Ta kosa idzie na Cię, grzesz na Polsku, strzesz się, zakwitnęłaś w szczęście, ale i w grzechy.
Oto kosa, znaj się być trawą, nie kamieniem, polęże trawa, a kwiat chwały Twojej świeckiej uschnie.
I drugi prorok mówi – już dawno wołam na grzechy, na spustoszenie, które za grzechami nastąpi, a z Słowa Bożego naśmiewają się cały dzień.
I rzekłem, już przestanę od Pana mówić, I zapomnę słów Jego, aż Ci się w sercu mym
Ogień rozgorzał i zamknął się w kościach moich I upadłem, wytrwać niemogąc.
Byśmy dobrze chcieli milczeć, A śmiechem się ludzkim,
A bogniewem i sromotą odrazić, Tedy nie możemy.
Ogień Boży wszytkie nasze kości przenika i suszy i nie wytrwamy, aż się zaś do wołania na grzech obróci.
A starzawszy się na tym wołaniu, pragniem, abyśmy na odmianę i powstanie grzeszników, patrząc, z weselem umierali.
Aby, na zgubę ojczyzny i ludu swego, czego broń Boże, za dni naszych nie patrzyli.
Wspomniemy naprzód z gorzkością serca i płaczem
Te jawne, a nieukarane królestwa tego wszystkiego grzechy
A mówmy z prorokiem, puszczajcie łzy oczy nasze
A po wieki nasze niech opłyną wodą
A potem się pobudzajmy do pokuty
W pomocy i dobroci boskiej
www.wspomniemynaprzód.pl