Clicks1.4K
aron+
24

Dwa tradycjonalizmy a Kościół

Kiedy 30 sierpnia 1998r.. do konfliktu wokół oświęcimskich krzyży wmieszali się księża z Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X, odprawiając na żwirowisku Mszę świętą w niezbyt znanym szerszym kręgom wiernych rycie "trydenckim" i radykalnie krytykując postawę polskich biskupów w tym konflikcie, część Polaków zapewne po raz pierwszy usłyszała o istnieniu u nas tzw. tradycjonalistów. Natomiast ci, którzy zdawali sobie z tego sprawę, mogli przekonać się, że tradycjonalizm rośnie u nas w siłę, korzystając z każdej nadarzającej się okazji, aby się pokazać światu.

W Polsce nazwę tradycjonalistów przypisuje się jednak nie tylko ludziom związanym ze wspomnianym Bractwem św. Piusa X, na którym — podkreślmy od razu — ciąży ekskomunika, ale również grupie katolików pozostających w łączności z Kościołem. Warto tu tę podstawową różnicę między obiema grupami podkreślić, zwłaszcza że zdarza się, iż obie są ze sobą utożsamiane.

Chociaż wspomniane dwa tradycjonalizmy tworzą u nas społeczności niewielkich rozmiarów, to jednak, jak należy przypuszczać, na trwałe wpisały się one w krajobraz polskiego katolicyzmu, chociaż w bardzo odmienny sposób. Nie można pominąć ich przy próbie dokładniejszego opisu tego krajobrazu. Działalność obu nurtów tradycjonalizmu była i jest źródłem większych lub mniejszych napięć w Kościele, stąd niniejszy artykuł szczególny akcent kładzie na problemach, które napięcia te wywołują.

Tradycjonalizm pozakościelny

Nurt tradycjonalizmu pozakościelnego związany jest z abp. Marcelem Lefebvre’em, Francuzem, od którego zresztą bierze swoją nazwę: lefebvryzm czy tradycjonalizm lefebvrystyczny. Historia — czy raczej tragedia — lefebvryzmu sięga Soboru Watykańskiego II, którego Ojcem był również abp Lefebvre. Już w czasie Soboru arcybiskup dawał do zrozumienia, że postanowienia biskupów co do niejednej sprawy zmierzają w niewłaściwą stronę, szczególnie dotyczyło to kwestii ekumenizmu i wolności religijnej. Późniejsze lata coraz bardziej utwierdzały go w przekonaniu, że Sobór i soborowy papież Paweł VI, potem również jego następcy na Stolicy Piotrowej, rzeczywiście odeszli od żywej i świętej Tradycji Kościoła rzymskokatolickiego. W roku 1968, niezadowolony z obrotu spraw w Kościele, postanawia powołać do istnienia Bractwo Kapłańskie św. Piusa X, które oficjalnie zostaje erygowane w 1970 roku. Decydujące znaczenie dla kościelnej drogi abp. Lefebvre’a i ruchu, którego był twórcą, miała — jak się zdaje — posoborowa reforma liturgii (w 1970 roku Paweł VI zatwierdza nowy porządek Mszy świętej), która była dla niego najbardziej widomym znakiem upadku Kościoła. Nie przyjął jej, pozostając przy liturgii przedsoborowej, przy rycie Mszy świętej "trydenckiej". Kościół — w oczach arcybiskupa — tonął w błędach i herezji. W celu jego ratowania w ciągu dwóch lat organizuje w Szwajcarii, w Écône, wyższe seminarium duchowne dla członków Bractwa Świętego Piusa X. Po jakimś czasie zaczyna, bez zgody Rzymu, wyświęcać "swoich" księży, co powoduje, że w roku 1976 Watykan zawiesza go w wykonywaniu czynności kultowych (suspensa a divinis). W końcu — po ponad dziesięciu latach, po burzliwej wymianie zdań z Watykanem i wbrew jego woli (!) — decyduje się na wyświęcenie czterech nowych biskupów. 30 czerwca 1988 roku to równocześnie i dzień tych święceń, i dzień ekskomuniki abp. Lefebvre’a (również biskupa, który współkonsekrował, oraz wszystkich nowo wyświęconych biskupów), i dzień narodzin nowej schizmy — lefebvryzm znalazł się poza Kościołem. Ów dramatyczny akt święceń pociągnął za sobą również dokonanie się "schizmy" w łonie samego lefebvryzmu — spora część członków Bractwa zawiązuje nowe: Bractwo Kapłańskie św. Piotra, które pozostaje w jedności z Kościołem i które stanie się w niedalekiej przyszłości oparciem dla katolickich tradycjonalistów.

Zwolennicy abp. Lefebvre’a, idąc wiernie za swoim założycielem, radykalnie odrzucają przede wszystkim nauczanie Kościoła na temat ekumenizmu, który okazuje się dziełem diabła, i na temat wolności religijnej, które to nauczanie niszczy najgłębsze fundamenty i misjonarskiego ducha Kościoła, odrzucają również posoborową reformę liturgiczną, która — w ich oczach — niewiele ma wspólnego z katolicyzmem, doprowadzając do wyeliminowania wszystkiego tego, co jest typowo katolickie, wszystkiego tego, co, w przeciwieństwie do błędów protestanckich, rzeczywiście przypomina naszą wiarę1. Posoborowi papieże — ich zdaniem — zdradzili świętą i żywą Tradycję, przy której dziś trwają i której bronią jedynie lefebvryści. Podstawowe założenie (i zarazem wytyczną) ich doktryny w tym kontekście dobrze ilustrują słowa abp. Lefebvre’a: Przede wszystkim niczego nie zmieniajcie2.

Jak na ironię losu właśnie takie "niezmienne" rozumienie Tradycji stało się podstawowym źródłem schizmy lefebvryzmu. Tak tę sprawę widział Jan Paweł II, oficjalnie ogłaszając — w Liście apostolskim motu proprio "Ecclesia Dei" (już 2 lipca 1988 roku) — tragiczny i bolesny fakt dokonania się schizmy: Korzenie tego schizmatyckiego aktu można dostrzec w niepełnym i wewnętrznie sprzecznym rozumieniu Tradycji. Niepełnym, bowiem niedostatecznie uwzględniającym żywy charakter Tradycji, "która — jak z całą jasnością uczy Sobór Watykański II — wywodząc się od Apostołów, czyni w Kościele postępy pod opieką Ducha Świętego. Zrozumienie przekazanych rzeczy i słów wzrasta bowiem dzięki kontemplacji oraz dociekaniu wiernych, którzy je rozważają w swoim sercu, dzięki głębokiemu, doświadczalnemu pojmowaniu spraw duchowych oraz dzięki nauczaniu tych, którzy wraz z sukcesją biskupią otrzymali pewny charyzmat prawdy". Przede wszystkim wewnętrznie sprzeczne jest takie rozumienie Tradycji, które przeciwstawia ją powszechnemu Magisterium Kościoła przysługującemu Biskupowi Rzymu i Kolegium Biskupów. Nie można pozostać wiernym Tradycji zrywając więź kościelną z tym, któremu w osobie apostoła Piotra sam Chrystus powierzył w swoim Kościele posługę jedności3.

Ruch lefebvrystyczny na świecie — wedle szacunkowych danych na rok 1996 — tworzy dziś ok. 360 księży i 230 kleryków, 50 braci i sióstr zakonnych oraz nieco ponad 200 tys. świeckich wiernych. Bractwo posiada 6 seminariów, 130 przeoraty (w 26 krajach na 5 kontynentach), 3 uniwersytety, 22 szkoły średnie, 50 szkół podstawowych, ponad 700 kaplic (w 54 krajach)4. Abp Lefebvre (zm. 1991 r.) już w roku 1983 powierzył formalne kierownictwo Bractwem ks. Franzowi Schmidbergerowi.

Lefebvryści działają również w Polsce. Od sierpnia 1996 roku Bractwo Świętego Piusa X, na którego czele stoi u nas ks. Karl Stehlin (Austriak), posiada swój przeorat w Warszawie, w trzech miastach — Katowice, Lublin i Poznań — istnieją jego placówki, w kilku innych — np. Gdańsk, Kraków, Tarnów, Wrocław — przebywają przedstawiciele Bractwa. Mniej więcej co dwa miesiące ukazuje się czasopismo lefebvrystów: "Zawsze Wierni Prawdzie Katolickiej — Prawdzie Jedynej"5.

Wydawałoby się, że sprawa związków ruchu lefebvrystycznego z Kościołem katolickim, po enuncjacjach władz kościelnych, winna być jasna: jego członkowie tworzą schizmę, a więc podlegają ekskomunice, są poza Kościołem. A jednak istnieją powody, które jasność tę niejako zaciemniają. Z jednej strony — chodzi o ważne prawnokanoniczne niuanse, relatywizujące postanowienia Kościoła w odniesieniu do niektórych wierzących mających kontakty z ruchem, z drugiej zaś strony — sprawę zaciemniają sami lefebvryści, którzy w swoich publikacjach i wystąpieniach twierdzą, że… schizmy, a więc i ekskomuniki abp. Lefebvre’a nigdy nie było. List apostolski Jana Pawła II "Ecclesia Dei" to, w gruncie rzeczy, piramidalne nieporozumienie. Warto w tym miejscu przyjrzeć się nieco bliżej tym dwóm sprawom, choćby z powodu zamieszania, jakie mogą wywoływać w umysłach pewnej liczby katolików, zwłaszcza tych, których religijna wrażliwość — np. umiłowanie starego rytu Mszy świętej — przyciąga do ruchu lefebvrystycznego, narażając ich na duchowe niebezpieczeństwa i dyscyplinarno-kościelne problemy.

Zacznijmy od sprawy drugiej. Otóż, na przykład w korespondencji internetowej wysyłanej przez Bractwo do swych czytelników — w artykule "Czy Bractwo św. Piusa X jest schizmatyckie bądź ekskomunikowane?" — dowodzi się, że na postawione pytanie należy odpowiedzieć negatywnie. Czytelnika do takiego rozwiązania ma przekonać długa lista wypowiedzi bardziej lub mniej dostojnych przedstawicieli Kościoła i znawców prawa kanonicznego, którzy — mówiąc najbardziej ogólnie — wykazują, że nie zostały spełnione warunki sine qua non dla zaistnienia schizmy. Bractwo jednak w swoim artykule ani jednym słowem nie wspomina o tym, że Magisterium Kościoła oficjalnie zdążyło się już ustosunkować do tych głosów kwestionujących zaistnienie schizmy abp. Lefebvre’a. Papieska Rada ds. Interpretacji Tekstów Prawnych jasno i wyraźnie potwierdziła faktyczność schizmy i ekskomuniki: Dopóki nie pojawią się zmiany, będące w stanie przywrócić tę "nieodzowną komunię" [między Kościołem i lefebvrystami — J. M.], cały ruch lefebvrowski powinien być uważany za schizmatycki na podstawie tych formalnych deklaracji wydanych przez najwyższy autorytet [m.in. Jana Pawła II — J. M.}6. Milczenie Bractwa na temat rozstrzygnięcia Rady trudno — jak sądzę — tłumaczyć niezawinioną ignorancją.

