Trump, między Gatesem, a RFK Jr; "szczepionka przeciw polio, uważam ją za niesamowitą”, a za chwilę „WSZYSTKIE są trucizną”
Dlaczego myli się w sprawie szczepionki przeciwko polio... Ciemna strona szczepionki przeciwko polio: kiedy leczenie staje się przyczyną...Nicolas Hulscher
Trump publikuje wpis „WSZYSTKIE są trucizną” na temat szczepionek
Czy Trump wiedział o badaniu Henry'ego Forda przed jego publikacją? Czy jego nagła zmiana poglądów jest związana z publikacją tych danych? Ale jest pewne zagrożenie: nie pozwólcie, aby ta chwila ograniczyła się tylko do tiomersalu. Ten środek konserwujący został w większości usunięty dekady temu. Prawdziwym kryzysem jest to, że wszystkie inne substancje w szczepionkach wciąż są obecne, a także szaleńcza praktyka wstrzykiwania dzieciom 25 dawek przed ukończeniem pierwszego roku życia. Niezależnie od tego, wydarzenia te zwiastują początek końca ideologii szczepień.
Badanie Henry'ego Forda
Prezydent Trump publikuje film łączący szczepionki z autyzmem: „Wszystkie są trucizną. Każda. Jedna. Jedna”.
Napisy pod nagraniami podważają każdą szczepionkę.
JON FLEETWOOD
Prezydent Donald J. Trump opublikował w poniedziałek na portalu Truth Social film , w którym lekarze ostrzegają przed tiomersalem w szczepionkach i łączą narażenie na rtęć z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem. W samym filmie na ekranie pojawia się napis: „Wszyscy są trucizną. Każdy. Jedna. Jedna”. Ta strona internetowa zgadza się z tym podpisem. Udostępniając ten film, Trump sygnalizuje, że nie unika już debaty na temat szczepień, lecz od razu się w nią angażuje – co może zmienić debatę na szczeblu krajowym i położyć kres wieloletniemu zaprzeczeniu władzy.
Co jest w filmie
Jeden z lekarzy podnosi mały pojemnik i wyraźnie opisuje zagrożenie: „Pokaż im balsam z tiomersalem, który trzymamy w metalowym pojemniku, bo trochę się go boimy, i to bardzo drobny proszek. To tiomersal, który jest oznaczony jako bardzo toksyczny. Ma działanie kumulacyjne”. Następnie omawia zakres etykiety ostrzegawczej: „Może powodować uszkodzenia nerek, układu oddechowego, skóry i układu nerwowego. W tym miejscu wyraźnie ostrzega się, że może powodować toksyczność reprodukcyjną i rozwojową, co oznacza, że może powodować autyzm i inne zaburzenia neurorozwojowe. To niezwykle toksyczna substancja”. Następnie film pokazuje powiązanie tych zagrożeń z narażeniem na nie w realnym świecie poprzez wstrzyknięcia: „A oto, co zawiera szczepionka… Szczepionki są bardzo ważne, bo przecież wstrzykuje się je bezpośrednio”.
Największe źródło narażenia: szczepionki przeciw grypie
Lekarze podkreślają, że szczepionki przeciwko grypie są głównym wektorem narażenia na rtęć: „Być może największym zagrożeniem dla zdrowia w Stanach Zjednoczonych, przynajmniej w kontekście narażenia na rtęć, jest szczepionka przeciw grypie. Szczepienie przeciw grypie jest obecnie zalecane wszystkim kobietom w ciąży, wszystkim niemowlętom i wszystkim dzieciom co roku”. Dodają, że tiomersal jest składnikiem procesów produkcyjnych niesterylnych: „Dodają tiomersal na każdym etapie, bo fabryka nie jest czysta i sterylna… Cały czas będzie potrzebny tiomersal albo coś w tym stylu. Trzeba to przerwać”. Przykład dawki: „Tiomersal, 25 mikrogramów rtęci na dawkę”.
Lekarze twierdzą, że wielu tego nie wiedziało
Mówca przyznał, że lekarze często nie zdają sobie sprawy z istnienia produktów zawierających rtęć: „Podałem 2000 zastrzyków RhoGAM… Nie wiedziałem, że RhoGAM zawiera tiomersal… Nie wiedzieli, że samo słowo tiomersal oznacza rtęć”. Cały film możesz obejrzeć poniżej: …
Dlaczego to ma znaczenie
Rozpowszechnienie przez Trumpa nagrania wyraźnie nawiązującego do związku szczepionek z autyzmem i wymieniającego tiomersal po imieniu, ponownie stawia w centrum uwagi opinii publicznej długo tłumioną debatę na temat bezpieczeństwa. Bloomberg szybko zauważył wpis i skupił się na toksyczności tiomersalu, podkreślając wagę wiadomości i moment jej opublikowania.
Podsumowanie
Urzędujący prezydent właśnie zamieścił na forum wypowiedzi lekarzy, którzy twierdzili, że konserwant na bazie rtęci, stosowany w niektórych szczepionkach, jest „niezwykle toksyczny” i wiąże się z uszkodzeniami rozwojowymi — w tym autyzmem — pokazując jednocześnie na kamerze ostrzeżenia na etykietach i podając jako główne źródło narażenia szczepionki przeciw grypie. Nakładka na wideo – „Wszyscy są trucizną. Każda. Jedea. Jedea” – uchwyca ten moment: bezpośrednie wyzwanie dla status quo w sprawie szczepień, teraz płynące z góry. President Trump Posts Video Linking Vaccines to …
Dlaczego Trump myli się w sprawie szczepionki przeciwko polio: To wcale nie jest zaskakujące. Eradykacja polio jest niemożliwa, gdy przyczyną numer jeden jest szczepionka
SAYER JI
„Słuchajcie, macie szczepionki, które są naprawdę niesamowite. Szczepionka przeciwko polio, tak się składa, że uważam ją za niesamowitą” – oświadczył prezydent Donald Trump 5 września 2025 roku, gdy został zapytany o plany Florydy dotyczące wycofania obowiązku szczepień w szkołach¹. Ta stanowcza pochwała szczepionki przeciwko polio, pochodząca od populisty, który niegdyś flirtował ze sceptycyzmem wobec szczepionek, stanowiła zaskakujący zwrot akcji. Zaledwie kilka dni wcześniej założyciel Microsoftu, Bill Gates, zasiadł na ważnej mównicy podczas kolacji w Białym Domu obok Pierwszej Damy Melanii Trump, gdzie chwalił szczepionki i mówił o „przeniesieniu amerykańskiej innowacyjności na wyższy poziom, aby wyleczyć, a nawet wyeliminować” choroby takie jak polio². W tym samym tygodniu Gates „powiedział, że [Trump] wspomniał o polio” jako obszarze do wznowienia wysiłków³. Nagle czołowa postać ruchu America First zdawała się powtarzać słowa Gatesa i globalnego establishmentu zajmującego się szczepionkami, opowiadając się za jednostronną, obaloną narracją , która od dziesięcioleci dominuje w temacie polio.
