak zwykle, spokojna i cicha.

Zjawienie się jednak orszaku królów w Betlejem wywołało wielkie wrażenie. Wielu żałowało, iż Józefa nie przyjęli na mieszkanie; inni mówili o królach jako awanturniczych marzycielach; inni łączyli ich przybycie z pogłoskami o cudownych zjawiskach u pasterzy. Widziałam też, jak z sądu w Betlejem wydano publiczne ogłoszenie do zwołanego ludu, ażeby się wstrzymywać od wszelkich przewrotnych sądów i zabobonnych pogłosek, i już nie chodzić do mieszkania owych ludzi sprzed miasta.

Gdy się znowu lud rozbiegł, widziałam, iż Józefa dwa razy wzywano do sądu. Gdy tam szedł drugi raz, wziął ze sobą nieco darów od królów i podarował to starym Żydom, którzy wypytawszy się o wszystkim, znowu go puścili. Widziałam też, że Żydzi ściętym drzewem zastawili drogę, prowadzącą do jaskini ze żłóbkiem, nie przez bramę, lecz przez owo miejsce, gdzie Maryja wieczorem po swym przybyciu do Betlejem pod drzewem czekała. Postawili też strażnicę z dzwonkiem, od której sznurek ciągnął się przez drogę, by każdego, który by tę drogą chciał przechodzić, można było zatrzymać.

Widziałam także około szesnastu żołnierzy u Józefa przy grocie ze żłóbkiem. Lecz gdy prócz niego znaleźli tylko Maryję z Dzieciątkiem, wrócili, i zdali o tym sprawę.

Józef ukrył dobrze wszystkie dary królów. W pagórku pod żłóbkiem jeszcze inne były groty, o których nikt nie wiedział, a które Józef, jeszcze jako mały chłopiec odkrył. Pochodziły one od Jakuba, który tutaj nad żłóbkiem wśród swoich wędrówek miał namiot, kiedy Betlejem zaledwie z kilku tylko strzech się składało.

Dary królów, materiały, płaszcze, złote naczynia, słowem wszystko, użyte zostało po Zmartwychwstaniu do pierwszego nabożeństwa. Mieli oni trzy lekkie płaszcze i jeden gruby, mocny, na słotę. Lekkie były w części żółte, w części czerwone, z bardzo delikatnej wełny; powiewały w powietrzu, gdy podróżowali. Lecz w uroczystych chwilach nosili jedwabne płaszcze w naturalnym, lśniącym kolorze jedwabiu. Mieli szatę z powłoką, na brzegu złotem haftowaną, którą musiał zawsze ktoś nieść. Miałam też widzenie o ich jedwabnictwie. W pewnej okolicy między krajem Saira a Teokenona widziałam drzewa, pełne jedwabników. Koło każdego drzewa był rów z wodą, by jedwabniki nie mogły odpełzać. Także pod drzewami nasypywano żeru, a na drzewach wisiały pudełka, z których długie jak palec wyjmowali poczwarki, odwijając z nich przędziwo, jakby pajęczynę. Przytwierdziwszy mnóstwo takich poczwarek przed sobą, przędli z nich delikatną nić, nawijając ją na drzewo z haczykami. Widziałam także między drzewami ich narzędzia do tkania jedwabiu. Mieli całkiem zwyczajne krosna, a smugi materiału były może tak szerokie jak moje łóżko.