Wspomniałem wyżej, że inną przyczynę niejakiej niejasności co do związków lefebvryzmu z Kościołem katolickim stanowią prawnokanoniczne niuanse biorące pod uwagę, powiedzielibyśmy, stopień zażyłości konkretnych ludzi z Bractwem, jego praktykami i doktryną. Prawo Kościoła katolickiego rozróżnia świadome i formalne członkostwo w Bractwie, które podlega ekskomunice, oraz okazjonalny tylko związek z lefebvrystami (np. uczestniczenie od czasu do czasu w celebrowanej u nich liturgii czy w organizowanych przez nich spotkaniach), który nie musi być przyczyną wykluczenia z Kościoła. Papieska Rada ds. Interpretacji Tekstów Prawnych w tej kwestii stwierdza: Jeśli chodzi o pozostałych wiernych, jest rzeczą oczywistą, że aby mówić o formalnej przynależności, nie wystarcza jedynie stwierdzenie okazjonalnego uczestnictwa w celebracjach liturgicznych czy innej aktywności ruchu (…) osób, które nie podzielają jednak osobiście doktrynalnej czy dyscyplinarnej postawy ruchu. W duszpasterskiej działalności nie będzie wszakże łatwą rzeczą ocenić sytuację tych osób. Będzie trzeba wziąć pod uwagę przede wszystkim intencje danej osoby i zobaczyć, czy takie uczestnictwo jest zewnętrznym wyrazem dyspozycji wewnętrznej. Wcześniej Kongregacja Biskupów o tych, którzy okazjonalnie kontaktują się z ruchem, stwierdziła: Ci natomiast, którzy uczestniczą w nich [w celebracjach liturgicznych ruchu — J. M.] okazjonalnie i bez formalnej intencji przynależenia do wspólnoty lefebvrowskiej, nie zaciągają (…) kary ekskomuniki7.

Tradycjonalizm wewnątrzkościelny

Wspomniany wyżej dokument Jana Pawła II "Ecclesia Dei" nie zatrzymuje się na stwierdzeniu faktu schizmy abp. Lefebvre’a. Papież podkreśla w nim również i zarazem przypomina duszpasterzom i wiernym, że w Kościele istnieje miejsce dla wszystkich, którzy czują się związani z przedsoborową liturgią łacińską. W Kościele — stwierdza Jan Paweł II — należy uszanować nastawienie tych, którzy czują się związani z liturgiczną tradycją łacińską. (…) Tym wszystkim katolikom, którzy żywią przywiązanie do niektórych dawnych form liturgii i dyscypliny tradycji łacińskiej, pragnę wyrazić moją wolę — i proszę, by podjęli ją także biskupi oraz osoby pełniące w Kościele posługę duszpasterską — ułatwienia im komunii kościelnej poprzez decyzje mające na celu zagwarantowanie szacunku dla ich słusznych życzeń. Okoliczności opublikowania papieskiego dokumentu mogłyby, na pierwszy rzut oka, wskazywać na to, że jego intencja odnosiła się jedynie do tych członków Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X, którzy — w obliczu schizmy — zamierzali wystąpić z niego i pozostać w jedności z Kościołem. Ostatecznie zatem — mógłby ktoś powiedzieć — Papieżowi chodziło tylko o członków powstałego po schizmie Bractwa Kapłańskiego św. Piotra, wiernego Rzymowi. Jednak z kolejnego dokumentu Magisterium, jakim jest List kard. Augustina Mayera do Krajowej Konferencji Episkopatu USA z roku 1990, jednoznacznie wynika, że taka interpretacja intencji Jana Pawła II jest zbyt wąska. Intencją Magisterium jest, aby istniała możliwość właściwego i godnego odprawiania nabożeństw w łacińskim obrządku liturgicznym z 1962 roku wszędzie tam, gdzie pojawi się szczere tego pragnienie, czy to ze strony księży, czy ze strony wiernych. (…) Winna to być po prostu pasterska możliwość spełnienia "słusznych życzeń" tych, którzy pragną uczestniczyć w nabożeństwach odprawianych w tradycyjnym od wieków łacińskim obrządku. (…) Regularność oraz częstotliwość odprawiania nabożeństw w tej liturgii w niedziele, święta lub dni powszednie zależeć winna od życzeń wiernych8. Ci, którzy pragną uczestniczyć we Mszy "trydenckiej", muszą jednak spełnić kilka istotnych warunków, pośród których znajduje się i ten, że nie mogą podważać prawomocności i ścisłości doktrynalnej Mszału rzymskiego zatwierdzonego przez papieża Pawła VI w 1970 roku.

Przedstawione stanowisko Magisterium Kościoła opiera się na podstawowej dla życia i wiary Kościoła zasadzie kościelnej różnorodności w jedności. Jan Paweł II w "Ecclesia Dei" zasadę tę wykłada w następujący sposób: Trzeba (…), by wszyscy duszpasterze i wierni uświadomili sobie na nowo to, że różnorodność charyzmatów, tradycji duchowości i apostolstwa jest w Kościele nie tylko uprawniona, ale także stanowi jego bogactwo, decydujące o pięknie jedności w różnorodności. Innymi słowy, zgoda Watykanu na możliwość liturgicznego celebrowania misteriów wiary w rycie przedsoborowym nie wynika z faktu, że poszedł on na wątpliwej jakości kompromis w obliczu schizmatyckiego aktu abp. Lefebvre’a, mając nadzieję, że w ten sposób ustrzeże przed schizmą przynajmniej niektórych członków Bractwa św. Piusa X. Chodzi raczej o to, że klasyczna liturgia łacińska stanowi integralny element skarbca Kościoła. Wszyscy katolicy, którzy pragną uczestniczyć w tej liturgii, winni mieć możliwość spełnienia swoich pragnień. Dodajmy tu, że katoliccy tradycjonaliści zaznaczyli swoją obecność w wielu miejscach świata (np. we Francji, w Niemczech czy — szczególnie dynamicznie — w USA). Posoborowa reforma liturgiczna nie wszystkich katolików przyciągnęła do siebie — woleli pozostać przy liturgii przedsoborowej. Nie oznacza to, że dziś, po trzydziestu latach od wprowadzenia nowej liturgii, do ruchu tradycjonalistów katolickich należą jedynie ludzie starsi, z własnego doświadczenia znający przedsoborową liturgię. W rzeczywistości "stara" liturgia czy też duchowość, która na niej się opiera, przyciąga współcześnie także wielu młodych ludzi.

W Polsce katoliccy tradycjonaliści w kilku diecezjach mogą regularnie uczestniczyć — za zgodą miejscowych biskupów — w liturgii sprawowanej w rycie przedsoborowym. Dzieje się tak w Poznaniu, Katowicach, Krakowie, Chorzowie i Warszawie. Nie oznacza to jednak, że tradycjonaliści ci nie napotykali czy też nie napotykają kłopotów lub nawet odmowy w wyegzekwowaniu przysługującego im prawa do klasycznej liturgii łacińskiej. Jeden z nich z okazji dziesiątej rocznicy "Ecclesia Dei" napisał m.in.: W Polsce, jak w wielu innych krajach, wspólnoty odwołujące się do motu proprio "Ecclesia Dei" potraktowano jako "semi-lefebvrystyczne", bez głębszej refleksji nad doktrynalnymi i kościelnymi racjami ich życzeń. Pierwsze, izolowane wystąpienia o możliwość korzystania w Polsce z praw potwierdzonych przez papieskie motu proprio spotykały się często z odmową9. Trzeba przyznać rację autorowi tych słów, kiedy w dalszej części swojej wypowiedzi zauważa, że niekiedy w środowiskach kościelnych można spotkać się z poglądem, iż katolikowi wolno uczestniczyć we Mszy świętej sprawowanej w rycie "trydenckim" jedynie w przypadku obiektywnej niemożliwości uczestnictwa w "normalnej" liturgii. Pogląd taki stoi wyraźnie w sprzeczności z nauczaniem Magisterium Kościoła, jest również nie do przyjęcia z doktrynalnego i teologicznego punktu widzenia. W tym kontekście znacząco brzmią słowa kard. Josepha Ratzingera, prefekta Kongregacji Nauki Wiary: Powinniśmy ze znacznie większą wspaniałomyślnością przyzwalać na dawny rytuał wszystkim, którzy sobie tego życzą. W ogóle niepodobna zrozumieć, cóż takiego miałoby być w tym niebezpieczne czy nieakceptowalne. Wspólnota, która wszystko, co dotychczas było dla niej najświętsze i najszczytniejsze, ni stąd, ni zowąd uznaje za surowo zakazane, a tęsknotę za tymi zakazanymi elementami traktuje wręcz jako nieprzyzwoitość, stawia samą siebie pod znakiem zapytania. Bo właściwie jak człowiek ma tu jeszcze jej wierzyć? Czy dzisiejsze nakazy nie staną się jutro zakazami?10

Z tego, co do tej pory zostało powiedziane, mogłoby wynikać, że władzom kościelnym w tych przypadkach, kiedy odmawiają tradycjonalistom możliwości sprawowania klasycznej liturgii łacińskiej, brakuje ducha wspaniałomyślności lub nawet dobrej woli. Takie postawienie sprawy upraszcza problem. Jestem przekonany, że często winni takiego stanu rzeczy są również sami katoliccy tradycjonaliści. Otóż, wsłuchując się w ich wypowiedzi, czytając ich czasopisma czy też książki, które zachwalają i polecają, bardzo często odnoszę wrażenie — ba, mam nieodparte przekonanie — że zapominają o konieczności uznania prawomocności i doktrynalnej ścisłości liturgii posoborowej. Zdarza się też, że promują i zachwalają poglądy nierzadko, delikatnie mówiąc, dalekie od nauczania Magisterium Kościoła. W tej sytuacji trudno dziwić się, że niektórzy biskupi mają większe lub mniejsze opory z wyrażeniem zgody na prośby tradycjonalistów.

Nie chcę być gołosłowny — oto dwa jaskrawe przykłady.

Zapewne trudno byłoby znaleźć w Polsce katolickiego tradycjonalistę, dla którego liturgicznym autorytetem nie byłby ks. Dariusz J. Olewiński. Jego książka "W obronie Mszy świętej i Tradycji katolickiej" uchodzi za klasyczny wykład poglądów tradycjonalistów wewnątrzkościelnych. Tak przynajmniej przedstawia ją autor noty zamieszczonej w jednym z najważniejszych pism tej opcji "Nova et Vetera": Fundamentalna praca polskiego księdza (…). Napisana z ogromną erudycją (…), pionierska na polskim rynku wydawniczym (…). Książka swoim dogłębnym spojrzeniem w sprawy teologii Mszy i charakteru całego kultu chrześcijańskiego jest nieocenionym źródłem wiedzy o tych zaniedbanych aspektach natury Kościoła. W ten sposób staje się lekturą obowiązkową dla każdego zainteresowanego tymi zagadnieniami11. Autor noty nie znalazł ani jednego krytycznego słowa pod adresem dzieła ks. Olewińskiego!

