Jeśli nie będzie obfietowała sprawiedliwość wasza więcej niż uczonych w zakonie i faryzeuszów, nie w niej idziecie do Królestwa Niebieskiego.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Dzisiaj Pan, nasz Jezus Chrystus, kieruje do nas takie pouczenia, które trudno usłyszeć.
Z jednej strony przedstawia nam prawdę, która można powiedzieć jest szczególnie przez niego podkreślana i szczególnie przemilżana w Kościele Nowego Adwentu to to, że można się potępić.
to piętnuje pewną fałszywą
która jest rzeczywiście jako nowotwór tak niebezpieczna, że może w sposób niespodziewany zatracić człowieka, który będzie się wbudził, że wszystko jest dobrze.
Drodzy wierni, musimy najpierw przyjrzeć się.
są przekazane przez Pana Jezusa.
Otóż, Pan Jezus
W Ewangelii w sposób szczególny, w porównaniu ze Starym Testamentem, to naprawdę bardzo często
mówi nam o tym, że jest realna możliwość potępienia i że to nie jest
To jest tylko czysta opcja, tylko wyraźnie jako referując, że część będzie wyrzucona na zewnątrz w ogień wieczny przygotowany diabłu i jego aniołom.
że trudno znaleźć dokładnie takie teksty w Starym Testamencie,
natomiast w Nowym, owszem, i to często możemy spotkać tego typu teksty,
zwłaszcza w tych przypowieściach, które mówią nam właśnie o końcu czasu.
Czy to zaproszeni na ucztę, czy to owce i kozły na sądzie i wiele, wiele innych tekstów, które będziemy czytać i te teksty są bardzo wyraźnie mówiące o wielkim nieszczęściu, jakie człowiekowi zagraża.
I Pan Jezus nie rzuca słów na wiatr, jeżeli coś mówi, to mówi to dlatego, że tak jest i dlatego, żeby przeszczać nas przed niebezpieczeństwem, które zagraża.
Bo oczywiście jest łatwo popaść w pewnego rodzaju, tak jak moderniści chcą. Udawać, że tego nie ma, przemilczeć, nie mówmy o tym i może jakoś się uda.
No zwierci, lepiej o tym mówić i nie być zaskoczonym niż myśleć i łudzić siebie, że może jakoś się uda i nie myśleć o tym, nie słyszeć o tym, a potem okaże się, że wieczność się otworzy, a ta wieczność będzie dla nas równoznaczna z wiecznym potępieniem.
Zakładam, że wśród tutaj zebranych nie muszę nikogo przekonywać i nie muszę cytować wszystkich wypowiedzi Pana Jezusa i wszystkich wypowiedzi tradycji, które mówią nam o możliwości Wiecznego Pana Jezusa.
potępienia, jest to dogmat wiary i wszyscy tutaj gromadzący się katolicy,
ten dogmat wiary również, ten najtrudniejszy dogmat wiary nasz muszą przyjmować.
Ale drodzy wierni, musimy spojrzeć teraz na pewną fałszywą...
Duchowość, która bądź co bądź również ma swoje reperkusje w tej pseudoduchowości, która gdzieś tam się pojawia w modernizmie, jest mocno promowana.
Musimy się przyjrzeć tym, których Pan Jezus spiętnuje i też nie jeden, jedyny raz, ale bardzo często właśnie słowa bardzo surowe padają pod adresem uczonych piśmie i faryzeuszów.
I my nauczyliśmy się jakby tak bezmyślnie klasyfikować tych ludzi jako złych.
Ale to nie przez to, że ktoś jest uczony w piśmie, czy ktoś to należał do stronnictwa saduceuszów, był już sam w sobie zły.
Tylko pewna pseudoduchowość, która tam się rozwinęła, czyniła człowieka zły.
Ponieważ wiemy doskonale, że nawet i wśród farzy zełuszów byli uczniowie Pana Jezusa.
Był tam Józef Zarymatei, który prosił o ciało Pana Jezusa u Piołata i był nikodem, który przyszedł w nocy,
a potem również przyniósł wątności, ażeby namaścić ciało Chrystusowe.
Drodzy wierni nawet święty Paweł po swoim nawróceniu, kiedy był sądzony przez Sanhedrin i mając świadomość, że w Sanhedrinie są dwa stronnictwa.
Te, które tak naprawdę były takie dwa główne nurty religijne w judaizmie w tych czasach.
Z jednej strony byli Sadu Ceusze, czyli tacy materialiści, którzy wierzyli owszem w Boga, natomiast nie wierzyli w świat duchowy.
Śmierć była końcem wszystkiego. Nie wierzyli ani waniałów, ani w nieśmiertelność duszy i z drugiej strony byli farzyzeusze, którzy uznawali jedno i drugiej. Paweł, kiedy stanął przed tym gremium, zawołał, jestem farzyzeuszem bracia i synem farzyzeuszy.