Polio nie było po prostu zaraźliwym wirusem atakującym bez powodu – często było produktem ubocznym toksyn przemysłowych (takich jak pestycydy, np. DDT i arsen ) oraz innych czynników środowiskowych, a nie zarazkiem magicznie zwalczonym zastrzykiem. Spadek zachorowań na polio i jego zniknięcie były w dużej mierze efektem alchemii statystycznej – zmian w kryteriach diagnostycznych i etykietowaniu choroby , wprowadzonych w tym samym okresie co szczepionki, co drastycznie zmniejszyło liczbę zachorowań na papierze, niekoniecznie zapobiegając paraliżowi w rzeczywistości.
Szczepionki Salka i Sabina nie były uniwersalnie bezpieczne i skuteczne. Szczepionka Salka miała dobrze udokumentowane problemy z bezpieczeństwem (na przykład incydent w Cutter Labs w 1955 roku, gdzie partie szczepionek spowodowały paraliż u dzieci). Tymczasem doustna szczepionka Sabina przeciwko polio (OPV) stała się podręcznikowym przykładem nieprzewidzianych konsekwencji , stając się najczęstszą przyczyną paraliżu polio na świecie ⁵⁶.
Eradykacja polio to miraż – niemożliwy „święty Graal”, który pozostaje wiecznie poza zasięgiem , w dużej mierze dlatego, że samo narzędzie (OPV) nieustannie rozsiewa chorobę . Nawet jeśli dziki polio zostanie opanowany, wirus szczepionkowy nadal krąży, mutuje i wywołuje epidemie. Co więcej, wirusy takie jak polio można tworzyć lub manipulować nimi w laboratoriach – co potwierdzają czołowi naukowcy – co oznacza, że polio może zostać ponownie wprowadzone w dowolnym momencie , co praktycznie uniemożliwia prawdziwą eradykację. Saga polio kryje w sobie przestrogę przed korporacyjną chciwością, naukowymi nadużyciami i geopolityczną władzą. Uproszczona mit o tym, że „szczepionka pokonuje wirusa”, posłużyła do tuszowania przypadków zatruć przemysłowych, bagatelizowania ofiar urazów wywołanych szczepionką i zapewnienia mocarstwom Zachodu (za pośrednictwem filantropijnych fasad, takich jak Fundacja Gatesa) miękkiego narzędzia nacisku w krajach rozwijających się. Krótko mówiąc, krucjata przeciwko polio ma tyle samo wspólnego z PR-em, polityką i zyskiem, co ze zdrowiem publicznym.
Nowe powtarzanie przez Trumpa tez Gatesa na temat polio nie jest zatem triumfem ponadpartyjności – to niebezpieczne ponowne wyśrodkowanie narracji, którą należy pilnie podważyć. Rozprawmy się z każdym mitem i ujawnijmy, jak wygląda prawdziwa historia polio.
Aby zrozumieć polio, należy cofnąć się do końca XIX i początku XX wieku i przyjrzeć się temu, co działo się w środowisku. Standardowa legenda przedstawia polio jako tajemniczą plagę wirusową, która zaczęła atakować dzieci w letnich „epidemiach” z coraz większą gwałtownością – jako mikrob na wolności. Alternatywna teoria, poparta licznymi dowodami historycznymi, głosi jednak, że polio często było toksycznością w przebraniu . W szczególności, paraliżujące polio często następowało po masowej ekspozycji na neurotoksyczne pestycydy .
Weźmy pod uwagę pierwsze epidemie polio w USA w latach 90. XIX wieku. Zbiegły się one z wprowadzeniem insektycydów ołowiowo-arsenianowych do rolnictwa⁷⁸. Pestycyd na bazie arsenu o nazwie Paris Green wszedł do użytku przeciwko inwazjom (np. brudnicy nieparka), dopóki nie uznano go za zbyt fitotoksyczny; został on następnie zastąpiony arsenianem ołowiu około 1892-1893⁹. „Przypadkowo, pierwszy od ponad 50 lat wybuch paraliżu w USA miał miejsce w tym czasie w Bostonie” – zauważa jeden z przeglądów historycznych⁹. Lekarze tamtej epoki doskonale zdawali sobie sprawę, że narażenie na arsen może powodować paraliż i uszkodzenia rdzenia kręgowego zarówno u ludzi, jak i u zwierząt. Jak zauważa kompleksowa historia polio NVIC, już w 1882 roku wiadomo było, że arsen może powodować „uszkodzenia rdzenia kręgowego” i paraliż , nawet u zwierząt gospodarskich¹¹. Kiedy więc u dzieci w regionach rolniczych zaczęły pojawiać się przypadki osłabienia kończyn i paraliżu, czy był to „wirus polio”, czy też pestycydy zawierające ołów i arsen, pokrywające sady i pastwiska?
Przenieśmy się do lat 40. i 50. XX wieku, szczytowej ery polio w USA. To była era DDT : „cudownego” pestycydu chlorowodorowego, którym rządy rozpylały bez opamiętania po II wojnie światowej. Od 1945 roku Stany Zjednoczone przeszły przez to, co pewien lekarz nazwał „najbardziej intensywną kampanią masowego zatrucia w znanej historii ludzkości” – tony DDT (wraz z innymi insektycydami, takimi jak BHC) zostały zrzucone na uprawy, domy, a nawet bezpośrednio na dzieci [12,13] . Słynne było to, że ciężarówki zamgławiały całe dzielnice DDT, podczas gdy dzieci dla zabawy goniły za słodko pachnącymi chmurami.