Przyznaję, że lektura "W obronie Mszy świętej i Tradycji katolickiej" daje wiele do myślenia, otwiera oczy na ważne wymiary liturgii, uczy pogłębionego spojrzenia na misterium Mszy świętej oraz pokory wobec wielowiekowej tradycji liturgicznej, ale jednak… aż roi się w niej od inwektyw pod adresem Mszy świętej posoborowej. W oczach autora ci, którzy ją przyjmują i nią żyją, winni być pozbawieni złudzeń — po prostu brodzą po uszy w herezji: Upór heretyków-reformatorów [zapewne chodzi tu również o Pawła VI, który zatwierdził reformę liturgiczną — J. M.] zdaje się obecnie terroryzować wiele dusz w Kościele; Sporządzenie takiego mebla [ołtarza posoborowego — J. M.] jest prawnie dopuszczalne (aczkolwiek teologicznie i liturgicznie fałszywe); Liczne są przykłady błędnych, złych i fałszywych tłumaczeń tekstów liturgicznych [w nowym Mszale — J. M.], zmieniających sens oryginału nieraz do tego stopnia, że trącą herezją, jeśli nie są wręcz heretyckie; Zwróćmy tutaj uwagę na opozycję takiego rozumienia wobec herezji biesiadnej [Msza w rycie posoborowym — J. M.], dla której Eucharystia to swego rodzaju jedzenie i picie. Trudno się dziwić, że ostatecznie ks. Olewiński z aprobatą może posłużyć się cytatem innego liturgisty: Msza św. sprawowana ku ludowi [Msza posoborowa — J. M.] jest sprzeczna sama w sobie, jest czystym nonsensem12. To tylko wybrane przykłady z zamieszczonej w książce długiej litanii oskarżeń o herezję pod adresem porządku posoborowej Mszy świętej, porządku zatwierdzonego przez papieża Pawła VI.

Inne pismo polskich tradycjonalistów — "Pro Fide, Rege et Lege" — szczególnie interesujące rzeczy ma do powiedzenia na temat najnowszego Katechizmu Kościoła Katolickiego. Czyni to piórem ks. Adama Gwiazdy13. Autora cieszy fakt, że Katechizm zawiera wiele elementów tradycyjnego nauczania Kościoła, ale — stawia pytanie — czy znaczy to, że w Katechizmie mamy do czynienia z upragnionym powrotem do Tradycji? Niestety — odpowiada — po dokładniejszej analizie wszystko wskazuje na to, że ostatnie watykańskie dzieło mieści się dokładnie w ramach soborowego przewrotu, który, wciągając na maszt hasło nowości, programowo zrywa z wielowiekową Tradycją. (…) Teraz widać nadeszła pora na nowy wykład wiary. Nowy, a więc niekoniecznie zgodny z Tradycją. Zdaniem ks. Gwiazdy, nauczanie Katechizmu o człowieku ma smak trucizny, prezentuje fałszywą koncepcję wolności i godności człowieka. Nauczanie o ekumenizmie w artykule ukazuje się pod znaczącym tytułem Dżuma ekumenizmu. W doktrynie o wolności religijnej Katechizm porzuca zbawczą misję Chrystusa na rzecz sentymentalnego humanitaryzmu, religię zastępuje kultem człowieka. Natomiast co do części liturgicznej powtarza (…) główne błędy reformy Pawła VI, (…) powtarza, a w niektórych przypadkach nawet pogłębia większość błędów Nowego Ordo Missae (…), które sprzeciwiają się nauczaniu Soboru Trydenckiego.

Współczesny Kościół — podobnie jak w większej czy mniejszej mierze działo się to w przeszłości — jest nie do pomyślenia bez liturgicznej czy teologicznej różnorodności w jedności! Jego zdumiewające bogactwo i piękno polegają również na tym, że sama wiara i jej misteria nie dają się zamknąć w jednym rycie czy w jednym sformułowaniu. Jednak powyższe sformułowania ks. Olewińskiego na temat posoborowego rytu Mszy świętej i ks. Gwiazdy o fundamentalnym przesłaniu Katechizmu Kościoła Katolickiego nie sposób uznać za wyraz tego pluralizmu. Idą pod prąd nauczania Kościoła lub sprzeciwiają się mu. Redakcje dwóch najważniejszych tradycjonalistycznych pism w Polsce — "Nova et Vetera" i "Pro Fide, Rege et Lege" — nie widzą w tym fakcie nic niewłaściwego. Dodajmy tu dla ścisłości, że w obu pismach można znaleźć więcej podobnych w tonie wypowiedzi na temat przede wszystkim posoborowej liturgii i nauczania Kościoła o ekumenizmie i wolności religijnej. Oskarżenia o "semi-lefebvryzm", kierowane pod adresem tradycjonalizmu wewnątrzkościelnego w Polsce, niestety, nie są bezpodstawne14.

Ostrość sformułowań po stronie tradycjonalizmu wewnątrzkościelnego można jednak wytłumaczyć nie tylko duchowym pokrewieństwem z lefebvryzmem, ale również ewolucją i dynamiką tego młodego ruchu, gdzie dochodzi do polaryzowania się różnych kształtujących się dopiero stanowisk, czemu towarzyszy pojawianie się skrajnych ocen, które nie muszą być typowe dla głównego nurtu. W obu prezentowanych pismach tradycjonalistów można znaleźć także teksty o innej, bardziej pojednawczej wymowie. Charakterystyczne, że w środowisku warszawskich tradycjonalistów pojawiają się od pewnego czasu wyraźne sygnały akceptacji — chociaż nie bezkrytycznej — prawomocności posoborowej liturgii i liturgicznego pluralizmu w Kościele15. Wszystko to zdaje się wskazywać na znaczącą ewolucję w łonie katolickiego tradycjonalizmu w Polsce. Ze względu na pojawiające się skrajności — trudno się jednak dziwić, że władzom kościelnym w naszym kraju niekiedy nie spieszno do wydawania zgody tradycjonalistom na liturgię przedsoborową. Czy można wyrazić taką zgodę, gdy niekiedy istnieją poważne racje przemawiające za tym, że nie jest spełniony warunek konieczny takiej zgody — choćby uznanie prawomocności i doktrynalnej ścisłości posoborowego rytu Mszy świętej?

Źródła napięć

W czasach wielkich i burzliwych zmian świata, a więc w czasach, w jakich przyszło nam żyć, wyjątkowo ważne jest, aby wierzący współpracowali z Magisterium Kościoła w poszukiwaniu najlepszych metod głoszenia Dobrej Nowiny. Każdy wierzący ma prawo, a niekiedy wręcz obowiązek — o ile widzi, że coś źle się dzieje — wypowiadać swoje zdanie na temat "losów" wiary, liturgii, doktryny czy dyscypliny w Kościele. Jednak istnieje w Kościele właściwy porządek autorytetu, gdy chodzi o odpowiedzialność za strzeżenie wiary i formułowanie obowiązującej Kościół doktryny. Każdy katolik powołany jest do odpowiedzialności za sprawę wiary, nie każdy jednak w ten sam sposób. Do formułowania zobowiązującej dla wszystkich wierzących doktryny powołane jest jedynie Magisterium Ecclesiae, czego nie mógł zaakceptować abp Lefebvre i o czym niekiedy zdają się zapominać niektóre grupy katolickich tradycjonalistów. Kościół wierzy, że tylko Magisterium posiada Boży charyzmat autentycznej wykładni wiary. Ono, jako szczególny "moment" żywej Tradycji, strzeże nieskażoności tej Tradycji i jest autorytatywnym jej interpretatorem. Inni wierzący powołani są do współpracy z Urzędem Nauczycielskim i niesienia mu pomocy, zgodnie z otrzymanymi charyzmatami, w "strzeżeniu, zgłębianiu i stosowaniu" Słowa Bożego16. Nikt jednak nie może uzurpować sobie charyzmatu, jaki nie został mu dany.

Uważam jednak, że napięcia, jakie tradycjonalizm pozakościelny czy tradycjonalizm wewnątrzkościelny rodzą dziś w Kościele, nie powstały jedynie w wyniku różnych liturgicznych gustów ludzi wierzących. Przyczyny napięć były i są znacznie poważniejsze. W tym miejscu pragnę wskazać tylko na niektóre z nich. O jednej mówił już Jan Paweł II w "Ecclesia Dei": Chciałbym także powiedzieć teologom i innym ludziom biegłym w naukach kościelnych, że obecne wydarzenia także dla nich są wyzwaniem. W istocie bowiem zakres i głębia nauczania Soboru Watykańskiego II domagają się dalszych, nowych dociekań, które jasno ukażą nieprzerwaną ciągłość istniejącą pomiędzy Soborem i Tradycją, zwłaszcza w odniesieniu do tych punktów, które, być może ze względu na swoją nowość, nie zostały jeszcze dobrze zrozumiane w niektórych częściach Kościoła. Myślę, że uwaga Papieża odnosi się przede wszystkim do sprawy liturgii, ekumenizmu i wolności religijnej. Soborowe i posoborowe zmiany w tych trzech obszarach jawią się części wierzących nie jako organiczna ewolucja, ale raczej jako rewolucja. Warto w tym miejscu przywołać jeszcze raz wypowiedź Jana Pawła II, tym razem z encykliki "Ut unum sint", w której o zmianie m.in. stanowiska Kościoła wobec ekumenizmu tak pisze: Czy sto lat temu byłoby to w ogóle do pomyślenia? (nr 41). Również dzisiaj dla niektórych jest to trudne do pomyślenia i przyjęcia, dlatego — także z tej przyczyny — trwają przy "starym". Sytuacja ta — z jednej strony — jest wyzwaniem dla teologów, aby szukali przekonującego wyjaśnienia ciągłości między nauczaniem soborowym (jak też posoborowym) i Tradycją, z drugiej jednak powinna stanowić również dla tradycjonalistów wezwanie do okazania cierpliwości w posłuszeństwie autorytetowi Magisterium, nie zaś kwestionowania — jak czynią to niektórzy — nowego nauczania tylko dlatego, że nowość ta nie mieści się na skali ich wyobrażeń.