Jak ona wrócony już, a więc nie jest to tak, że sama przenależność dla Paryzyuszy była czymś złym.
O Pawle również możemy powiedzieć, że był w swoim... Być chociaż nigdy się jakoś nie deklarował, nie określał w siebie jako uczony w piśmie,
ale śmiało możemy powiedzieć, że takim uczony w piśmie również był.
A więc czym były te dwa stronnictwa?
Otóż uczeni w piśmie moglibyśmy ich nazwać teologami, to byli ludzie, którzy poświęcali swój czas w sposób szczególny na zgłębianiu Pisma Świętego, na studiowaniu Pisma Świętego, a potem na nauczaniu innych, którzy chcieli to Pismo Święte poznać.
A więc jak by samów sobie...
To jest dobre zajęcie i bardzo pożyteczne i potrzebne wręcz.
W naszych czasach potrzebujemy ludzi, którzy nam wyjaśnią pisma,
bo nawet czasami mając dobrą intencję, sięgamy.
Pismo święte otwieramy, pismo święte zaczynamy czytać i nie wiemy.
O co tam chodzi? Nie rozumiemy tego pisma świętego, jest dla nas ono zbyt skomplikowane i potrzebujemy człowieka, który studiował,
a żeby nam wyjaśnił, o co w tym tekście chodzi.
Żeby przybliżył nam ten tekst, żeby nas nauczył.
Taką rolę spełniali w Izraelu uczeni w piśmie.
i z drugiej strony faryzeusza.
Jakby na tamte czasy od strony doktrynalnej byli ortodoksami i należy tutaj też powiedzieć, że jeżeli chodzi o doktrynę, byli najbliżej Pana Jezusa z tych wszystkich stron nic żydowskich, które były i być może dlatego też najbardziej dostawali surowe nagany, ponieważ to, co ich od Pana Jezusa dzieliło było tak niebezpieczne, że mogło ich dusze zatracić.
Oni byli ortodoksami, co do doktryny i co do pewnego rodzaju praktyk.
Tu pojawia się ten problem, który rzeczywiście powoduje, że drogi Faryzeuszy i drogi Pana Jezusa się rozchodzą.
Ta ortodoksyjność.
i pewna jak ich pobożność, która była podziwiana.
Można powiedzieć, że od czasów Machabejskich,
kiedy powstało to stronnictwo,
do czasów Pana Jezusa, byli o niej podziwiani.
Lud podziwiał, jak potrafili zachowywać przekazania, jak odprawiali długie modlitwy, jak zachowywali surowe posty i trudno im tego odmówić.
Zapewne byli wśród nich i tacy, którzy być może robili tylko to na pozu.
Ale całe stronnictwo słynęło z takiego pewnego radykalizmu religijnego, który praktykowali.
Teraz może ktoś sobie zadać pytanie, że tak naprawdę co ksiądz chce osiągnąć,
chwaląc te dwa stronnictwa, które są winne, śmierci Pana Jezusa i które Pan Jezus tak bardzo...
strofował. W czym polega ich błąd, w tej ich duchowości, który również nam zagraża.
Zawiernie, błąd jest taki, że oni realizowali również współczesne postulaty
współczesnej duchowości, czyli pewnego,
Obecnie klerycy w seminariach czy w nowicjatach, w zakonach bardzo często słyszą coś takiego, że ty musisz się zrealizować jako osoba, ty musisz się spełnić jako osoba.
I drodzy wiernie, jest to wbrew całej tradycji duchowości katolickiej, która mówi, ty musisz umrzeć jako stary człowieka, żeby Chrystus mógł się w tobie odrodzić, nie zrealizować się, nie spełnić się, tylko musisz obumierać.
A żeby Chrystus mógł w tobie wzrastać.
I drodzy wierni, ta pobożność farzyzejska, która jest tak bardzo piętnowana właśnie na tym polega, że oni się realizowali.
To ta pobożność była po to, a żeby zbudować swój własny wizerunek, który był tym wizerunkiem z jednej strony dla Boga, z drugiej strony dla siebie i z trzeciej strony dla bliźniego.
Każdy z nas oczywiście czegoś takiego pragnia, żeby i w oczach Bożych, i w oczach swoich, i w oczach bliźnich.
Być korekt, być podziwiany, żeby Bóg się nam i zachwycił, żebym sam się sobą zachwycił i żeby bliźni też zauważył powód, dla którego masie mną zachwycić.
Józef Wierny, gdyby granica jest bardzo cieńka i niebezpieczna, ale w tym organizmie,
Nazwijmy to tak, ujmijmy to obrazowo, tym duchowym organizmy jest pewien nerw, który jest odpowiedzialny za to, ażeby nam...