Korelacja między tymi kampaniami opryskowymi a epidemiami polio była zbyt uderzająca, by niektórzy eksperci mogli ją zignorować. W 1953 roku dr Morton S. Biskind opublikował heretycki artykuł, w którym argumentował, że epidemie polio nie były po prostu wirusowe , ale raczej wynikiem „zalewania” ludności truciznami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (pestycydami), które powodują choroby podobne do polio [14,15] . Biskind zauważył, że zapadalność na polio „gwałtownie wzrosła” w tych samych latach, w których wprowadzono DDT do użytku publicznego [16,17] . Zauważył, że DDT kumuluje się w tkance tłuszczowej i przenika do mleka , co oznacza, że dzieci w latach 1945–1950 były przewlekle dawkowane tą neurotoksyną [18] . I rzeczywiście, gdy później spadło stosowanie DDT, liczba przypadków polio również spadła. Od 1954 roku do połowy lat 60. XX wieku średnie spożycie DDT przez Amerykanów spadło pięciokrotnie19 – w tym okresie również liczba zgłoszeń paraliżu polio gwałtownie spadła. Zwolennicy szczepień przypisują ten spadek szczepionce Salka (wprowadzonej na rynek od 1955 roku), ale nawet współcześni naukowcy, tacy jak Hayes i Laws (1991), przyznali, że spadek narażenia na DDT „stanowi wystarczający powód” spadku liczby zachorowań na polio , niezależnie od szczepień¹⁹.
„Choroby ośrodkowego układu nerwowego, takie jak polio, są w rzeczywistości fizjologicznymi objawami... masowego zatrucia”. – Dr Morton Biskind, 1953¹⁴. Szerszy związek z pestycydami został szczegółowo opisany przez badacza Jima Westa w analizie zatytułowanej „ Wszystko, czego dowiedziałeś się o przyczynie polio, jest nieprawdą ” . West zebrał statystyki produkcji i odkrył „wyraźną, bezpośrednią, bezpośrednią zależność” między stosowaniem pestycydów a zapadalnością na polio paralityczne w ciągu 30 lat²⁰. Na kolejnych wykresach szczyty zachorowań na polio następowały po szczytach narażenia na pestycydy o około 1-2 lata , co sugeruje opóźnienie przyczynowo-skutkowe [21,22] . Przyjrzał się arsenianowi ołowiu w latach 1900–1930, DDT/BHC w latach 40.–50. XX wieku – korelacja z epidemiami polio była „zaskakująca” [2,37] . Co istotne, West zauważył, że polio nie wykazywało niezależnej krzywej, której można by oczekiwać w przypadku szalejącego dzikiego wirusa . Krzywa polio odzwierciedlała raczej krzywą toksyn; wraz ze zmniejszaniem się stężenia toksyn zmniejszała się również liczba przypadków paraliżu [20,24] .
Nie oznacza to jednak, że wirus polio nigdy nie odgrywa roli. Konwencjonalne badania naukowe pokazują, że wirusy polio (istnieją trzy szczepy) istnieją i mogą zakażać ludzi. Jednak u dobrze odżywionej osoby wirus polio zazwyczaj powoduje łagodną chorobę grypopodobną lub nie daje żadnych objawów. W rzeczywistości ponad 95% zakażeń polio przebiega bezobjawowo (czy naprawdę są to „infekcje” budzące jakiekolwiek obawy, jeśli tak jest?) [27] . Paraliż występuje u mniej niż 1% zakażeń – co oznacza, że inne czynniki współistniejące prawdopodobnie decydują o tym, dlaczego tylko ci nieliczni pechowcy rozwijają ciężką postać choroby [27,28] . Podatność może mieć podłoże genetyczne lub środowiskowe. Wiodący wirusolodzy po cichu przyznali, że „jeszcze nie wyjaśnią”, dlaczego „wewnętrzny wirus infekuje kręgosłup, powodując paraliż” w tych rzadkich przypadkach [28] . Oczywistym wyjaśnieniem jest to, że sam wirus zazwyczaj tego nie robi; wymaga organizmu już osłabionego lub zatrutego czymś innym. Na przykład uszkodzenia neurologiczne wywołane toksynami (arsenem, ołowiem itp.) lub nawet urazy (zauważono, że w niektórych przypadkach zastrzyki powodowały paraliżujący przebieg polio, zjawisko to nazywane jest „prowokacyjnym polio”).
Literatura medyczna z lat 40. i 50. XX wieku pełna jest wskazówek, że polio nie było prostą historią jednego wirusa i jednej choroby. Lekarze zgłaszali paraliż podobny do polio po narażeniu na działanie wielu trucizn – arsenu, ołowiu, cyjanku, związków fosforoorganicznych. W istocie, jak podsumowuje West, „te cztery substancje chemiczne [ołów, arsen, DDT, BHC]… utrzymują się w środowisku jako neurotoksyny, które powodują objawy podobne do polio i bezpośrednio korelują z występowaniem [tego, co] nazywano „polio” przed 1965 rokiem”. 13,29 Powszechne trucizny przemysłowe mogły powodować paraliż identyczny z zakażeniem wirusem polio30,31 . Nawet zatrucie arszenikiem (znane historycznie jako toksyna zabójców) często pozostawiało u ocalałych kaleki, praktycznie nieodróżnialne od polio30,32 . Niedawno odkryto, że Tylenol indukuje „wirusopodobną” transmisję toksyczności do zdrowych komórek, co oznacza, że zatrucie może maskować się jako infekcja. Dowiedz się więcej poniżej:
Zamiast się z tym pogodzić, establishment zdrowia publicznego lat 50. podwoił narrację o teorii zarazków. Biskind i inni zwolennicy „teorii trucizny” byli marginalizowani lub wyśmiewani – ich odkrycia były „negowane, ukrywane [i] tłumione” przez rząd i władze medyczne, jak ubolewał Biskind w 1953 roku¹². Uwaga przesunęła się już na znalezienie szczepionki, która „pokona” wirusa polio, podsycanej paniką narodową i sugestywnymi zdjęciami dzieci w żelaznych płucach . Pogląd, że za tą rzezią stoją chemikalia przemysłowe, był zbyt niewygodny – dla rządu, dla firm chemicznych i dla rozwijającego się przedsiębiorstwa produkującego szczepionki, które miało do sprzedania bohaterską historię.
Powszechnie uważa się, że po wprowadzeniu na rynek szczepionki przeciwko polio (IPV) Jonasa Salka w 1955 roku, polio zaczęło zanikać, a doustna szczepionka Alberta Sabina (OPV, wprowadzona w 1961 roku) dokończyła dzieła. Prawdą jest, że liczba zgłoszeń paraliżu drastycznie spadła pod koniec lat 50. i 60. XX wieku. Jednak korelacja niekoniecznie oznacza związek przyczynowo-skutkowy – zwłaszcza że sama definicja „polio” została zmieniona tuż po wprowadzeniu szczepionki. Okazuje się, że w dużej mierze „zanik” polio był iluzją stworzoną przez medyczną reklasyfikację i sztuczki statystyczne , a nie wyłącznie wynikiem odporności po szczepieniach.