Ważnym źródłem "tradycjonalistycznego" napięcia w Kościele okazał się sam sposób wprowadzenia w życie posoborowej reformy liturgicznej. Przypomnijmy — reformą zajęła się specjalna komisja, która w ciągu zaledwie kilku lat opracowała nowy ryt Mszy świętej, poważnie zmieniając jej "wygląd" w stosunku do wcześniej obowiązującego. W taki sposób dzieło kilku lat zastąpiło dzieło wielowiekowego liturgicznego rozwoju. Nowy Mszał — pisze kard. Joseph Ratzinger — został wydany, jak gdyby było to jakieś przejrzane i poprawione przez profesorów dzieło, a nie jedna z faz ciągłości ewolucji. Coś podobnego nigdy się nie wydarzyło, sprzeciwia się to samej istocie ewolucji liturgii. W ten sposób zniżono katolicką liturgię do rangi wytworu z początków współczesnej epoki i w rezultacie spowodowano niepokojącą zmianę perspektywy. Chociaż niewielu ludzi wyczuwa chorobę, każdemu wiadomo, że liturgia nie może być wytworem żadnego dekretu kościelnego, ani nawet uczonej erudycji, ale jest ona owocem żywego Kościoła. Toteż trzeba dziś sobie postawić pytanie, czy istnieje jeszcze jeden ryt rzymski; mało kto ma tego świadomość. W oczach większości liturgia stała się majsterkowaniem, gdzie odpowiednie grupy konstruują sobie swoje własne liturgie. Wydaje mi się, że to zerwanie głębokiego wyczucia liturgii jest najbardziej fatalną rzeczą, jaka mogła się przytrafić17. Patrząc na reformę liturgiczną właśnie z takiej perspektywy, trudno dziwić się, że pewna część wiernych nie była w stanie przestawić się na "nowe". Trzeba jednak pamiętać — o czym niekiedy zapominają tradycjonaliści powołujący się na powyższą wypowiedź prefekta Kongregacji Nauki Wiary — że tak krytyczne podejście do sposobu przeprowadzenia reformy liturgicznej i podatności nowej liturgii na wypaczenia w żaden sposób nie dyskredytuje jej prawomocności i ścisłości doktrynalnej oraz konieczności zachowania powszechnego charakteru liturgii zreformowanej. Przypomina o tym sam prefekt w słynnej książce- -wywiadzie "Raport o stanie wiary"18.

"Tradycjonalistyczne" napięcia powstają także z powodu nikłej wśród szerszych kręgów katolików świadomości faktycznych zmian, jakim może podlegać i podlega katolicka doktryna i praktyka. Wynika to m.in. z faktu, że samo Magisterium raczej niechętnie przyznaje się publicznie do tego, że doktryna Kościoła ustawicznie podlega zmianom. Wybitny teolog amerykański Avery Dulles uważa, że dzieje się tak z dwóch zasadniczych powodów. Z jednej strony dlatego, że sami wierni oczekują od Kościoła pociechy i umocnienia poprzez rozstrzygnięcia, które z istoty rzeczy byłyby niezmienne. Z drugiej strony, dlatego że same autorytety kościelne obawiają się, iż głębsza wiedza wiernych o podatności doktryny na zmianę stanie się przyczyną braku szacunku i nieposłuszeństwa19. Współczesna historia Kościoła uczy, że obawy takie nie są bezpodstawne, jednak sytuacja ta nie usprawiedliwia swoistego milczenia na temat zmienności doktryny Kościoła czy możliwości błędu w jego nauczaniu, zwłaszcza że może się to stać przyczyną wewnątrzkościelnych napięć.

Zmiany w kościelnym sposobie wyrażania zbawczej prawdy i jej rozumienia — przy zachowaniu tożsamości tej wiary — są czymś nieuniknionym20. Kościół, pozostając wierny Dobrej Nowinie, którą głosi ludziom wszystkich czasów i kultur, nie może uchylać się przed wprowadzaniem właściwych zmian w swojej doktrynie i praktyce. Mają one służyć nie tylko głoszeniu Ewangelii poza Kościołem, ale również w Kościele, umacniając wiarę wszystkich wierzących. Problem jednak w tym, że nie zawsze to, co nowe, jest de facto zrozumiałe dla wszystkich wierzących. Musimy mieć jednak świadomość, że porównywalne zmiany w Kościele miały miejsce również w przeszłości. Historia Kościoła uczy, że sposób wyrażania prawdy objawionej przez Boga podlegał ustawicznym, często poważnym zmianom. Zawsze wyjątkowo wyraźnie było to widać w okresach wielkich przełomów, kiedy chrześcijaństwo stawało w obliczu kultur, problemów i społeczeństw, które rządziły się nieznanymi do tej pory wzorcami życia i myślenia. Tak działo się, gdy mała wspólnota Żydów, uczniów Jezusa Chrystusa, zdecydowała — nie bez wewnętrznych sporów (por. tzw. Sobór Jerozolimski za czasów Apostołów, Dz 15, 1–35) — głosić Dobrą Nowinę poganom. Tak działo się w czasie wielkich soborów starożytności, które próbowały w nowy — inspirujący się myślą grecką — sposób wyrazić fundamentalną dla chrześcijaństwa prawdę o Chrystusie Synu Bożym (o randze tych zmian świadczą herezje, które wtedy wybuchały). Miało to również miejsce przy spotkaniu myśli chrześcijańskiej z platońską, która przez wielu Ojców Kościoła została wykorzystana jako nowe narzędzie głoszenia Ewangelii. Potem w średniowieczu, kiedy odkryto myśl Arystotelesa, która posłużyła teologii do "przełożenia" całości prawdy chrześcijańskiej w nowy sposób. (Jak wielki wstrząs wywołało to w ówczesnym Kościele, świadczy fakt, że święty Tomasz z Akwinu, który był głównym twórcą tego "przekładu", i jego następcy spotkali się z podejrzeniem o odstępstwo od wiary, a nawet z potępieniem biskupa Paryża!) Tak stało się w burzliwym okresie Reformacji i Kontrreformacji… Tak też dzieje się obecnie. Tylko ci, którzy nie mają świadomości wielkich teologicznych zmian, jakie dokonały się w przeszłości, będą zdumiewać się teologicznymi zmianami dzisiaj21.

Kolejnym źródłem "tradycjonalistycznego" napięcia w Kościele jest także nikła świadomość wielu katolików co do możliwości współistnienia obok siebie w Kościele różnych form kultu i sformułowań doktryny. Jest to — jak sądzę — dziedzictwo procesu absolutyzowania w Kościele "jednobrzmiących" teologii, doktryny i kultu, który to proces doszedł do głosu szczególnie mocno od czasu kontrreformacji, a przede wszystkim w XIX i na początku XX wieku. W końcu powstała sytuacja, w której bogactwo Kościoła zaczęto widzieć nie w różnorodności, ale właśnie w jedyności i niezmienności sformułowań doktryny i form kultu. Do rangi niezmiennego dogmatu urosły nie tylko zbawcze prawdy wiary, ale również konkretne historyczne, powstałe w określonym czasie i kulturze, "szaty", w jakie je przywdziewano. Różnorodność wyrazów wiary była niemile widziana, a próby nowego wyrażenia zbawczej prawdy spotykały się z podejrzliwością i oskarżeniami o schodzenie z drogi ortodoksji. Istotne znaczenie Soboru Watykańskiego II należy również widzieć w powrocie do zasady różnorodności w jedności. Głębsze przedarcie się tej zasady do świadomości wierzących winno dobrze służyć likwidacji lub przynajmniej osłabieniu powstałych "tradycjonalistycznych" napięć. W Kościele mogą zgodnie współistnieć ze sobą różne teologie i formy liturgii, przy czym należy pamiętać, że żadne z takich rozwiązań nie może absolutyzować swojego stanowiska, każde winno być otwarte na usprawiedliwioną korektę i wzbogacenie płynące z innego rozwiązania. Każde też winno okazywać właściwe posłuszeństwo wiary rozstrzygnięciom Magisterium Kościoła, które przecież jest wewnętrznym momentem każdej teologii wiernej Tradycji. W końcu, żadne rozwiązanie nie może uzurpować sobie autorytetu, który — jak wierzymy — dany jest do strzeżenia nieskażoności, nienaruszalności i integralności wiary jedynie Magisterium.

Powtórzmy: klasyczna liturgia łacińska jest integralnym składnikiem bogactwa Kościoła. Każdy, kto pragnie uczestniczyć w tej liturgii, ma do tego — można by powiedzieć — niezbywalne prawo. Tak też naucza Jan Paweł II. Kościół jednak ze swojej strony ma również prawo domagać się od tradycjonalistów wyraźnego uznania prawomocności odnowionego rytu Mszy świętej, nie mówiąc o obowiązku przyjęcia przez tych, którzy uważają się za katolików, całej doktryny wiary — co współcześnie szczególnie odnosi się do nauczania o ekumenizmie i wolności religijnej. W tych dwóch kwestiach stanowisko katolickich tradycjonalistów jest przynajmniej niejednoznaczne. Nie oznacza to oczywiście, że w sprawach liturgii, ekumenizmu i wolności religijnej nie ma w Kościele miejsca na dyskusję i dialog. Głębia Objawienia i wiary nie da się wypowiedzieć w monologu lub w jednej niezmiennej formule, domaga się dialogu. Postawa dialogu zawiera jednak w sobie konieczność uznania innych sformułowań wiary i form kultu za równie prawomocne, o ile nie sprzeciwiają się one nauczaniu Magisterium Kościoła. Oczywiste jest, że uznanie tak rozumianej prawomocności innych sformułowań wiary czy form liturgii oznacza również otwartość na uzasadnioną korektę, zmianę czy oczyszczenie swojego własnego poglądu lub praktyki. Bez wewnątrzkościelnego dialogu katolicy, reprezentujący różne wersje tej samej prawdy wiary, skutecznie będą przyczyniać się do rozbijania jedności Kościoła, na czym musi ucierpieć posłannictwo i misja Kościoła wobec świata.

W podobnym duchu sprawę potrzeby dialogu widzi redakcja "Biuletynu" warszawskiego środowiska katolickich tradycjonalistów: Obecnie trzeba przyjąć do wiadomości ów swoisty pluralizm — i wyciągnąć z niego wnioski. Zamiast więc wykopywać doły pomiędzy obu stanowiskami i wrażliwościami (…), trzeba starać się o praktyczne podkreślenie jedności wspólnoty katolickiej. Trzeba budować pomosty. Posiadając jasno sprecyzowaną tożsamość liturgiczną — którą zawdzięczamy dawnemu Mszałowi Rzymskiemu — nie obawiamy się kontaktu i wymiany doświadczeń z wiernymi rytu nowoczesnego. Zawsze jednak będziemy odróżniali ten ryt, którego ośrodkiem jest Mszał Pawła VI, od mnóstwa większych i mniejszych nadużyć, które dzisiaj zaciemniają treść jego zasady. O ile bowiem jest zawsze możliwe braterskie współistnienie dwóch rytów katolickich, o tyle nie ma żadnej możliwości na fałsz i bylejakość22. Szkoda, że, jak do tej pory, jest to raczej nietypowy głos po stronie polskiego tradycjonalizmu wewnątrzkościelnego. Zresztą muszę przyznać, bijąc się także we własne piersi, że podobnego ducha dialogu i budowania mostów wciąż jest za mało również u miłośników "nowego" w Kościele katolickim w Polsce.