Możemy dźwigać swoją codzienność z zaciśniętymi zębami, buntując się przeciwko każdej niedogodności, takiej jak – wstać wcześnie rano; znosić cierpliwie kaprysy szefa czy kogoś z domowników; czekać spokojnie na wyniki badań lekarskich; walczyć z własnym egoizmem; przerwać pasjonującą lekturę, żeby się pomodlić; załatwić długo odkładaną , trudną sprawę; nie zamartwiać się tym, co będzie jutro – która nas spotyka. Tymczasem Pan Jezus pragnie, byśmy nieśli to wszystko razem z Nim, byśmy niczego przed Nim nie ukrywali, lecz powierzali Mu swoje lęki, niepokoje, bunty i słabości. Wtedy przekonamy się, że On niczego nam nie zabiera, a każda strata poniesiona dla Niego okaże się czystym zyskiem.
Matricaria
"Gdy się znowu lud rozbiegł, widziałam, iż Józefa dwa razy wzywano do sądu. Gdy tam szedł drugi raz, wziął ze sobą nieco darów od królów i podarował to starym Żydom, którzy wypytawszy się o wszystkim, znowu go puścili."
To nie był dobry czas na przyjęcie Mesjasza,Herod mógł wysiedlić całe miasto i spalić do korzenia ślad po Betlejem,poza tym wiadomo że nie lubi dzieci,w razie awarii uśmierca je …
More
"Gdy się znowu lud rozbiegł, widziałam, iż Józefa dwa razy wzywano do sądu. Gdy tam szedł drugi raz, wziął ze sobą nieco darów od królów i podarował to starym Żydom, którzy wypytawszy się o wszystkim, znowu go puścili."
To nie był dobry czas na przyjęcie Mesjasza,Herod mógł wysiedlić całe miasto i spalić do korzenia ślad po Betlejem,poza tym wiadomo że nie lubi dzieci,w razie awarii uśmierca je bez wzgledu na wiek.Uważa że ma prawo usunąć je jak przeszkodę na drodze i iść dalej.Jakie życie taka potem będzie śmierć Heroda, ku przestrodze ludziom na wieki wieków.
Matricaria
" Tymczasem władze w Betlejem, nie wiem, czy z powodu tajnego polecenia Heroda, czy też z własnej gorliwości, postanowiły pojmać królów w Betlejem przebywających i jako burzycieli przed Herodem oskarżyć."
Zaewne mieli chrapkę na ich majątek ale najbardziej ich wkurzało okazywanie czci Dziecięciu jako Mesjaszowi,niby po czym Mędrcy mieli tę pewność? Gwiazda to jakieś złudzenie,Rodzice tacy jacyś …
More
" Tymczasem władze w Betlejem, nie wiem, czy z powodu tajnego polecenia Heroda, czy też z własnej gorliwości, postanowiły pojmać królów w Betlejem przebywających i jako burzycieli przed Herodem oskarżyć."
Zaewne mieli chrapkę na ich majątek ale najbardziej ich wkurzało okazywanie czci Dziecięciu jako Mesjaszowi,niby po czym Mędrcy mieli tę pewność? Gwiazda to jakieś złudzenie,Rodzice tacy jacyś sobie zwykli,żebyś patrzył nie wiem ile nic nadzwyczajnego tam nie widać,a Niemowlę to już wogóle nie ma o czym mówić,pieluchy,karmienie,spanie,na razie cudów nie widać.
Oczywiście wizyta zagranicznej delegacji wschodniej była takim cudem ale to tylko rozwściekliło nastroje biednych ludzi,pojawia się kolejny delikwent do władzy której podatkowy ciężar ledwo mogą unieść,do romantycznych uniesień prorockich było im daleko.
jac505 shares this
1.9K
To objawienie jest OGROMNĄ pomocą dla naszej wiary.
jac505
Królowie już wtedy czuli, że tą rodzinę czeka zło, krzywda. Nie pamiętam ale ktoś jeszcze doradzał świętej rodzinie ucieczkę z tego miejsca ale Józef chyba to lekceważył. Króluj nam Chryste, nie anty-Chryście !
Radek33
"Gdy się znowu lud rozbiegł, widziałam, iż Józefa dwa razy wzywano do sądu. Gdy tam szedł drugi raz, wziął ze sobą nieco darów od królów i podarował to starym Żydom, którzy wypytawszy się o wszystkim, znowu go puścili. Widziałam też, że Żydzi ściętym drzewem zastawili drogę, prowadzącą do jaskini ze żłóbkiem, nie przez bramę, lecz przez owo miejsce, gdzie Maryja wieczorem po swym przybyciu do …More
"Gdy się znowu lud rozbiegł, widziałam, iż Józefa dwa razy wzywano do sądu. Gdy tam szedł drugi raz, wziął ze sobą nieco darów od królów i podarował to starym Żydom, którzy wypytawszy się o wszystkim, znowu go puścili. Widziałam też, że Żydzi ściętym drzewem zastawili drogę, prowadzącą do jaskini ze żłóbkiem, nie przez bramę, lecz przez owo miejsce, gdzie Maryja wieczorem po swym przybyciu do Betlejem pod drzewem czekała. Postawili też strażnicę z dzwonkiem, od której sznurek ciągnął się przez drogę, by każdego, który by tę drogą chciał przechodzić, można było zatrzymać... "