Oto, co się stało: Przed 1955 rokiem władze ds. zdrowia publicznego luźno definiowały przypadek polio z porażeniem – 24 godziny objawów porażenia bez innej oczywistej przyczyny zazwyczaj wystarczały do postawienia diagnozy. Zatem każdy krótkotrwały paraliż (np. u dziecka z utykaniem trwającym jeden dzień) mógł być uznany za polio w tamtych latach epidemii. Jednak w 1955 roku – w tym samym roku, w którym wprowadzono szczepionkę Salka – kryteria zostały znacznie zaostrzone . Urzędnicy służby zdrowia zdecydowali, że tylko paraliż trwający co najmniej 60 dni będzie uznawany za polio³³ . Ponadto, w przypadku osłabienia kończyn, coraz częściej stosowano testy laboratoryjne w celu wykluczenia innych wirusów, takich jak Coxsackie lub aseptyczne zapalenie opon mózgowych³⁴. W istocie rząd zaczął „zgłaszać nową chorobę, a mianowicie polio z porażeniem z dłuższym paraliżem”. 35 Wiele przypadków, które wcześniej rejestrowano jako polio, zostało teraz odfiltrowanych lub ponownie oznaczonych jako zapalenie opon mózgowych, jeśli nie spełniały nowej definicji³³ . Jak zauważono w jednej z analiz, „Ta zmiana definicji oznaczała, że w 1955 roku zaczęliśmy zgłaszać nową chorobę...” i samo to „spowodowałoby spadek liczby zgłaszanych przypadków... niezależnie od tego, czy zastosowano jakąkolwiek szczepionkę”. 35
Aby jeszcze bardziej uściślić liczby, przypadki paraliżu występujące w ciągu 4-8 tygodni po doustnej dawce szczepionki przeciw polio były automatycznie uznawane za „przypadkowe” lub oznaczane jako paraliż związany ze szczepionką, a nie dziki polio . Oznaczało to, że nie były one „liczone” w ogólnej liczbie przypadków dzikiego polio, która określa status eradykacji. Nie jest to błahy przypis: w wielu krajach rozwijających się znaczna część całkowitej liczby przypadków paraliżu była związana ze szczepionką. Na przykład w 2005 roku w Indiach odnotowano tylko 66 przypadków dzikiego polio, ale 1645 przypadków spowodowanych wirusem szczepionkowym polio (cVDPV i VAPP)⁴¹. Jednak oficjalny indyjski rejestr polio za ten rok uwzględniał tylko 66 przypadków dzikiego polio; 1645 dzieci sparaliżowanych przez szczepionkę po prostu nie zostało uwzględnionych w statystykach „polio”. Dzięki takiej statystycznej alchemii inicjatywa Global Polio Eradication Initiative (GPEI) mogła ogłosić ogromny postęp, podczas gdy tysiące rodziców po cichu chowało lub opiekowało się sparaliżowanymi dziećmi, które nie pasowały do narracji.
Ciemna strona szczepionki przeciwko polio: kiedy leczenie staje się przyczyną
Trump i Gates chcieliby, abyśmy uwierzyli, że historia szczepionki przeciwko polio to historia nieskazitelnego triumfu – w 100% bezpiecznego cudu, który po prostu zniweczył chorobę. Historia maluje bardziej otrzeźwiający obraz. Od samego początku szczepionki przeciwko polio miały problemy z bezpieczeństwem i niezamierzone konsekwencje, które establishment usilnie starał się zbagatelizować. Po pierwsze, oryginalna szczepionka Salka z 1955 roku miała głośny incydent: jedno z laboratoriów (Cutter Laboratories) wyprodukowało partie, które zostały nieprawidłowo inaktywowane, w wyniku czego dzieciom wstrzykiwano żywego wirusa polio. Ponad 200 dzieci zostało sparaliżowanych, a 10 zmarło w wyniku tego „incydentu Cuttera”, co rzuciło cień na wprowadzenie szczepionki na rynek. Była to tragiczna porażka kontroli jakości; kolejne partie były bezpieczniejsze, ale pokazało to, jak pospiesznie pod presją było to przedsięwzięcie, by „już położyć kres polio”.
Przez dziesięciolecia agencje zdrowia wiedziały o występowaniu VAPP, ale minimalizowały jego znaczenie. W Stanach Zjednoczonych, już w latach 70., każdy nowy przypadek paraliżu polio był spowodowany szczepionką – dziki wirus polio zniknął z kraju po 1973 roku , a nieliczne coroczne przypadki paraliżu były „głównie wywołane szczepionką”, jak ostatecznie przyznało CDC [46] . W latach 90. ryzyko stało się nie do zaakceptowania i w 2000 roku Stany Zjednoczone całkowicie zaprzestały stosowania doustnej szczepionki przeciw polio , powracając do inaktywowanej szczepionki [46,47] . Europa już powróciła do szczepionki. Jednak szczepionka OPV była nadal stosowana w krajach rozwijających się – w rzeczywistości podano dziesiątki miliardów dawek, głównie dzięki funduszom Fundacji Gatesa. Skutek? Narastający kryzys, który media głównego nurtu dopiero zaczynają dostrzegać: obecnie jedynym źródłem paraliżu polio w większości krajów świata jest sama szczepionka[47] .
Liczby te są szokujące. W Indiach, nawet gdy dziki polio zniknął, szacuje się, że w latach 2000-2009 u 100-180 indyjskich dzieci każdego roku rozwijało się poszczepienne porażenie polio⁵ . Klinicznie ich paraliż jest nie do odróżnienia od 48 przypadków dzikiego polio – okrutna ironia, ponieważ te przypadki nie „liczą się” do statystyk polio. „The Telegraph India” donosił, że na każdy zapobiegnięty przypadek dzikiego polio, liczba przypadków paraliżu poszczepiennego przewyższała liczbę przypadków dzikich w stosunku około 3 do 1⁶ . W rzeczywistości, dane GPEI wykazały 42 przypadki dzikiego polio w Indiach w 2010 roku, w porównaniu z ponad 100 przypadkami porażenia poszczepiennego w tym samym roku⁶. Jak później ujął to „USA Today” , „szczepionka jest obecnie główną przyczyną epidemii polio na całym świecie”.