Józef Majewski
__________________
Józef Majewski — ur. 1960, dr teologii. Wykładowca teologii dogmatycznej w Gdańskim Instytucie Teologicznym i w Instytucie Teologii w Tczewie. Współautor książki "Dzieci Soboru zadają pytania". Autor książek "Błogosławić Mnie będą. Nowotestamentalny obraz Matki Pana w dialogu katolicko-luterańskim w USA", "Miłóść Ukrzyżowana". Publikował w "Studiach i Dokumentach Ekumenicznych", "Znaku", "Tygodniku Powszechnym". Od 1990 r. współpracownik "Więzi", od października 1997 jej redaktor. Mieszka w Gdańsku.

________________
1 Kolejne cytaty — należące, można by rzec, do łagodniejszych w słowniku lefebvrystów na temat rzeczonego nauczania Vaticanum II i reformy liturgicznej — pochodzą z książki abp. Lefebvre’a: "Kościół przesiąknięty modernizmem", przeł. Krystyna de Rougé, Chorzów– –Poznań 1995, s. 96, 65, 68.

2 Tamże, s. 32.

3 Tekst Listu apostolskiego cytuję za przekładem opublikowanym w: "Nova et Vetera. Pismo poświęcone Tradycji katolickiej" 1997, nr 1, s. 128–131 (cytat s. 129).

4 Dane przede wszystkim za stroną internetową Bractwa św. Piusa X w Polsce.

5 Dane za: ks. Dariusz J. Olewiński: "W obronie Mszy Świętej i Tradycji katolickiej", Komorów 1997, s. 132.

6 Cyt. pochodzi z przekładu wypowiedzi Rady dokonanego przez ks. Stanisława Grzechowiaka, w: tenże: "Ruch arcybiskupa Lefebvre’a — ku rozłamowi w Kościele posoborowym", Gniezno 1998, s. 65–68 (cytat s. 66).

7 Tamże, s. 67 i 65. Warto w tym miejscu uświadomić sobie, jak z katolickiego punktu widzenia wygląda ważność sprawowania sakramentów w lefebvryzmie. Otóż, ponieważ schizmatyccy księża otrzymali święcenia w sposób ważny, ale niegodziwy, dlatego też kiedy sprawują sakramenty chrztu, Eucharystii czy namaszczenia chorych, czynią to również ważnie, ale uczestnictwo w tych sakramentach — jak stwierdza w cytowanym wyżej dokumencie Kongregacja Biskupów — jest obiektywnie niedozwolone. Katolik tylko w sytuacji prawdziwej konieczności może przystępować do tych sakramentów u lefebvrystów, kiedy — np. w odniesieniu do Eucharystii — istnieją rzeczywiste i niepokonalne przeszkody do uczestnictwa w niedzielnej Mszy świętej w kościele katolickim. Nie można natomiast mówić o ważności sprawowania przez schizmatyckich księży sakramentu pokuty i pojednania.

8 Cyt. za przekładem listu opublikowanym w: "Nova et Vetera" 1997, nr 1, s. 132–136.

9 Marek Jurek: "«Ecclesia Dei» w kraju Papieża", w: "Biuletyn Warszawskiego Środowiska Wiernych Tradycji Łacińskiej" 1998, nr 18, s. 2.

10 "Sól ziemi. Chrześcijaństwo i Kościół katolicki na przełomie tysiącleci. Z kardynałem Josephem Ratzingerem rozmawia Peter Seewald", przeł. Grzegorz Sowinski, Kraków 1997, s. 152.

11 "Nova et Vetera" 1997, nr 2, s. 110.

12 "W obronie Mszy świętej i Tradycji katolickiej", Komorów 1997 (kolejne cytaty tej książki pochodzą ze stron: 59, 41, 52, 248–249, 36).

13 "Nowy Katechizm — kryzys w Kościele trwa", w: "Pro Fide, Rege et Lege" 1994, nr 3/4, s. 33–36.

14 Mając to wszystko na uwadze, nie dziwię się, że ks. Stanisław Grzechowiak w swojej książce o lefebvryzmie pismo "Nova et Vetera" po prostu zalicza do czasopism tego ruchu. Por. dz. cyt., s. 72.

15 Por. editorial zamieszczony w "Biuletynie" (1997, nr 5) warszawskiego środowiska tradycjonalistów pod znaczącym tytułem: "Budujmy pomosty".

16 Deklaracja Kongregacji Nauki Wiary o katolickiej doktrynie o Kościele przeciw niektórym współczesnym błędom, "Mysterium Ecclesiae", 2.

17 "Communio" 1977, nr 6, s. 40–44; cyt. za: Paweł Adamski: "Rewolucja liturgiczna", w: "Pro Fide, Rege et Lege" 1992, nr 2, s. 19.

18 "Raport o stanie wiary. Z ks. kard. Josephem Ratzingerem rozmawia Vittorio Messori", tłum. Zyta Oryszyn i ks. Jan Chrapek CSMA, Warszawa 1986, s. 106 i 107.

19 A. Dulles: "The Survival Dogma", Garden City 1971, s. 145.

20 "Mysterium Ecclesiae", 5.

21 R. E. Brown: "Crises Facing the Church", New York 1975, s. 5.

22 "Budujmy mosty", w: "Biuletyn" 1997, nr 5, s. 1.
------------------------------------------------

www.wiez.pl/czasopismo/;s,czasopismo_szczegoly,id,73,art,4464
aron+
Jak na ironię losu właśnie takie "niezmienne" rozumienie Tradycji stało się podstawowym źródłem schizmy lefebvryzmu. Tak tę sprawę widział Jan Paweł II, oficjalnie ogłaszając — w Liście apostolskim motu proprio "Ecclesia Dei" (już 2 lipca 1988 roku) — tragiczny i bolesny fakt dokonania się schizmy: Korzenie tego schizmatyckiego aktu można dostrzec w niepełnym i wewnętrznie sprzecznym rozumieniu …More
Jak na ironię losu właśnie takie "niezmienne" rozumienie Tradycji stało się podstawowym źródłem schizmy lefebvryzmu. Tak tę sprawę widział Jan Paweł II, oficjalnie ogłaszając — w Liście apostolskim motu proprio "Ecclesia Dei" (już 2 lipca 1988 roku) — tragiczny i bolesny fakt dokonania się schizmy: Korzenie tego schizmatyckiego aktu można dostrzec w niepełnym i wewnętrznie sprzecznym rozumieniu Tradycji. Niepełnym, bowiem niedostatecznie uwzględniającym żywy charakter Tradycji, "która — jak z całą jasnością uczy Sobór Watykański II — wywodząc się od Apostołów, czyni w Kościele postępy pod opieką Ducha Świętego.
aron+
@SzaryCzłowiek

Synu, papież Benedykt nie naprawiał żadnych błędów li tylko dał lefebrom szansę poprawy. Schizmatycy nie skorzystali z niej. Ekskomunika buntowników jest więc nadal aktualna.
papież Benedykt XVI, jak tylko został papieżem, próbował naprawić niektóre niesprawiedliwości,uwolnił tradycyjną mszę św. z obwarowań prawnych, , zniósł ekskomuniki z biskupów Bractwa św. Piusa X (SSPX), a wreszcie publicznie w roku 2010, ogłosił w Fatimie: "pomylilibyśmy się myśląc że profetyczna misja fatimska wypełniła się". Ponadto, podczas wywiadu, udzielonego w czasie lotu do Portugalii, …More
papież Benedykt XVI, jak tylko został papieżem, próbował naprawić niektóre niesprawiedliwości,uwolnił tradycyjną mszę św. z obwarowań prawnych, , zniósł ekskomuniki z biskupów Bractwa św. Piusa X (SSPX), a wreszcie publicznie w roku 2010, ogłosił w Fatimie: "pomylilibyśmy się myśląc że profetyczna misja fatimska wypełniła się". Ponadto, podczas wywiadu, udzielonego w czasie lotu do Portugalii, Papież dodał te słowa: 'Co do nowych rzeczy, które możemy znaleźć dziś w tym przekazie [tj. w objawieniach fatimskich] jest również to, że ataki na papieża i Kościół pochodzą nie tylko z zewnątrz, ale cierpienia Kościoła pochodzą dokładnie z jego wnętrza, z grzechu jaki występuje w Kościele. Jest to także coś co zawsze wiedzieliśmy, ale co dzisiaj staje przed naszymi oczami w naprawdę przerażający sposób: że największe prześladowanie Kościoła pochodzi nie od jego wrogów na zewnątrz, lecz wynika z grzechu w Kościele, dlatego Kościół znajduje się w głębokiej potrzebie nauczenia się na nowo pokuty, przyjęcia oczyszczenia, poznania z jednej strony przebaczenia, ale również potrzeby sprawiedliwości.' (...)"

Za: onepeterfive.com
aron+
Zwolennicy abp. Lefebvre’a, idąc wiernie za swoim założycielem, radykalnie odrzucają przede wszystkim nauczanie Kościoła na temat ekumenizmu, który okazuje się dziełem diabła, i na temat wolności religijnej, które to nauczanie niszczy najgłębsze fundamenty i misjonarskiego ducha Kościoła, odrzucają również posoborową reformę liturgiczną, która — w ich oczach — niewiele ma wspólnego z katolicyzmem…More
Zwolennicy abp. Lefebvre’a, idąc wiernie za swoim założycielem, radykalnie odrzucają przede wszystkim nauczanie Kościoła na temat ekumenizmu, który okazuje się dziełem diabła, i na temat wolności religijnej, które to nauczanie niszczy najgłębsze fundamenty i misjonarskiego ducha Kościoła, odrzucają również posoborową reformę liturgiczną, która — w ich oczach — niewiele ma wspólnego z katolicyzmem, doprowadzając do wyeliminowania wszystkiego tego, co jest typowo katolickie, wszystkiego tego, co, w przeciwieństwie do błędów protestanckich, rzeczywiście przypomina naszą wiarę.
Oczywiście, że Abp Marcel Lefebvre pozostał wierny nieomylnemu Magisterium i dzięki Niemu mamy możliwośc uczestniczyć w katolickich Mszach św. Wszechczasów.
aron+
... a do tego stał się jedynym depozytariuszem prawdziwej, niezmutowanej wiary. Szkoda tylko, że na mocy tego nieomylnego Magisterium oraz przedsoborowego, i niezmutowanego jeszcze modernizmem kanonu uległ on ekskomunice wiążącej mocą samego prawa przed i posoborowego.
Czyli wyleciał na zbity pysk z KK.
“…przyjdzie zły sobór i jego owocem tego złego soboru będzie zła msza święta ….i apostazja dotknie do samej góry Rzymu”.
\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\

wrealu24.pl/przyjdzie-zly-s…
aron+
Ów dramatyczny akt święceń pociągnął za sobą również dokonanie się "schizmy" w łonie samego lefebvryzmu — spora część członków Bractwa zawiązuje nowe: Bractwo Kapłańskie św. Piotra, które pozostaje w jedności z Kościołem i które stanie się w niedalekiej przyszłości oparciem dla katolickich tradycjonalistów.
aron+
SEKTA LEFEBRÓW do której należy @Quas Primas , jest oczywista jedynym depozytariuszem yntelygencji!


