,,Nie naśladuj uporu tej pobożnej osoby z Rzymu, o której piszą Cuda Różańca.
To była osoba tak pobożna i gorliwa, że swoim świętym życiem zadziwiała najsurowszych zakonników Kościoła Bożego.
Pewnego dnia chciała prosić o radę św. Dominika i dlatego kiedy spowiadała się u niego, ten zadał jej jako pokutę odmówić jeden Różaniec i zalecił jej także odmawiać go we wszystkie dni. Lecz ona zaczęła się wymawiać mówiąc, że jej ćwiczenia są wszystkie dobrze zorganizowane, że każdego dnia zdobywała odpusty ze stacji rzymskich, że nosi łańcuch i Włosienicę, że biczuje się wiele razy na tydzień, że pości często i czyni inne pokuty. Święty jednakże nalegał, aby przyjęła jego radę, lecz ona uparta nie chciała, aż do tego stopnia, że opuściła konfesjonał, prawie zgorszona sposobem postępowania tego nowego kierownika duchowego, który chciał przekonać ją, aby przyjęła nabożeństwo nie według jej gustu.
Kilka dni później jednak, ta pobożna osoba będąc na modlitwie została porwana w ekstazę. Zobaczyła duszę swoją obowiązaną stawić się przed Boskim Sędzią, a oto św. Michał kładzie na jednej szali wagi jej pokuty i modlitwy, na drugiej jej grzechy i niedoskonałości, potem podnosi wagę… O biada! Szala dobrych czynów nie opada, ale wznosi się, wznosi… Bardzo zasmucona wzywa Miłosierdzie Boże i zwraca się do Najśw. Dziewicy, swojej obrończyni, która rzuca na szalę dobrych uczynków ten jedyny Różaniec, odmówiony przez nią za pokutę… szala obniża się, równoważąc i grzechy, i dobre czyny. Najśw. Dziewica potem wyrzuca jej, że nie chciała iść za radą Jej sługi, odmawiania każdego dnia Różańca św.''

,,Pewien człowiek – powiada bł. Alan – próbując bezskutecznie wszelkiego rodzaju praktyk pobożnych, aby się uwolnić od złego ducha, który nim owładnął, pomyślał by zawiesić na szyi Różaniec; przyniosło mu to ulgę; a następnie, stwierdzając, że kiedy go zdejmował szatan zaczynał go męczyć okropnie, postanowił nosić go dzień i noc; w ten sposób nie był więcej napastowany. Jest rzeczą zbyt jasną, że ten nie może znieść tak strasznego łańcucha! Ten sam bł. Alan twierdzi, że on sam uwolnił wielką liczbę opętanych nie inaczej, jak kładąc im na szyi koronkę Różańca.''