Jest jeszcze gorzej: im agresywniej stosowano szczepionkę OPV, tym więcej przypadków polio było wywołanych szczepionką. Indyjscy lekarze zaobserwowali, że częstość występowania paraliżu (NPAFP) w każdym regionie korelowała z liczbą podanych dawek szczepionki OPV49,50 . W regionach, w których dzieci były bombardowane 10, 20, a nawet ponad 30 dawkami szczepionki OPV (w ramach nieustannych akcji szczepień pulsacyjnych), wskaźniki wiotkiego paraliżu gwałtownie wzrosły. Jedna z analiz opublikowanych w Indian Journal of Medical Ethics obliczyła, że w samym 2011 roku odnotowano 47 500 dodatkowych przypadków paraliżu, które można przypisać kampanii OPV50,51 . Dzieci, które otrzymały najwięcej dawek, były 6,3 razy bardziej narażone na paraliż (z dowolnej przyczyny) niż te, które ich nie otrzymały52,53 . Lekarze wyrazili „udrękę” , że te dzieci były w większości ubogie, a następnie „ignorowane” przez rząd, który spowodował ich niepełnosprawność52,54 . Akcja OPV, choć być może ograniczyła transmisję dzikiego wirusa, pozostawiła po sobie katastrofę w zakresie praw człowieka.
Dane globalne odzwierciedlają ten sam niepokojący trend. W Nigerii polio wywodzące się z wirusa OPV rozpowszechniło się w latach 2000. Badanie opublikowane w 2011 roku w czasopiśmie „Journal of Infectious Diseases ” przez naukowców z CDC udokumentowało 336 przypadków paraliżu polio w Nigerii, wywołanych przez szczep szczepionkowy, który zmutował z powrotem do wirulencji ⁵⁵. Te szczepy pochodzące ze szczepionki mogą krążyć latami: jeden szczególnie zjadliwy szczep (cVDPV typu 2) sparaliżował setki dzieci w około 20 krajach Afryki w latach 2010., długo po tym, jak dziki typ polio 2 został uznany za wymarły. Do 2019 roku niezależni obserwatorzy ostrzegali, że szczepy szczepionkowe „rozprzestrzeniają się w Afryce Zachodniej w sposób niekontrolowany, przekraczając granice geograficzne i stawiając fundamentalne pytania… dotyczące całego procesu eradykacji”.⁷⁶ Innymi słowy, zasialiśmy ziarno samonapędzającego się cyklu szczepionka-polio.
Wszystko to skłoniło dr. T. Jacoba Johna , jednego z najsłynniejszych indyjskich ekspertów ds. polio, do nazwania tego „brudnym sekretem” szczepionki OPV. Jak powiedział magazynowi „Down To Earth” , wirusy OPV są „znane z wywoływania polio wywołanego szczepionką… mogą mutować w formę zjadliwą, wywołując paraliż u innych, a nawet prowadząc do epidemii polio”. 57,58 Jaka była reakcja władz, gdy indyjscy lekarze zgłosili te problemy? „Poproszono ich o zwiększenie liczby dawek podawanych dzieciom”. 59,60 Po prostu podać więcej szczepionek – w zasadzie podwajając stawkę w nieskutecznej strategii. „Osoby zaszczepione są 6,26 razy bardziej narażone na paraliż” – wyniki badań pediatrów indyjskich, którzy prowadzili intensywne kampanie szczepień szczepionką doustną (OPV) 61,62
Paradoks wirusa polio jest obecnie w pełni uznawany przez naukowców (choć nie przez polityków takich jak Trump). W artykule z 2007 roku, którego współautorem był czołowy wirusolog dr Olen Kew z WHO, stwierdzono wprost: „Gdy transmisja dzikiego wirusa polio zostanie przerwana przez wirus polio, narzędzie odpowiedzialne za to… stwarza wyzwania” ze względu na ryzyko związane z VAPP i VDPV⁷⁷. W 2019 roku raport agencji AP zauważył, że epidemie szczepów szczepionkowych w Afryce przewyższają epidemie dzikich szczepów , nazywając to „nieoczekiwanym niepowodzeniem” w eradykacji⁷⁶. Nieoczekiwane dla Gatesa i spółki, być może, ale nie dla tych, którzy ostrzegali lata temu, że „nie da się zaszczepić ludzi” przed ubóstwem i złymi warunkami sanitarnymi63,64 – prawdziwymi czynnikami podatności na polio. Dlaczego eradykacja jest niemożliwa (i do czego nikt nie chce się przyznać)
Przerażająca prawda jest taka, że eradykacja polio w dosłownym sensie – zero paraliżu polio na Ziemi – to mrzonka w obecnych warunkach. Program ten wydał ponad 15 miliardów dolarów od 1988 roku i nadal nie osiągnął zamierzonego celu. Oto dlaczego cel ten wciąż nam umyka i prawdopodobnie zawsze będzie się wymykał:
Szczepionka utrzymuje wirusa w grze. Jak widzieliśmy, stosowanie szczepionki OPV oznacza, że wirusy polio pochodzące ze szczepionki będą nadal krążyć długo po tym, jak dzikie szczepy znikną. Każde zaszczepione dziecko jest potencjalnym nowym roznosicielem. Jedynym sposobem na wyjście z tego błędnego koła jest całkowite zaprzestanie stosowania szczepionki OPV – ale jeśli powstrzyma się ją, zanim dzikie polio całkowicie zniknie i zanim zostaną wdrożone solidne środki sanitarne i opieka zdrowotna, ryzykuje się masowe epidemie z powodu słabnącej odporności populacji. (A nawet po wyeliminowaniu dzikiego polio, ryzykuje się epidemie cVDPV, jeśli zaprzestanie się stosowania szczepionki OPV bez bezbłędnego przejścia na szczepionkę IPV). WHO zmaga się z tą „strategią wyjścia z OPV” od lat i jest to balansowanie na granicy wytrzymałości bez żadnej siatki bezpieczeństwa. W rzeczywistości, gdy w 2016 roku globalnie wycofano składnik typu 2 szczepionki OPV (aby spróbować ograniczyć typ 2 cVDPV), samo to posunięcie wywołało nowe epidemie typu 2, ponieważ niektóre zapasy nie zostały całkowicie wyeliminowane i pojawiły się luki w odporności. Narzędzie służące eradykacji polio stało się siłą napędową tej choroby.
Wirus polio może ukrywać się – i przetrwać – w środowisku i laboratoriach. W przeciwieństwie do ospy prawdziwej, która nie miała bezobjawowych nosicieli, wirusy polio mogą pozostawać niewykryte w jelitach zdrowych ludzi, w ściekach, a nawet w zamrażarkach laboratoryjnych. „Ostatni wirus polio” to ruchomy cel. W 2018 roku w belgijskim zakładzie farmaceutycznym przypadkowo znaleziono fiolki z żywym wirusem polio; w 2019 roku przyłapano nielicencjonowane laboratorium w Malawi na przechowywaniu szczepów polio. Powstrzymanie wszystkich zapasów wirusa na świecie – niezbędne do rzeczywistej eradykacji – to koszmar administracyjny. Wiemy, że w laboratoriach zdarzają się wypadki. Wypadek w laboratorium z ospą prawdziwą w 1979 roku w Wielkiej Brytanii, w którym ktoś zginął, jest przestrogą; laboratoria polio mogą zrobić to samo, ponownie rozsiewając epidemię z jednego wycieku. Istnieje nawet teoria, że niszczycielska epidemia polio w Nowym Jorku w 1916 roku została wywołana ucieczką z laboratorium, w którym prowadzono eksperymenty z polio w Instytucie Rockefellera, ponieważ pierwsze przypadki odnotowano zaledwie kilka przecznic od laboratorium⁶⁵. Niezależnie od tego, czy to prawda, czy nie, podkreśla to skalę ryzyka.