--------------------------------

SCHIZMATYK MARCEL LEFEBVR'E -BUNTOWNIK I ZDRAJCA KOŚCIOŁA.
Quas Primas
wczoraj

Artykuł, który wstawił aron plus, napisał niejaki Józef Majewski (posoborowy teolog...)
W artykule (na końcu) jest króciutka jego biografia, więc nie dziwię …More
SEKTA LEFEBRÓW do której należy @Quas Primas , jest oczywista jedynym depozytariuszem yntelygencji!


--------------------------------

SCHIZMATYK MARCEL LEFEBVR'E -BUNTOWNIK I ZDRAJCA KOŚCIOŁA.
Quas Primas
wczoraj

Artykuł, który wstawił aron plus, napisał niejaki Józef Majewski (posoborowy teolog...)
W artykule (na końcu) jest króciutka jego biografia, więc nie dziwię się, że napisał takie bzdety o dwóch tradycjonalizmach.
Śmiechu warte, a głupi aron plus ma uciechę z tego, że utożsamia się z człowiekiem, który z Kościołem katolickim nie ma nic wspólnego..., no, chyba, że uszczęśliwia go zmutowane posoborowie!!!
aron+
Dzień narodzin nowej schizmy

30 czerwca 1988 roku to równocześnie i dzień tych święceń, i dzień ekskomuniki abp. Lefebvre’a (również biskupa, który współkonsekrował, oraz wszystkich nowo wyświęconych biskupów), i dzień narodzin nowej schizmy — lefebvryzm znalazł się poza Kościołem.
aron+
Elkam
wczoraj
Rafał-_ ovile !....nie masz godności!
----------------
Ten argument dla pseudointelektualisty z Pacanowa zapewne jawi się jako niemerytoryczny.
Elkam
Rafał-_ ovile !....nie masz godności! Zakładając mi wiele czasu temu "block" ,powinieneś zamknąć mordę kiedy ja mówię. Lecz czego spodziewać się......?
Elkam rozumowanie bez uwzględniania prawdziwych faktów jest ślepym ideologizowaniem na bazie ignorancji, co przyjąłeś. Niestety, casus papieża Benedykta XVI ukazuje całkowite zerwanie przez obecnych decydentów watykańskich (na Stolicy Apostolskiej) z Tradycją. (Dowodzi tego ostatni list BXVI) Ponieważ odrzucili papieża i jego hermeneutykę ciągłości podążając własną progresywną antykatolicką …More
Elkam rozumowanie bez uwzględniania prawdziwych faktów jest ślepym ideologizowaniem na bazie ignorancji, co przyjąłeś. Niestety, casus papieża Benedykta XVI ukazuje całkowite zerwanie przez obecnych decydentów watykańskich (na Stolicy Apostolskiej) z Tradycją. (Dowodzi tego ostatni list BXVI) Ponieważ odrzucili papieża i jego hermeneutykę ciągłości podążając własną progresywną antykatolicką drogą... (również w Liturgii). Więc, najpierw wyregulować (odzyskać) trzeba 'Rzym' ku (dla)Tradycji, a później całą resztę... W przeciwnym razie istniejąca schizma materialna może się sformalizować... Niemniej jednak Franciszek (najwyższy prawodawca, którego akceptujesz) nadał indulty Bractwu tak jakby nieregularny kanoniczny status, który podkreślasz, w ogóle nie istniał... Reasumując, poprzez forsowanie fałszywej , bo bez prawdy i niesprawiedliwej, oceny Bractwa jako złego i niegodnego, zaprzeczasz niejako dwóm rzeczywistością opartym na różnych drogach (etapach) papieskich decyzji. Najpierw, zdjęcie ekskomuniki przez Benedykta (choć rygoryzmu prawniczego częściowo wymuszanego przez progresistów) oraz elastyczności prawno-kanonicznej Franciszka przez powszechny indult dla Sakramentów. Owe decyzje stanowią dążność do potwierdzenia, iż Bractwo jest godną częścią Kościoła katolickiego. Poza tym z braku angażowania dobrej woli i intelektu negujesz zdrowo-rozsądkowy fakt, iż Msza w klasycznym rycie nie istniałaby dzisiaj na sposób bardziej powszechny gdyby nie konsekwentny opór Arcybiskupa Lefebrve i jego współpracowników wobec sił progresywnych. Starajmy się choć trochę docenić osoby, które obiektywnie poniosły wiele trudów i mąk aby dzisiaj Msza Wszechczasów w klasycznym rycie była celebrowana w wielu polskich miastach i na świecie...
Antuk likes this.
Elkam
Nic nie zmienia faktu że sytuacja prawno-kanoniczna Bractwa Kapłańskiego Piusa X pozostaje w świetle relacji ze Stolicą Apostolską, nieuregulowana. Zaś założyciel SSPX, Levebvre ?....cóż ?

List benedykta XVI w sprawie lefebrystów.

kosciol.wiara.pl/doc/491927.List-Ben…

fragment:

" Dopóki Bractwo nie ma w Kościele statusu kanonicznego, także zrzeszeni w nim duchowni nie pełnią godziwie posług…More
Nic nie zmienia faktu że sytuacja prawno-kanoniczna Bractwa Kapłańskiego Piusa X pozostaje w świetle relacji ze Stolicą Apostolską, nieuregulowana. Zaś założyciel SSPX, Levebvre ?....cóż ?

List benedykta XVI w sprawie lefebrystów.

kosciol.wiara.pl/doc/491927.List-Ben…

fragment:

" Dopóki Bractwo nie ma w Kościele statusu kanonicznego, także zrzeszeni w nim duchowni nie pełnią godziwie posługi w Kościele. Trzeba więc dokonać odróżnienia poziomu dyscyplinarnego, dotyczącego poszczególnych osób, od doktrynalnego, podejmującego kwestię posługi kapłańskiej oraz instytucji. Aby powiedzieć to raz jeszcze dokładniej: dopóki nie będzie wyjaśnienia kwestii dotyczących doktryny, Bractwo nie będzie miało jakiegokolwiek statusu kanonicznego w Kościele, a należący do niego duchowni, jeśli nawet zostali uwolnieni z kary kościelnej – nie pełnią godziwie jakiekolwiek posługi w Kościele."
Elkam ["...m.in. z powodu niechęci do uznania prawomocności zwyczajnej formy odprawiania Mszy św."] pytanie jakiej zwyczajnej formy rytu? Posoborowego, powszechnie celebrowanego w późnych latach 1960-80 w Polsce, którego identyczna forma dzisiaj prawie nie występuje? Czy aktualnie powszechnego post-soborowego multi-rytu w przeróżnych formach (od mniej godnego z różnymi przedstawieniami z …More
Elkam ["...m.in. z powodu niechęci do uznania prawomocności zwyczajnej formy odprawiania Mszy św."] pytanie jakiej zwyczajnej formy rytu? Posoborowego, powszechnie celebrowanego w późnych latach 1960-80 w Polsce, którego identyczna forma dzisiaj prawie nie występuje? Czy aktualnie powszechnego post-soborowego multi-rytu w przeróżnych formach (od mniej godnego z różnymi przedstawieniami z klaskaniem do trochę bardziej godnego n.p. z własnymi innowacyjnymi modlitwami i poszerzoną świecką służbą liturgiczną). Tak więc oszustwem jest winić Bractwo Piusa X za brak zgody uznania prawomocności formy archaicznej, która jest teraz inna/ różnorodna i ciągle ewoluuje, nie rzadko prowadząc do zanegowania i profanacji prawdziwego charakteru Ofiarniczego Mszy Świętej. Obecna rzeczywistość okazuje się na korzyść decyzji Bractwa. Więc argument ahistoryczny w dyskusji o "rycie zwyczajnym" musi być odrzucony i zaktualizowany o aktualną rzeczywistość post-soborowego multi-rytu, który nie może być sklasyfikowany pod jedną kategorią ze względu na występujące substancjalne różnice w jego celebracji.
aron+
Tradycjonalizm pozakościelny

Nurt tradycjonalizmu pozakościelnego związany jest z abp. Marcelem Lefebvre’em, Francuzem, od którego zresztą bierze swoją nazwę: lefebvryzm czy tradycjonalizm lefebvrystyczny. Historia — czy raczej tragedia — lefebvryzmu sięga Soboru Watykańskiego II, którego Ojcem był również abp Lefebvre. Już w czasie Soboru arcybiskup dawał do zrozumienia, że postanowienia …
More
Tradycjonalizm pozakościelny

Nurt tradycjonalizmu pozakościelnego związany jest z abp. Marcelem Lefebvre’em, Francuzem, od którego zresztą bierze swoją nazwę: lefebvryzm czy tradycjonalizm lefebvrystyczny. Historia — czy raczej tragedia — lefebvryzmu sięga Soboru Watykańskiego II, którego Ojcem był również abp Lefebvre. Już w czasie Soboru arcybiskup dawał do zrozumienia, że postanowienia biskupów co do niejednej sprawy zmierzają w niewłaściwą stronę, szczególnie dotyczyło to kwestii ekumenizmu i wolności religijnej. Późniejsze lata coraz bardziej utwierdzały go w przekonaniu, że Sobór i soborowy papież Paweł VI, potem również jego następcy na Stolicy Piotrowej, rzeczywiście odeszli od żywej i świętej Tradycji Kościoła rzymskokatolickiego. W roku 1968, niezadowolony z obrotu spraw w Kościele, postanawia powołać do istnienia Bractwo Kapłańskie św. Piusa X, które oficjalnie zostaje erygowane w 1970 roku..
aron+
@EON
Synu, widzimy, że dałeś radę przeczytać pierwsze zdanie z artykułu wstawionego przez Arona.
Informujemy więc, że artykuł nie traktuje o mszy na żwirowisku lecz między innymi o problemach sekty lefebrów do której należysz.
EON
Źródła historyczne wskazują na błędy metodologiczne we wnioskowaniu Aaronka.
Zwykłe protestanckie gadanie - będące szkalowaniem pozornego christianitas.

Interesująca korelacja reportażu gadzinówki i listu z Konferencji Episkopatu Polski 1998r.