Jakby sygnalizować, że się dzieje coś złego, niebezpiecznego z nami, że ten wirus, nie koronawirus, tylko ten wirus farizeizmu, przedostał się do naszego duchowego organizmu i zaczyna czynić spustoszenie, to jest to, że zaczynamy zestawiać siebie z bliźnimi i patrzeć na bliźnich z góry.
No ty wiernik, to jest to, że, to to świadczy o tym, że ta nasza pobożność nawet jeżeli ona jest, nazwijmy to tak, z jednej strony ortodoksyjną, czyli my mamy wiedzę.
jak ci uczeni w piśmie, czyli studiujemy katekizm, czytamy Pismo Święte, czytamy pobożne książki, dużo wiemy.
I z drugiej strony, jak ci farzyzę uszę, dużo praktykujemy.
Chodzimy nam przeświętą, odmawiamy różaniec, robimy rozmyślania, odmawiamy różne inne modlitwy.
I to wszystko
Prowadzi nas do tego, że zaczynamy siebie zestawiać z bliźnimi
i zaczynamy tu bliźnich oceniać negatywnie,
to to jest dowód na to, że ta nasza pobożność staje się faryzejska i niebezpieczna.
Możemy się natrudzić wiele,
I nic nie zyskać. Zobaczmy, jak nam się pojawia taka ochota, żeby powiedzieć, że ten czy tamten jest, byle jaki, zły, gorszy, że zrobił to czy tamto nie tak.
To czy nie dzieje się z nami to samo, co się działo z tymi farzeuszami, którzy się gorszyli, kiedy Pan Jezus poszedł do Zacheusza, poszedł do Mateusza, albo kiedy łzami obmywała jego stopy nie rząd.
ich on i ci wszyscy faryzeusze i uczeni w piśmie mówili w sobie w serca, gdyby on był prorokiem, to by wiedział, jaka ona jest, to by nie poszedł do grzeszników, nie jadałby z nimi.
Czy czasem to nie jest tak, że gdzieś w nas jest taka właśnie chęcia, żeby tych właśnie bliźni, których widzimy i na których patrzymy już faryzejskim okiem?
Nie oceniamy w ten sposób.
że to taki śmieć po prostu,
na którego nie warto nawet spojrzeć,
któremu nie warto poświęcić uwagi,
którego najwyżej kopnąć można.
Ale coś się stało.
No się okazało, że w oczach Bożych...
Inna była miara, bo to Mateusz Zacheusz, Maria Magdalena i wiele innych bezymiennych grzeszników,
wytykanych i poniżanych i obgadywanych,
Znalazło się w towarzystwie Chrystusowy.
A ci, którzy patrzyli z góry, dostali surową naganę i kto wie, być może w tym momencie zgrzytają zębami w piekle i żałują, że tamtymi pogardzali i że sami pokuty nie czynili za swoje grzechy.
To, że wiele zrobili, że wiele się umartwiali, że wiele się modlili, że wiele pościli.
I w świątyni i w synagogach przesiadywali, nic im nie pomogło, ponieważ doprowadziło ich do takiej pychy i skoncentrowanie się na budowaniu własnego wizerunku, na pobożności pustej, na pobożności, która do niczego nie prowadzi.
Oczywiście w tym momencie tutaj proszę mnie dobrze zrozumieć, nie o to mi chodzi, żebym was nie chęcał do pewnych praktyk zewnętrznych, nie zniechęcam was do wiedzy, do zdobywania wiedzy, bo ona jest nam koniecznie potrzebna i zupełnie niedawno mówiłem o tym, żeby kogoś pokochać trzeba go poznać, jeżeli go nie znam, to go nie pokocham, dlatego też musimy studiować.
Musimy czytać.
Przede wszystkim katechizm. Dobry katechizm. Bez boga.
Musimy jak najbardziej sięgać, zwłaszcza po te łatwiejsze karty Pisma Świętego, szczególnie nowy testament, a tam w nowym testamencie w sposób szczególnej Ewangelii, które powinniśmy przyswajać, czytać, żyć tym przykładem i słowem, które Chrystus nam pozostawia.
Z drugiej strony jak najbardziej potrzebujemy również praktyk religijnych, potrzebujemy mszy świętej, jeżeli mogę być nie tylko w niedzielę, kiedy jest obowiązek, ale jeszcze w dzień poprzedni pozwalają mi na to warunki skrzętnie z tego korzystać.
Powinienem modlić jak tej matka najświętsza prosiła w wielu miejscach na różańcu.
i rozmyślanie. Poczeba tego wszystkiego, potrzebujemy po prostu, po martwie niech.
Drodzywierni, ale też i czuwajmy.
ten wirus.
Nie przedostał się do naszego organizmu, bo on jest zakaźny, nie jak koronawirus, który zakaźny nie jest, ale ten jest.