Polio można syntetyzować od podstaw. To być może ostateczny cios dla fantazji o jego eradykacji. W 2002 roku naukowcy z Uniwersytetu Stanowego Nowego Jorku w Stony Brook chemicznie stworzyli genom wirusa polio w laboratorium z sekwencji DNA zamówionych pocztą, a następnie „włączyli” go do życia. To pokazało, że każda zdeterminowana grupa dysponująca skromnymi środkami mogłaby odtworzyć wirusa polio – potencjalne zagrożenie bioterrorystyczne, co było wówczas głośno zauważane. Dr Jacob Puliyel z Indii ostrzega, że istnieje obecnie „syntetyczna wersja wirusa polio” , która „wyśmiewa wysiłki na rzecz eradykacji, ponieważ polio może być teraz rozprzestrzeniane przypadkowo lub celowo przez ten wirus”.⁶⁶ Rzeczywiście, plan leczenia polio istnieje; nie można wykorzenić idei ani kodu. Bez globalnego zakazu stosowania pewnych sekwencji DNA (co samo w sobie jest pochopne), eradykacja nigdy nie jest niczym więcej niż tymczasowa. Jak powiedział Puliyel, w zasadzie daliśmy każdemu formułę (CHNOPS, pierwiastki) pozwalającą na odtworzenie polio ⁶⁶.
Natura znajduje sposób: inne wirusy wypełniają pustkę. Epidemiolodzy zaobserwowali, że wraz z ustępowaniem wirusa polio, inne enterowirusy zaczęły wywoływać paraliż podobny do polio. W Stanach Zjednoczonych epidemie enterowirusa D68 w ostatnich latach doprowadziły do ostrego wiotkiego zapalenia rdzenia kręgowego (AFM) u dzieci – w zasadzie polio pod inną nazwą, powodując paraliż kończyn, a nawet niewydolność oddechową. Podobnie enterowirus 71 wywołał epidemie podobne do polio w Azji. „OPV atakuje tylko trzy z wielu enterowirusów, które mogą powodować polio” – zauważa Chatterjee. „W takim scenariuszu inne wirusy często przejmują kontrolę, stając się bardziej zjadliwe… Zjawisko to może wkrótce stać się globalne, ponieważ wirusy zmieniają role w odpowiedzi na nieudolne działania mające na celu ich wyeliminowanie”.⁶⁷ Innymi słowy, można doprowadzić do wyginięcia jednego wirusa, ale jednocześnie po prostu oczyścić przestrzeń ekologiczną dla jego kuzynów, aby mogli się rozwijać. Całkowita częstość występowania paraliżu może wcale się nie zmniejszyć – może on po prostu pochodzić od innego wirusa, na który (jeszcze) nie mamy szczepionki. Widzimy już, że AFM (z EV-D68) rośnie w erze poszczepiennej. Eliminacja choroby jest znacznie trudniejsza niż eliminacja jednego patogenu.
Higiena i odżywianie wciąż pozostają w tyle w kluczowych obszarach. Polio (i jego analogi) to choroby wynikające z ubóstwa i złych warunków sanitarnych. Wirus rozprzestrzenia się drogą fekalno-oralną, rozwijając się tam, gdzie brakuje czystej wody i systemów oczyszczania ścieków. W latach 50. XX wieku na Zachodzie zanik polio zbiegł się z poprawą higieny i warunków życia – jeszcze przed wynalezieniem szczepionek. Dziś Afganistan, Pakistan i niektóre części Afryki – ostatnie ogniska dzikiego polio – to regiony, w których konflikty i ubóstwo uniemożliwiają stały dostęp do higieny i podstawowej opieki zdrowotnej. Jak argumentowali dr Anant Phadke i dr C. Sathyamala, „nie da się wykorzenić polio, choroby wynikającej głównie ze złych warunków sanitarnych i odżywiania, za pomocą szczepionki”.⁶⁸ Potrzebne było „holistyczne podejście” do rozwoju, ale program eradykacji skupił się na kroplach z szczepionką OPV⁶⁹. Nawet jeśli uda im się zdusić dziką polio w tych rejonach, warunki sprzyjają temu, by jakiś patogen wywołał podobny paraliż – czy to szczep poszczepienny, enterowirus, czy coś jeszcze nieznanego. Bez zajęcia się pierwotnymi przyczynami (czysta woda, odżywianie, narażenie na toksyny), eradykacja będzie daremna.
Jeśli te argumenty brzmią pesymistycznie, należy je uznać za realistyczne . Nie pochodzą one od cyników, lecz od lekarzy i naukowców, którzy obserwowali realia kampanii przeciwko polio. Do 2012 roku, podczas „Szczytu Polio” w Delhi, wielu indyjskich ekspertów otwarcie krytykowało sytuację. Dr Pushpa Bhargava , znany biolog molekularny, zwrócił uwagę, że liczba zachorowań na polio w Indiach spadała już przed zintensyfikowaniem projektu eradykacji , dzięki naturalnej odporności większości ludzi i stopniowej poprawie warunków życia⁷⁰. Ostatnie ogniska polio znajdowały się w skrajnie biednych rejonach dwóch stanów. Argumentował, że ukierunkowane podejście do poprawy warunków sanitarnych w tym regionie, w połączeniu z rutynowymi szczepieniami bezpieczniejszą szczepionką IPV, mogłoby pozwolić na kontrolowanie polio przy znacznie mniejszych szkodach ubocznych70,71 . Zamiast tego kraj zdecydował się na masową, „uniwersalną” interwencję szczepionką OPV – czego rezultatem są dziesiątki tysięcy sparaliżowanych dzieci i wyczerpany system opieki zdrowotnej. „Tak zwane korzyści z eradykacji polio nie zostały zrealizowane w tym zadłużonym kraju, a jego dzieci stoją w obliczu niepewnej przyszłości” – podsumowuje z goryczą Chatterjee 72 .
