Seminarium Mater Dei -TRADYCJA KATOLICKA

STANOWISKO TEOLOGICZNE ;

Kapłani rzymskokatoliccy Zgromadzenia Zakonnego Maryi Niepokalanej Królowej wyznają i trzymają się wiary katolickiej, tak jak to było konsekwentnie nauczane przez wieki od czasów Chrystusa. Wraz ze śmiercią papieża Piusa XII i zwołaniem Soboru Watykańskiego II, Kościół spotkał się z bezprecedensową sytuacją, która zagraża samym jego doktrynom i kultowi. Aby zapewnić zachowanie wiary katolickiej i tradycyjnej świętej Ofiary Mszy i Sakramentów, sporządzono następujące oświadczenie w celu jasnego określenia rzeczywistego stanowiska, jakie zajęli ci księża. I. RADY WATYKAŃSKIE II: Zwołany przez Jana XXIII w celu „aktualizacji” Kościoła, ten sobór (odbyty w latach 1962-65) zadekretował i wprowadził w życie nauki, które zostały wcześniej potępione przez Nieomylne Nauczanie Magisterium Kościoła. Heretyckie nauczanie Soboru Watykańskiego II dotyczyło przede wszystkim wolności religijnej i fałszywego ekumenizmu. Zostały one wcześniej potępione przez: Papież Grzegorz XVI w Mirari Vos (1832) Papież Pius IX w Quanta Cura i Syllabus of Errors (1864) Papież Leon XIII w Immortale Dei (1865) i Libertas Humana (1888) Papież Pius XI w Quas Primas (1925) i Mortalium Animos (1928) Papież Pius XII w Mystici Corporis (1943)

DLATEGO Sobór Watykański II należy odrzucić jako fałszywy sobór, ponieważ zbłądził w swoich naukach dotyczących wiary i moralności. II. NOVUS ORDO MISSAE: Po Soborze Watykańskim II powołano różne komisje w celu unowocześnienia Najświętszej Ofiary Mszy i tradycyjnych obrzędów sakramentów. W skład szczególnej komisji, utworzonej w celu unowocześnienia Mszy, wchodzili znani teologowie protestanccy. Używając słów znanego kardynała Alfredo Ottavianiego w 1969 r.: „(Novus Ordo Missae) stanowi uderzające odejście od katolickiej teologii Mszy sformułowanej na XXII Sesji Soboru Trydenckiego”. Rezultatem tej modernizacji była nowa definicja Mszy (odzwierciedlająca koncepcję Ostatniej Wieczerzy Lutra), modyfikacja modlitw Ofiarowania w celu usunięcia pojęcia Ofiary przebłagalnej oraz zasadnicza zmiana samych słów Konsekracji (zmiana ta występuje w tłumaczeniach na język ojczysty). Ta nowa msza, znana jako Novus Ordo Missae, jest sprzeczna z wcześniejszymi nieomylnymi naukami i dekretami Kościoła katolickiego, takimi jak: Quo primum i De Defectibus papieża Piusa V, dekret Soboru Trydenckiego o Najświętszej Ofierze Mszy (Sesja XXII), Apostolicae Curae papieża Leona XIII (1896), Mediator Dei papieża Piusa XII (1947), Sacramentum Ordinis papieża Piusa XII (1948).