I to bardzo poważnie, bardzo szybko się roznosi, tutaj trzeba trzymać dystans.
tego typu praktyk nie wprowadzać swoje życie, nam wiernym przywiązany do tradycji katorickiej zagraża ten wirus chyba sposób szczególny.
I tutaj powinniśmy czytać, dlatego też jako odtrutkę, jako taką prawdziwą szczepionkę, żywoty świętych.
Po to są ludzie, którzy nie byli zakażeni tym wirusami.
To są ludzie, którzy przyjęli tego czystego ducha Chrystusowego i realizowali go w sobie według zasad duchowości katorickiej.
I oczywiście mieliby czym się chwalić.
Mieli by się czymś, czym obnosić, ale jak za każdym razem, kogo byśmy nie wzięli z tych świętym?
Widzimy, że oni chórem powtarzają, że są grześnikami, że są Bożymi dłużnikami i że to zmiłowanie pańskie nad nimi, że starie się tym, kim są.
Święty Paweł, jako to jest my na czele, tego Orszako mówi z łazki, bo że jestem tym, kim jestem.
Dlaczego tak było? Dlatego że prawdziwa ich...
Po bożność prowadziła ich do z jednej strony miłości Boga, a tam miłość była po prostu zwykłym,
najprostszym porywem serca dlatego, że otrzymali od niego wszystko, cóż masz, czego byś nie otrzymał.
Jeżeli otrzymałeś, to dlaczego się chłubisz, jakbyś nie otrzymał, mówi św. Paweł.
Od Chrystusa wszystko mają.
Dlatego też i kochają go ponad wszystko.
A miłość prawdziwa wobec Boga, weryfikuje się przez miłość po bezbliźniego.
I drodzy Wierni, o nich widzieli, zdawali sobie sprawę, że na świecie jest wiele grzechów.
Święci to byli największie realiści, oni nie zakładali różowych okularów i nie mówili, że świat jest różowy.
Widzieli zło. Widzieli nieprawość. Widzieli wiele z złego, wiele niegodziwości i zepsucia na świecie.
Ale to zwierni zdawali sobie sprawę, że dłuższe, które są dotknięte tymi chorobami, sądra Chrystusa cennej ważne i że on jako dobry pas też może je pozyskać, może je odnaleźć i może je do ówczarni przyprowadzić jeszcze przed nimi.
Dlatego też nigdy człowieka nie oceniali i człowieka nie potępiali, jedynie, co potępiali, czego nie nawiedzili i co piętnowali, to był grzech, nieprawość.
I tutaj my musimy się tego nauczyć. Zobaczmy, jak łatwo nam piętnować ludzi.
Jak łatwo jest nam oceniać ludzi, jak łatwo jest nam przekreślać inne osoby.
Jak farysę uszą, tylko dlatego, że my jesteśmy wierni tradycji.
Tylko dlatego, że my praktykujemy naszą wiarę na tradycyjnej i przyświętych,
czy myjemy tradycyjne sakramenty, tylko dlatego, że trzymamy się doktryny, nieskażony i katolickiej.
Jeszcze wiele innych praktyk pobożnych realizujemy w naszym życiu.
Ale czy jest w nas prawdziwa miłość?
Żarliwość o dusze, troska o te dusze, te dusze tych, którzy błądzą, którzy są daleko od Boga.
To jest wtedy najlepszy dogód, że prawdziwa jest nasza pobożność, kiedy na innych się nie wywyższamy, a widząc człowieka błodzącego, modlimy się za niego i prosimy Boga, żeby pozyskał tego biedaka do królestwa niebieskiego, żeby go z wagił, a żeby ten ktoś cieszył się wieczną szczęśliwością, nawet jeżeli jest to mój osobisty wróg, który wyrządził mi wiele szkody.
Wtedy drodzy Wierni, kiedy nie pokardzamy człowiekiem, kiedy umiemy powściągnąć język nasz i nie mówić tam, gdzie nie musimy różnych złych rzeczy, obliź nich naszych, wtedy możemy powiedzieć, że pobożność nasza jest dobra.
Natomiast jeżeli prowadzi ona nas do pychy, do wyniosłości, do pogardzania blizmie, to mieli mieć tą świadomość, że powinniśmy podjąć jak najszybciej bardzo stanowcze leczenie, ponieważ ten wirus w sposób często nie dostrzegalny.
Może doprowadzić człowieka do tej gecheny, o której mówi Pan, nas jest z Rysztus.
Pewnym momencie świat się skończy, otworzy się wieczność, a wieczność ta będzie niczym innym, jak wiecznym cierpieniem,
w ogniu przygotowanym dla djała i jego aniołów.
Ojca i Syna i Duka Świętego Amen.
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.