Znamienne jest to, że za każdym razem, gdy cel eradykacji słabnie, odpowiedź Gatesa i globalnych elit medycznych jest ta sama: podwoić finansowanie, podwoić dawki. W 2019 roku, gdy epidemie wywołane szczepionkami eksplodowały, Gates pomógł przeforsować nową strategię wdrażania bardziej nowatorskich szczepionek doustnych w celu zwalczania zmutowanych szczepów (w zasadzie gaszenia ognia ogniem). A podczas Światowego Dnia Polio w 2023 roku, gdy przypadki wciąż się pojawiały, GPEI zaapelował o kolejne 5 miliardów dolarów. To definicja robienia tego samego i oczekiwania innych rezultatów.
Głębsza historia: tuszowanie, miękka siła i „niesamowite” narracje
Kiedy Trump nazywa szczepionkę przeciwko polio „niesamowitą” i krytykuje każdego, kto ją kwestionuje, nieświadomie uczestniczy w trwającej dekady kampanii mającej na celu ochronę mitu polio przed krytyką . Mit ten okazał się przydatny dla wielu wpływowych grup interesów:
Ukrywanie winy przemysłowej: Jak wspomniano, wczesne epidemie polio prawdopodobnie miały komponent toksykologiczny (arsen, DDT itp.). Skupienie się na wirusie pozwoliło firmom chemicznym i agencjom rządowym uniknąć odpowiedzialności za zatruwanie środowiska. Warto zauważyć, że magazyn Time w 1950 roku publikował entuzjastyczne artykuły na temat DDT i zwalczania zarazków, mimo że niektórzy naukowcy podnosili alarm dotyczący bezpieczeństwa pestycydów. Społeczeństwu sprzedawano wizerunek bohaterskiego „DDD” (Disease Destroyer DDT) eliminującego owady przenoszące choroby, podczas gdy wirus polio był przedstawiany jako złoczyńca atakujący nasze dzieci. Niewielu zdawało sobie sprawę, że „lekarstwo” i przyczyna choroby mogą być ze sobą powiązane . Zanim film Rachel Carson „ Milcząca wiosna ” (1962) ujawnił szkodliwość ekologiczną DDT, związek z polio został praktycznie wymazany z pamięci społecznej.
Manipulacja statystykami w celu osiągnięcia zwycięstwa: Zmiana kryteriów diagnostycznych w 1955 roku sprawiła, że szczepionka Salka z dnia na dzień wydawała się wysoce skuteczna. Podobnie, redefiniowanie i zmiana nazw przypadków paraliżu we współczesnych kampaniach sprawia, że polio wydaje się „znikać”, podczas gdy w rzeczywistości paraliż nie znika. To znany trik w zdrowiu publicznym – stosowany również w przypadku definicji przypadków COVID-19 i progów cyklu PCR. Pozwala on urzędnikom ogłaszać sukces bez konieczności poprawy wyników zdrowotnych. Inicjatywa eradykacji polio była mistrzowską klasą w takich manewrach, podtrzymując optymizm (i finansowanie) poprzez prezentowanie możliwie najbardziej optymistycznych liczb.
Interesy farmaceutyczne: Szczepionki przeciwko polio były okrętem flagowym boomu szczepionkowego w połowie XX wieku. Narracja triumfu pomogła utorować drogę do rozszerzenia całego kalendarza szczepień. Przyznanie się do problemów ze szczepionką przeciwko polio ( takich jak zanieczyszczenie wirusem SV40 – wirusem małpim w szczepionkach Salka, który później powiązano z nowotworami – lub problem paraliżu wywołanego przez szczepionkę OPV) w oczach producentów „podważyłoby zaufanie publiczne” do wszystkich szczepionek. W związku z tym podjęto skoordynowane wysiłki w celu utajnienia negatywnych danych. Na przykład, gdy DNA wirusa SV40 wykryto w guzach pacjentów z międzybłoniakiem i innymi, naukowcy, którzy zgłaszali te obawy, zostali zmarginalizowani; CDC i instytuty do dziś twierdzą, że szczepionki przeciwko polio ratowały życie, a jakiekolwiek powiązanie z rakiem jest nieudowodnione. Jako inny przykład, w 1976 roku, kiedy notatka Wyeth otwarcie przyznała, że „w Stanach Zjednoczonych jest obecnie zbyt wiele przypadków paraliżu poszczepiennego związanego ze szczepionkami przeciwko polio”, przyspieszyło to przejście na szczepionki przeciwko polio – ale media nie nagłośniły sprawy, ponieważ narracja „szczepionka przeciwko polio = cud” musiała zostać zachowana. Producenci szczepionek i globalne organizacje zdrowotne są głęboko zainteresowane utrzymaniem polio jako historii sukcesu szczepionek, nawet jeśli oznacza to tuszowanie obecnych niepowodzeń.
Miękka siła geopolityczna: Być może najbardziej cynicznie, eradykacja polio była wykorzystywana jako narzędzie wpływów Zachodu w krajach rozwijających się. Działania Fundacji Gatesa na rzecz walki z polio w Indiach i Afryce funkcjonowały jako swego rodzaju filantropijna dyplomacja, otwierając drzwi rządom i systemowi ONZ. Nie jest tajemnicą, że Indie, przestrzegając kolejnych Narodowych Dni Szczepień (podczas których miliony dzieci ustawiają się w kolejce po szczepionki), były częściowo w zamian za inną pomoc i dobrą wolę darczyńców. Niektórzy działacze na rzecz zdrowia publicznego w Afryce i Azji po cichu wyrażają niezadowolenie z faktu, że miliardy są wydawane na programy wertykalne dotyczące jednej choroby, która znajdowała się daleko na ich liście priorytetów, często za namową zachodnich filantropów, którzy pragnęli „zwycięstwa w dziedzictwie”. Tymczasem podstawowe potrzeby, takie jak czysta woda, kontrola malarii i żywienie – które przyniosłyby znacznie większe korzyści zdrowotne – pozostają niedofinansowane. Nawet w sferze szczepień, odra i cholera zabijają znacznie więcej dzieci, ale polio zyskało ogromne zainteresowanie, ponieważ było projektem prestiżowym. W Pakistanie i Afganistanie kampanie szczepień przeciwko polio powiązały się z wojną i szpiegostwem – CIA wykorzystała sfałszowaną akcję szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby jako pretekst do polowania na Osamę bin Ladena w 2011 roku, poważnie podważając zaufanie. Pracownicy programu szczepień przeciwko polio stali się następnie celem ataków bojowników, postrzeganych (nie do końca niesłusznie) jako agenci działający w imieniu obcych sił. Program ten miał zatem realne reperkusje polityczne, ale jest kontynuowany w imię globalnej dobrej woli.
