Żaden ze śczas i miejsce, jawnych i wielkich wszytkiej korony grzechów i ślepoty, która z nich wychodzi, nie ukazuje jako Sejmy.
Patrzmy, jakie w nich zaćmienie rozumów. Zjadą się nie jako na radę, ale jako na wojnę.
Tak wiele sług, piechoty, koni, ze wszego królestwa z sobą ciągnąc,
Strawią to, czym by się na którym miesiąc wojsko wychowało.
A gdy potrzeba ojczyzny przeciw nieprzyjacielowi przypada, ledwie się który drap i jezdny ukaże.
Późnością chwały ludzkiej, Udaniem się za Pany ubożeją,
Utraty na wiatr dosyć, A na pomoc Ojczyzny pusto,
Nic nie masz.
Bacznych i miłośników Ojczyzny ochroniając,
Rzadki na Sejm jedzie z miłości ku pospolitemu szczęściu,
ale aby co sobie oberwał.
Drudzy, gdy co dla ojczyzny
albo potrzeb królewskich i pospolity
czynić chcą i mogą, najmu potrzebują,
aby im to płacono, co dla siebie samych
czynić winni.
Jako gdyby głupia Dziecina mówiła, Pani Matko, jeść nie będę, aż mi to a to dasz.
Jakoby nie sobie służył, gdy Rzeczypospolitej, w której się wszystko Jego zamyka i dotrzymała, służy.
Tegoż i od biskupów chcą przy Panu Bogu i prawdzie kościelnej i Bożej stać, o prawa kapłańskiej i o cześć Bożą czynić drudzy nie będą, aż przy nadziei zysku jakiego.
Wielki nierząd, piekła uchodzić nie chcesz, aż Cię przedarują.
Nakila już dwadzieścia sejmów patrzyliśmy. Żaden nie był na którymby stan duchowny jakiej rany, na prawach swoich nieodniósł, albo w nim konfederacja zagrzybiona nie była.
Na każdym co Panu Bogu ujęto i Jego urząd zelżono.
Katolikom się dziwujmy. Co za ślepota i bojaźń!
na niepadła, iż się oszukać i przemóc heretykom dają,
a Ojców i kapłanów swoich, którzy im niebo odtwarzają
i prawdy i nauki zbawiennej dotrzymawiają,
nie tylu nie bronią, ale milcząc,
albo drugdy jawnie mówiąc, odbiegają ich
i rękę nad nimi heretycką umacniają.
O grzechu, jakiej jejśku Bogu i Ojcom duchownym niewdzięczności pełny!