Rok bezwzględnej walki z Krzyżem i bezprecedensowe przejęcie Klasztoru sióstr w Oświęcimiu.

a oto krótki rys historyczny:
29 sierpnia 1998
- Kardynał …More
Źródła historyczne wskazują na błędy metodologiczne we wnioskowaniu Aaronka.
Zwykłe protestanckie gadanie - będące szkalowaniem pozornego christianitas.

Interesująca korelacja reportażu gadzinówki i listu z Konferencji Episkopatu Polski 1998r.

Rok bezwzględnej walki z Krzyżem i bezprecedensowe przejęcie Klasztoru sióstr w Oświęcimiu.

a oto krótki rys historyczny:
29 sierpnia 1998
- Kardynał Glemp uzasadnia usunięcie krzyży ze Żwirowiska tym, że nie były one godnie poświęcone. Wypowiedź Prymasa zrelacjonował dziennik „Zycie" pisząc: „...nikt przecież tych krzyży nie poświęcał. Podkreślił przy tym, że godnie poświęconych krzyży Kościół będzie bronić wszędzie". W ten sposób Prymas skomentował uroczystości poświęcenia wszystkich nowych krzyży przez ks. Karla Stehlina z Bractwa Sw. Piusa X w dniu 15 sierpnia.
29-30 sierpnia 1998 - „Gazeta Wyborcza" w rubryce „Wczoraj przeczytane" zamieszcza fragment artykułu pt. Tu będzie dolina krzyży zamieszczonego w nr 23 „Zawsze Wierni". Natomiast „Tygodnik Powszechny" drukuje artykuł Jana Nowaka Jeziorańskiego Krzyż i ściana płaczu. Słynny „Kurier z Warszawy" napisał, że „Pielgrzymka do Oświęcimia schizmatyckiego „bractwa kapłańskiego" księdza arcybiskupa Marcela Lefebvre'a i ustawienie przez nią krzyża na Żwirowisku ma swoją niezwykłą wymowę. Lefebvre i jego „bractwo" ekskomuniko wał Jan Paweł II w roku 1988".
30 sierpnia 1998 - ks. Karl Stehlin odprawił Mszę Trydencką w intencji ofiar II wojny światowej pod papieskim krzyżem na Żwirowisku w Oświęcimiu. We Mszy św. uczestniczyło prawie 300 wiernych. Po Mszy

Msza Trydencka na Żwirowisku (30 sierpnia 1998)
św. ks. Stehlin poświęcił wszystkie nowe krzyże ustawione na Żwirowisku.
30 sierpnia 1998 -telewizja publiczna, oraz stacje komercyjne informują o Mszy Trydenckiej na Żwirowisku. W głównym wydaniu „Panoramy" Bractwu poświęcono kilka minut. W „Panoramie" wystąpił też ks. Dr Piotr Mazurkiewicz z Akademii Teologii Katolickiej. Powiedział on, ze Bractwo Sw. Piusa X „nie jest częścią Kościoła rzymskokatolickiego, a w Polsce jest grupą marginalną i, sugerując brak jedności pomiędzy biskupami i wiernymi, próbuje wykorzystać powstałą sytuację, aby móc zaistnieć w świadomości społecznej".
31 sierpnia 1998 - prasa informuje o Mszy Trydenckiej, którą na Żwirowisku w dniu 30 sierpnia odprawił ks. Karl Stehlin. Jacek Żakowski na łamach „Gazety Wyborczej" napisał, że „akcja oświęcimska" skierowana jest „w istocie nie tyle przeciw Żydom, co przeciw laickiemu społeczeństwu i Kościołowi modernizującemu się w duchu Soboru Watykańskiego 77". Jego zdaniem „na horyzoncie tego sporu coraz wyraźniej widać próbę stworzenia integrystycznego Kościoła ludowego działającego niezależnie od struktur kanonicznych".
31 sierpnia 1998 - abp Józef Życiński, komentując kazanie ks. Karla Stehlina podczas Mszy św. na Żwirowisku oznajmił, że „ks. Stehlin wybrał drogę późnego marksizmu
1 września 1998 - bp Tadeusz Pieronek określił postawę Bractwa Sw. Piusa X wobec sporu o krzyże na Żwirowisku mianem „typowo sekciarskiej". Komentując niedzielną Mszę św odprawioną pod papieskim krzyżem na Żwirowisku przez ks. Karla Stehlina biskup Pieronek powiedział: „wydarzenia, jakie mają miejsce wokół krzyży oświęcimskich, stanowią bardzo żałosny obraz całej tej sprawy, która przez wszystkich kompetentnych została już jasno określona Przewodniczący Kościelnej Komisji Konkordatowej, powiedział, że nie tylko Lefebryści ale także inni będą się gromadzić na żwirowisku, by jak „hieny zgarnąć swoje Ustosunkowując się do treści kazania ks. Stehlina, bp Pieronek stwierdził, że świadczy ono jedynie o tym, że „Steblin nie orientuje się w strukturze Episkopatu i nie wie, kto jest upoważniony do zabierania głosu". Natomiast arcybiskup Henryk Muszyński uznał kazanie ks. Karla Stehlina za „najczystszą formę demagogii” . Abp Muszyński, aby w jakiś sposób zdyskredytować Bractwo Sw. Piusa X, świadomie odwołał się do resentymentów polsko-niemieckich. Jego zdaniem „niemiecki ksiądz podejmuje działania, które - niezależnie od deklaracji ~ godzą w sposób wyraźny zarówno w Kościół, jak i w naród. Jakikolwiek komentarz jest po prostu zbyteczny" - dodał abp Muszyński.
2 września 1998 - wiceminister spraw zagranicznych RP Radosław Sikorski powiedział podczas konferencji prasowej w ambasadzie polskiej w Tel Awiwie, że krzyże na żwirowisku w Oświęcimiu „stawiane są przez ekstremistów, którzy potępieni zostali zarówno przez władze państwowe, jak i kościelne. Cała afera prowokowana jest przez lefebrystów”.
2 września 1998 - Kuria Diecezjalna w Drohiczynie wyraziła solidarność ze stanowiskiem Rady Stałej Konferencji Episkopatu w sprawie krzyży oświęcimskich. Kuria nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że „krzyż papieski powinien pozostać tam, gdzie ginęli Polacy uważa jednak, iż „upolitycznienie sprawy przez ekstremistów z obu spierających się o Krzyże stron jest nadużyciem znaku naszego zbawienia, symbolu miłości i pojednania".
3 września 1998 - Ewa K. Czaczkowska pisze na łamach „Rzeczpospolitej": „Już dziś widać, jak konflikt na żwirowisku wygrywają lefebryści. Do tej pory tylko nieliczni w Polsce słyszeli o Bractwie Kapłańskim św. Piusa X, jeszcze mniej o jego obecności w naszym kraju. W niedzielę cała Polska zobaczyła, jak ks. Karl Stehlin odprawia mszę na żwirowisku i krytykuje biskupów katolickich. Nie bez przyczyny biskup Pieronek nie zawahał się porównać działania lefebrystów do hien, które żerują na konflikcie, by wyrwać coś dla siebie. Skądinąd po poświęceniu krzyży przez ks. Stehlina powstaje pytanie: do kogo one teraz należą i gdzie powinny zostać przeniesione?".
6 września 1998 - tygodnik „Wprost" w artykule pod znamiennym tytułem „Antykościół" pisze o „schizmatykach z Bractwa Sw. Piusa X". Zdaniem tego pisma „setkom tysięcy", a może nawet „milionom wiernych" katolików w Polsce „bliżej jest do schizmatyka abp. Marcela Lefebvre'a niż do Jana Pawła II".
7 września 1998 - przed Żwirowiskiem w Oświęcimiu, ks. Adolf Chojnacki odprawił Mszę św. dla około 100 osób. W swoim kazaniu ks. Chojnacki odwołał się do Mszy Św., odprawionej na Żwirowisku przez Bractwo Sw. Piusa X. Powiedział, że niedzielna msza odbywa się przed Żwirowiskiem, gdyż „ziemia, na której stoi papieski krzyż, została w ubiegłym tygodniu sprofanowana przez schizmatyków".
8 września 1998 - „Biuletyn Katolickiej Agencji Informacyjnej" poinformował, że „Biskupi z Europy Środkowej i Wschodniej, zgromadzeni na spotkaniu we Fryzyndzie, wyrazili swoją solidarność z abp. Józefem Życińskim, nazwanym oszczerczo przez ks. Karla Stehlina 'głównym wrogiem krzyża w polskim Episkopacie\ (...) 'Być Niemcem, przyjechać do obozu, w którym Niemcy mordowali Polaków, i tu w miejscu ich śmierci namawiać polskich katolików do nieposłuszeństwa swoim biskupom to największa bezczelność jaka może się zdążyć - powiedział o ks. Stehlinie jeden z hierarchów niemieckich".
10 września 1998 - bp Tadeusz Pieronek powiedział, że „całą burzę" wokół oświęcimskiego krzyża wywołała „nieszczęśliwa" wypowiedź ministra Krzysztofa Śliwińskiego (pełnomocnika rządu ds. dialogu z diasporą żydowską). Śliwiński powiedział wiosną, że została już podjęta decyzja o przeniesieniu papieskiego krzyża ze Żwirowiska. Według bp. Pieronka, za wywołanie i eskalację konfliktu wokół Żwirowiska odpowiadają Kazimierz Świtoń, polscy lefebryści i środowiska żydowskie - „wszyscy po trochu".
11 września 1998 - wielki rabin Francji, sygnatariusz tzw. porozumień genewskich, Rene Samuel Sirat stwierdził, że krzyż papieski „w poszanowaniu danego słowa" powinien być przeniesiony z Auschwitz.
12 września 1998 - abp Józef Życiński powiedział w jednym z wywiadów: „Niedawno przeczytałem w liście od pewnego emerytowanego profesora, że Jan Paweł II zdradził Tradycję katolicką, której bronią zwolennicy Lefebvreya. Jeszcze większą groteskę znajdujemy w tłumaczeniach ks. Stehlina, który tłumaczy wyższą koniecznością to, że musiał sam odprawić mszę świętą dla wiernych w Oświęcimiu. Jakbyśmy nie mieli w Polsce duszpasterzy.”
13 września 1998 - ks. Karl Stehlin udzielił kolejnego wywiadu „Tygodnikowi Siedleckiemu". Ks. Stehlin powiedział, że „nie byłoby problemu krzyży oświęcimskich, gdyby Kościół trwał przy wiekowej Tradycji". Mówiąc o krzyżach na Żwirowisku, ks. Stehlin przypomniał spór o Karmel oświęcimski: „Przecież wówczas, pod naciskiem środowisk żydowskich, nie tylko usunięto siostry, ale także Najświętszy Sakrament! Dopiero teraz okazuje się, mówił o tym bp Rakoczy, że w 'umowie genewskiej' podpisanej przez kard. Lustigera, kard. Macharskiego i red. Turowicza zawarto klauzurę o usunięciu £krzyża papieskiego'".
14 września 1998 - na Żwirowisku ustawiono kolejne krzyże. Jeden z nich ufundował ks. prałat Ryszard Król ze Kępic koło Słupska. Pod krzyżem papieskim ks. Tadeusz Dzięgiel - Wołynowicz odprawił Mszę św. W kazaniu ks. Dzięgiel - Wołynowicz powiedział, że „Kościół hierarchiczny znacznie odszedł od Ewangelii". Mówiąc o obronie krzyży w Oświęcimiu Kapłan nawiązał do kazania ks. Edwarda Wesołka z 15 sierpnia, powiedział: „To jest Westerplatte, nie mamy gdzie się cofać. Chcemy się pojednać, ale na polskich prawach".
15 września 1998 - ordynariusz kielecki bp Kazimierz Ryczan skrytykował organizatorów akcji na Żwirowisku. Ubolewał, że po raz pierwszy święty znak wiary został wykorzystany do dzielenia Polaków. Biskup powiedział też, że Żydzi nie znoszą widoku krzyża w Oświęcimiu, ponieważ nie spotkali się z krzyżem. „Oni nie chcą spotkać się z krzyżem, oni gardzą krzyżem, oni nie widzą sensu cierpienia. Dla nich Szoah oświęcimski jest tylko zagładą - ciemna i pusta tragedia zgotowana ludziom przez ludzi. Bezsens cierpienia prowadzi do rozpaczy. Takim postawom przewodzi szatan. Krzyż przywraca sens cierpieniu, dlatego jest znienawidzony. Ten potrafi to zrozumieć, kto spotkał się z krzyżem" - mówił bp Ryczan. Jednocześnie biskup zwrócił uwagę, że nowe krzyże przynoszą niewierzący, innowiercy i kłamliwie podszywający się pod cudze imiona - „to nie nowość, tak było na Kalwarii dwa tysiące lat temu. Szatan zawsze znajdzie swych zwolenników".
27 września 1998 -ks. prałat Ryszard Król z Kępic koło Słupska, który 14 września ustawił krzyż na Żwirowisku, został za to ukarany rocznym urlopem przez biskupa Mariana Gołębiewskiego, ordynariusza diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej.
29 września 1998 - „Sprawa krzyży nie przestaje niepokoić Polaków, obrażać Żydów, zaprzątać światową opinię. Jest to tym bardziej zdumiewające, że na przeniesienie krzyży wyrazili zgodę biskupi" - napisali w liście do premiera Jerzego Buzka: Jan Błoński, Józef Gierowski, Czesław Miłosz, Władysław Stróżewski, Wisława Szymborska i Jerzy Turowicz. W ich opinii, „obrońcami krzyża mienią się także ludzie o kryminalnej przeszłości, dążąc najwyraźniej do wzniecania awantur i nieporządków w Oświęcimiu i całej Polsce". „Czas położyć temu kres, nie chować się za zbędnymi procedurami. Za porządek w państwie odpowiedzialny jest rząd" - napisali. Znamienne, że owi „intelektualiści" o komunistycznej przeszłości (Cz. Miłosz był po wojnie pracownikiem ambasady PRL w Paryżu, zaś W Szymborska pisała peany na cześć „jedynie słusznej ideologii" piszą o „kryminalnej przeszłości" obrońców krzyża.
opracował Sławomir Cenckiewicz ( uzupełnił zdjęciami i krótkim komentarzami Krzysztof Cierpisz 2011-11-29)