Osobista krucjata Billa Gatesa: Gates zainwestował ogromny kapitał osobisty w eradykację polio – ponad 5 miliardów dolarów – i stało się to niemal synonimem jego reputacji . Często fotografuje się go, jak podaje krople afrykańskim niemowlętom, co jest wizerunkiem dobroczynności w PR-ze. Gdyby uznano, że polio jest, powiedzmy, niemożliwe do wykorzenienia lub że jest ono spowodowane głównie toksynami lub statystycznie „kontrolowane”, zrujnowałoby to aurę modelu Gatesa. Fundacja Gatesa hojnie finansuje również media, aby promować historie o sukcesach w szczepionkach. W związku z tym nawet duże media często unikają dogłębnego badania kwestii szczepionek przeciw polio; łatwiej jest opublikować komunikat prasowy o sukcesie. Wpływ fundacji na WHO i CDC jest ogromny (Gates finansuje około 10% budżetu WHO, w dużej mierze na polio). Wtajemniczeni żartują, że program WHO dotyczący polio jest praktycznie odgałęzieniem Fundacji Gatesa. Nic więc dziwnego , że na kilka dni przed proklamacją Trumpa, Gatesowi przyznano miejsce na mównicy w Białym Domu, aby wzmocnić narrację dotyczącą polio. Trump, zawsze podatny na pochwały i pragnący „wielkich zwycięstw”, prawdopodobnie uznał współpracę z Gatesem w sprawie szczepień za mężną – być może nawet ekonomicznie opłacalną, jeśli inwestycje Gatesa w technologie w USA zadowolą administrację.
Wnioski: Nowa narracja na nową erę
Jeśli w ostatnich wypowiedziach Trumpa jest jakaś pozytywna strona, to to, że ponownie stawiają one kwestię polio w centrum uwagi – dając nam szansę na wyjaśnienie sytuacji. Owszem, polio było kiedyś znienawidzonym słowem i tak, szczepionki zdawały się je oswajać w powszechnej wyobraźni. Jednak ta uproszczona historia musi ustąpić miejsca złożonej prawdzie:
Polio było chorobą zarówno błędów środowiskowych , jak i mikrobów. Powstało w wyniku toksycznej metody prób i błędów współczesnego przemysłu i zanikło, gdy te błędy naprawiliśmy (często po katastrofie zdrowia publicznego).
Szczepionka przeciwko polio nie okazała się idealnym wybawieniem; była narzędziem, które łagodziło przebieg niektórych postaci polio, lecz zaostrzało go w innych , i które wiązało się ze znacznym ryzykiem, które zostało świadomie zbagatelizowane.
Działania na rzecz „wykorzenienia” przerodziły się w quasi-religijną misję, nietolerancyjną wobec sprzeciwu, która w niektórych przypadkach szkodziła systemom publicznej opieki zdrowotnej, którym miała pomóc (poprzez marnowanie zasobów i demoralizację personelu)⁷⁵. Podważyła również zaufanie w społecznościach, gdzie ludzie na własne oczy widzieli, że im więcej szczepionek otrzymywały ich dzieci, tym większego paraliżu doświadczały .
W przyszłości musimy porzucić dogmat „uniwersalne rozwiązanie” . Zamiast dążyć za wszelką cenę do zera przypadków – nieuchwytnego Graala – powinniśmy skupić się na wzmocnieniu podstawowej infrastruktury zdrowotnej, czystej wody i żywienia, co naturalnie ograniczy polio (i wiele innych chorób) bez skutków ubocznych. Powinniśmy inwestować w bezpieczniejsze szczepionki (np. stosować wyłącznie szczepionkę przeciwko polio IPV, jeśli w ogóle jakakolwiek szczepionka przeciwko polio jest w tym momencie naprawdę potrzebna) i szczerze mówić o ich ograniczeniach.
Przede wszystkim musimy wykazać się intelektualną pokorą . Czas przyznać, że polio może nigdy nie zostać w 100% wyeliminowane – i to jest w porządku. Możemy sobie z nim radzić, tak jak radzimy sobie z innymi chorobami, poprzez ukierunkowane interwencje i poprawę warunków życia, a nie poprzez masowe kampanie eradykacyjne, które stwarzają nowe problemy.
Donald Trump doszedł do władzy w 2016 roku po części dzięki kwestionowaniu ortodoksji establishmentu i dawaniu głosu tym, którzy sceptycznie podchodzą do narracji elit. To tragiczne, że w 2025 roku zamiast tego użycza swojego głosu, by podtrzymać jedną z najświętszych (i najbardziej chwiejnych) narracji establishmentu: nieomylność szczepionek, której uosobieniem jest szczepionka przeciwko polio. Czyniąc to, w istocie dołącza do Billa Gatesa w opowiadaniu światu pocieszającej bajki na dobranoc – takiej, która ma bardzo mało wspólnego z rzeczywistością .
Dane, historia i bolesne lekcje ostatnich 70 lat prowadzą do wniosku równie niepokojącego, co nieuniknionego: polio to nie tylko wirus, który można wytępić szczepionką, a udawanie, że jest inaczej, wyrządziło ogromne szkody. Im szybciej się z tym zmierzymy – z odwagą i współczuciem dla osób dotkniętych chorobą – tym szybciej będziemy mogli wypracować naprawdę skuteczne strategie zdrowia publicznego. Do tego czasu będziemy tkwić w nieskończonej pętli, myląc manipulację z nauką i powtarzając błędy, ogłaszając zwycięstwo.
Ostatecznie, być może ostatnią lekcją polio dla nas jest lekcja pokory: ludzkie zdrowie nie zawsze poddaje się naszej woli i harmonogramowi, a rozwiązania technologiczne mogą przynieść odwrotny skutek, jeśli zignorujemy fundamentalne realia. Szczepionka na polio nie była magiczna; eradykacja polio nie jest prostym moralitetem o dobru i złu. To złożona saga prób, błędów i niezamierzonych konsekwencji. Najwyższy czas, aby nasi przywódcy – czy to Bill Gates w swojej filantropijno- bańce, czy Donald Trump w kampanii wyborczej – to zrozumieli. Dopóki to się nie stanie, jak mawiał sfrustrowany aktywista na rzecz zdrowia Indian, inicjatywa walki z polio pozostanie „monumentalnym niefortunnym wypadkiem” – takim, na który przyszłe pokolenia będą patrzeć z tym samym pytaniem, które Trump zadał odnośnie polityki Florydy: „O czym oni myśleli?”.
Why Trump is Wrong About the Polio Vaccine: It …