DLATEGO Novus Ordo Missae, gdy jest ofiarowany ze zmienionymi słowami konsekracji, jest nieważną Mszą i we wszystkich innych przypadkach ma wątpliwą ważność. Zawsze stanowi wyraźne zagrożenie dla wiary. Z tych wszystkich powodów czynny udział w nim byłby ciężkim grzechem. III. NOWE RYTY SAKRAMENTÓW: To, co zostało powiedziane o Novus Ordo Missae, można w tym samym względzie powiedzieć o nowych rytach Vaticanum II dotyczących siedmiu sakramentów. W takim stopniu, w jakim istota, forma i intencja każdego z sakramentów uległy zasadniczej zmianie, należy zakwestionować ich ważność. Kościół katolicki z całą pewnością zawsze nauczał, jaka jest właściwa materia, forma i intencja w udzielaniu sakramentów. DLATEGO tam, gdzie zastosowano nowe ryty, tradycyjni kapłani powinni udzielać sakramentów sub conditione, zależnie od potrzeb. IV. WSPÓŁCZESNY KOŚCIÓŁ WATYKAN II: Kościół katolicki jest identyfikowany jako prawdziwy Kościół Chrystusowy przez jego cztery cechy (jedność, świętość, katolicyzm i apostolskość). Ponieważ heretyckie nauczanie Soboru Watykańskiego II, Novus Ordo Missae i nowe ryty sakramentów wyraźnie odeszły od tradycyjnego nauczania Kościoła katolickiego, należy stwierdzić, że ten nowoczesny tak zwany Kościół „katolicki” nie posiada już dwie pierwsze oznaki prawdziwego Kościoła — mianowicie Jedność i Świętość. Jego oczywiste odejście w ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat od tego, co Kościół katolicki zawsze utrzymywał, może prowadzić tylko do jednego wniosku: ustanowiono nowy Kościół ekumeniczny, który stoi w sprzeczności z prawdziwym Kościołem katolickim. V. WSPÓŁCZESNA HIERARCHIA KOŚCIOŁA WATYKAN II: W świetle powyższego należy stwierdzić, że współczesna hierarchia, która zatwierdziła i wprowadziła w życie błędy Vaticanum II, nie reprezentuje już Kościoła katolickiego i jego prawowitego autorytetu. To z pewnością obejmuje tego, który potwierdził, zatwierdził, zadekretował i wprowadził w życie te heretyckie nauki, a mianowicie Pawła VI (Montini). Podobnie uwzględnieni są jego następcy, a mianowicie Jan Paweł II (Wojtyła), Benedykt XVI (Ratzinger) i Franciszek (Bergoglio), którzy kontynuują wdrażanie tych heretyckich nauk. Pomimo braku kanonicznego ostrzeżenia i formalnej deklaracji utraty urzędu, ich powtarzające się akty ekumenizmu i egzekwowanie herezji Vaticanum II i nowego kodeksu prawa kanonicznego, które są szkodliwe dla wiary i moralności, są przejawem ich uporczywości w herezja. DLATEGO, jak nieomylnie naucza Sobór Watykański I: „‚Ty jesteś Piotrem; i na tej skale zbuduję Mój Kościół”, te słowa potwierdzają rzeczywiste rezultaty, ponieważ w Stolicy Apostolskiej religia katolicka zawsze była zachowana nieskalana… Stolica św. Piotra zawsze pozostaje nienaruszona żadnym błędem, zgodnie z Boska obietnica Naszego Pana”. Ponadto, skoro Jan Paweł II w sposób jawny nauczał herezji, promował ekumenizm i pielęgnował kult międzywyznaniowy, wyraźnie nie można go uznać za następcę św. Piotra w prymacie. VI. NOWY KODEKS PRAWA KANOŃSKIEGO: W celu wprowadzenia w życie nauk Vaticanum II konieczne było, aby moderniści zmienili Kodeks Prawa Kanonicznego (1917), ponieważ był on sprzeczny z ich projektami, odzwierciedlając zamysł Kościoła w jego przeszłej doktrynie i dyscyplina. Nowy kodeks zawiera sprawę, która powinna być najbardziej niepokojąca dla poinformowanego katolika. Zgodnie z nowym prawem współczesnego Kościoła, niekatolicy mogą, w pewnych okolicznościach, prosić katolickiego księdza o „sakramenty” (bez wyrzeczenia się przez niekatolika swoich heretyckich przekonań), a księża muszą ich udzielać. Sobór Florencki oraz Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. (kanon 731) surowo tego zabraniają. DLATEGO, ponieważ uniwersalne prawa Kościoła są chronione przez jego nieomylność i nie mogą nakładać obowiązków sprzecznych z wiarą i moralnością, Nowy Kodeks należy uznać za pozbawiony wszelkiej mocy prawnej. Co więcej, został ogłoszony przez tych, którzy nie reprezentują już władzy katolickiej. VII. KURS DLA TRADYCYJNYCH KAPŁANÓW KATOLICKICH: Ze względu na bezprecedensową sytuację w Kościele katolickim i moralną odpowiedzialność wiernych za przyjmowanie z pewnością ważnych sakramentów, tradycyjni księża z pewnością mogą i muszą kontynuować misję Kościoła katolickiego poprzez uświęcanie wiernych poprzez ofiarowanie Najświętsza Ofiara Mszy, udzielanie sakramentów i inne prace duszpasterskie. Zamysł Kościoła jest taki, że „zbawienie ludu jest najwyższym prawem”. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. nadal będzie wytyczną dla kapłanów.
739
" DLATEGO Novus Ordo Missae, gdy jest ofiarowany ze zmienionymi słowami konsekracji, jest nieważną Mszą i we wszystkich innych przypadkach ma wątpliwą ważność. Zawsze stanowi wyraźne zagrożenie dla wiary. Z tych wszystkich powodów czynny udział w nim byłby ciężkim grzechem."