w:sites.google.com/…/kalendarium-kon…
EON
Teologia głupcze.
Kim był Gregory Baum autor sławetnej deklaracji "Nostra etate"

Jak pisał o nim w 2011 roku magazyn “Commonweal”: „Sobór był dziełem Gregory Bauma,
który opowiada o swoim czynnym homoseksualizmie i powodach jego dotychczasowego skrywania. „Nie opowiadałem wcześniej publicznie o moim homoseksualizmie, gdyż taki akt uczciwości zmniejszyłby mój wpływ jako krytycznego teologa” – …More
Teologia głupcze.
Kim był Gregory Baum autor sławetnej deklaracji "Nostra etate"

Jak pisał o nim w 2011 roku magazyn “Commonweal”: „Sobór był dziełem Gregory Bauma,
który opowiada o swoim czynnym homoseksualizmie i powodach jego dotychczasowego skrywania. „Nie opowiadałem wcześniej publicznie o moim homoseksualizmie, gdyż taki akt uczciwości zmniejszyłby mój wpływ jako krytycznego teologa” – stwierdził kanadyjski profesor. Nic dziwnego, biorąc pod uwagę, że swoją aktywność homoseksualną Baum rozpoczął w 1963 roku, kiedy to trwały w najlepsze prace Soboru i Baum przygotowywał tekst „Nostra aetate”. „Miałem 40 lat (1963 r.) kiedy doszło do mojego pierwszego stosunku seksualnego z mężczyzną. Spotkałem go w restauracji w Londynie. To było podniecające i jednocześnie rozczarowujące, bo wiedziałem czym jest miłość i tym co naprawdę chciałem to dzielenie życia z partnerem”.
Rzeczywiście, taki skandal mógł wpłynąć na jego pozycję jako teologa. Od 1962 roku był redaktorem pisma „The Ecumenist”, współpracował także z innym znanym pismem „Concillium”, gdzie publikowali m.in. Yves Congar, Hans Kueng i Karl Rahner. Baum od lat 70. zaangażował się w popieranie teologii wyzwolenia, walkę z niesprawiedliwością społeczną i inne lewicowe projekty. Jak wielki był jego wpływ na Kościół w Kanadzie świadczy to – zauważa John-Henry Westen – że to pod wpływem Bauma i jego publicznej krytyki kanadyjscy biskupi odrzucili encyklikę Pawła VI „Humanae Vitae”. Sam Baum ogłosił o swym wystąpieniu z kapłaństwa w gazecie, mimo to nadal uważany był za wpływowego i miarodajnego teologa katolickiego. Następnie ożenił się z byłą zakonnicą, o której mówił, że „nie przeszkadzało jej to, że gdy w 1986 roku przeprowadziliśmy się do Montrealu spotkałem Normanda, byłego księdza, w którym się zakochałem.” Jak opisywał dalej Baum, Normand jest „gejem i dobrze przyjął moją orientację seksualną”.
Dziwaczna to bardzo opowieść, w której współautor najbardziej znanego tekstu Soboru opowiada o swoich stosunkach z byłą zakonnicą i księżami gejami. Trudno oczywiście przyjąć, że homoseksualna postawa Bauma determinowała całą jego działalność w czasie Soboru. Z drugiej strony czy można mieć wątpliwości, że istotnie musiała ona wpłynąć na jego ocenę Kościoła i na dążenie do podważenia jego nauki i doktryny? Dla wielu kanadyjskich i amerykańskich katolików Baum stał się symbolem wierności duchowi Soboru. Tyle, że nic wcześniej o jego homoseksualnej orientacji nie wiedzieli. To, co wydaje się wielce prawdopodobne, to to, że Baum musiał od wczesnych lat 60. dążyć do rozmycia i osłabienia katolicyzmu, czego doskonałym przykładem jest właśnie tekst „Nostra aetate”.
Rafał_Ovile likes this.
aron+
W Polsce nazwę tradycjonalistów przypisuje się jednak nie tylko ludziom związanym ze wspomnianym Bractwem św. Piusa X, na którym — podkreślmy od razu — ciąży ekskomunika, ale również grupie katolików pozostających w łączności z Kościołem. Warto tu tę podstawową różnicę między obiema grupami podkreślić, zwłaszcza że zdarza się, iż obie są ze sobą utożsamiane.
aron+
Do konta z jednym komentarzem: Antuk

Bractwo X jest suspendowane i w całości podlega ekskomunice sakramentalnej a jego sytuacja jest tragiczniejsza niż przed rokiem 2009. Schizma lefebrów pogłębia się z roku na rok.
Antuk
Na Bractwie nie ciąży żadna ekskomunika - dobrze by było, gdyby szanowny Autor - dr teologii doinformował się, zanim będzie siał zamęt w umysłach czytelników. A jeśli to artykuł z przed roku 2009 to należałoby napisać, że przedstawione w nim treści są nieaktualne.
Elkam
"W styczniu 2009 roku papież zdjął karę ekskomuniki ciążącą na czterech biskupach wyświęconych w 1988 roku przez arcybiskupa Lefebvre`a. W październiku tego samego roku rozpoczęły się rozmowy doktrynalne pomiędzy przedstawicielami Bractwa a Stolicą Apostolską. We wrześniu 2011 Watykan przedstawił jego członkom tzw. Preambułę Doktrynalną, pozwalającą na całkowite uregulowanie statusu Bractwa w …More
"W styczniu 2009 roku papież zdjął karę ekskomuniki ciążącą na czterech biskupach wyświęconych w 1988 roku przez arcybiskupa Lefebvre`a. W październiku tego samego roku rozpoczęły się rozmowy doktrynalne pomiędzy przedstawicielami Bractwa a Stolicą Apostolską. We wrześniu 2011 Watykan przedstawił jego członkom tzw. Preambułę Doktrynalną, pozwalającą na całkowite uregulowanie statusu Bractwa w strukturach Kościoła katolickiego. Dwie odpowiedzi wystosowane przez Bractwo w grudniu 2011 roku i kwietniu 2012 roku uznane zostały przez Stolicę Apostolską za niewystarczające, m.in. z powodu niechęci do uznania prawomocności zwyczajnej formy odprawiania Mszy św."

Pomimo zdjęcia ekskomuniki z biskupów wyświęconych przez arcybiskupa Lefebvre`a, sytuacja prawno-kanoniczna Bractwa Kapłańskiego Piusa X pozostaje w świetle relacji z Watykanem nieuregulowana.

www.centrumjp2.pl/wikijp2/index.php
aron+
Kiedy 30 sierpnia 1998r.. do konfliktu wokół oświęcimskich krzyży wmieszali się księża z Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X, odprawiając na żwirowisku Mszę świętą w niezbyt znanym szerszym kręgom wiernych rycie "trydenckim" i radykalnie krytykując postawę polskich biskupów w tym konflikcie, część Polaków zapewne po raz pierwszy usłyszała o istnieniu u nas tzw. tradycjonalistów. Natomiast ci, …More
Kiedy 30 sierpnia 1998r.. do konfliktu wokół oświęcimskich krzyży wmieszali się księża z Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X, odprawiając na żwirowisku Mszę świętą w niezbyt znanym szerszym kręgom wiernych rycie "trydenckim" i radykalnie krytykując postawę polskich biskupów w tym konflikcie, część Polaków zapewne po raz pierwszy usłyszała o istnieniu u nas tzw. tradycjonalistów. Natomiast ci, którzy zdawali sobie z tego sprawę, mogli przekonać się, że tradycjonalizm rośnie u nas w siłę, korzystając z każdej nadarzającej się okazji, aby się pokazać światu.