martyr.pl WRESZCIE KAPŁANEM! Ksiądz Filip Shelmerdine wyświęcony na księdza! NIEDŁUGO PÓŹNIEJ BĘDĄ …
Sedewakantyści w kilku miejscach głoszą herezję, jednak sektą bym ich nie nazwał. Raczej nazwał bym sektą kościół Novus Ordo z jego "papieżami" głoszącymi jawnie i publicznie liczne herezje.
Zapomniane orędzie Jana Pawła II: nauczanie Kościoła o antykoncepcji nie podlega dyskusji
Zapomniane nauczanie Jana Pawła II: chrześcijanie wierzą w Allaha: „My, chrześcijanie i muzułmanie, mamy wiele rzeczy wspólnych, tak jako ludzie wierzący, jak i jako istoty ludzkie (…) Wierzymy w tego samego Boga, w Boga żywego, w Boga, który stworzył świat i doprowadza swe stworzenia do ich doskonałości”. (Jan Paweł II podczas spotkania z młodymi muzułmanami na stadionie w Casablance, 19 sierpnia 1985)
"Jerusalem Post": Polska była krajem, który stawiał opór nazistom
Pogrom kielecki to był zorganizowany przez żydo-komunistyczne służby. Polacy nie mieli z tym nic wspólnego. Kolejne kłamstwa żydowskiej gazety. Dwa zdania powie prawdziwe żeby trzecie kłamliwe przemycić.
Reguła Mariańska cykl 4 cz.15- 28.01.18
Sekwencja zdarzeń, fakty wyciągnijcie sami.
1. Ksiądz Kiersztyn powołuje i organizuje ruch intronizacji Chrystusa na Króla Polski.
2. Ksiądz Kiersztyn ginie w wypadku samochodowym - zostaje przejechany przez ciężarówkę.
3. Ruch intornizacyjny przejmuje Natanek z tzw. kurii krakowskiej.
4. Kuria dokonuje "intronizacji" w Łagiewnikach.
5. Natanek stwierdza, że to była ta właściwa intronizacja, a każdy kto twierdzi inaczej jest przez Natanka wyklęty.
"Dogmatycznie" contra "pastoralnie"
@Ewelina Anna twierdzi, iż kto odchodzi z soborowego kościoła - ten odchodzi z Kościoła katolickiego. Jest to nieprawda. Kościół katolicki można rozpoznać za sprawą czterech znamion, którymi są: jedność, świętość, katolickość i apostolskość – wynika to z symbolu apostolskiego z Soboru Konstantynop. I. (381). Pius IX orzeka (1864, Denz. 1686): „Prawdziwy Jezusa Chrystusa Kościół czworakimi cechami, które z Symbolu, jako przedmiot wiary wyznajemy, powagą bożą jest ustanowiony i poznawalny“.
Świętość.
Soborowy kościół z całą pewnością nie posiada cechy świętości.
Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Krakow 1932:
"Kościół, by się mógł nazywać świętym, winien być takim świętością zasad i świętością członków. Świętość zasad polega na tym, że nauki, które głosi są święte, ma też środki odpowiednie do uświęcenia swych członków. Musi mieć wszystkie zasady święte; nie mógłby się nazywać świętym, gdyby choć jedna jego nauka sprzeciwiała się świętości".
Nauki, oficjalnie głoszone przez soborowy kościół, to nauki potępione wcześniej przez Magisterium.
Jedność.
Jedność Kościoła oznacza m.in. jedność wyznawanej wiary. Pomiędzy nauką papieża, biskupa czy kapłana katolickiego, niezależnie czy nauczają oni w Rzymie, Azji, Australii, Ameryce, czy Europie, nie ma żadnej różnicy. Wierni, czy są murzynami, czy Europejczykami, mają jedne artykuły wiary, jeden katechizm katolicki. Jedne wszędzie sakramenty święte, jedna Msza święta.
W łonie posoborowego kościoła nie istnieje jedność wiary: — wspólnoty Neokatechumenatu wyznają inne prawdy wiary niż grupy tzw. „tradycji katolickiej” a wspólnoty Odnowy w Duchu św. wierzą w co innego niż Bractwo św. Piusa X (które przecież jest częścią posoborowego kościoła).
Ksiądz w polskiej parafii naucza innej wiary niż ksiądz w niemieckiej parafii a ksiądz we francuskiej parafii innej niż ksiądz w amerykańskiej parafii. Episkopat kanady nie uznaje antykoncepcji za grzech. Biskupi posoborowego kościoła nie są zgodni czy sodomia jest grzechem oraz czy można udzielać posoborowych sakramentów jawnym cudzołożnikom. Duszpasterze grup indultowych nie zgadzają się z nauką „papieża Franciszka”. Bractwo św. Piusa X głosi, iż papieżowi należy być nieposłusznym podczas gdy Episkopat polski nakazuje posłuszeństwo papieżowi.
Soborowy kościół nie jest zatem Kościołem katolickim. Jest to sekta, która pod Kościół się podszywa.
"Dogmatycznie" contra "pastoralnie"
@Ewelina Anna zdaje się nie zna nauki Kościoła, iż jawny heretyk nie jest członkiem Kościoła, dlatego nie pełni w Kościele żadnego urzędu.
Św. Robert Bellarmin, De Romano Pontifice, II, 30
"Niechrześcijanin nie może być w żaden sposób Papieżem, jak sam Kajetan przyznaje. Powodem tego jest to, że nie może być głową tego, czego nie jest członkiem; ten, kto nie jest chrześcijaninem, nie jest członkiem Kościoła, a jawny heretyk nie jest chrześcijaninem, jak jasno naucza św. Cyprian (por. lib 4, epist. 2), św. Atanazjusz (Scr. 2 cont. Arian.), św. Augustyn (lib. de great. Christ. cap. 20), św. Jerzy (przeciw Luciferowi) i inni, dlatego jawny heretyk nie może być papieżem”.
"Papież, będący jawnym heretykiem automatycznie (per se) przestaje być papieżem i głową Kościoła, jako że natychmiast przestaje być chrześcijaninem oraz członkiem Kościoła. Z tego powodu może być on sądzony i ukarany przez Kościół. Jest to zgodne z nauką wszystkich Ojców [Kościoła], którzy nauczali, że jawni heretycy natychmiast tracą wszelką jurysdykcję”.
Hierarchia sekty novus ordo, która wyznaje i głosi heretyckie nauki potępione wcześniej przez Kościół katolicki, jest w takim samym stopniu hierarchią Kościoła, jak hierarchia, która przystała do herezji Ariusza.
Św. Ireneusz, pogromca fałszywego tradycjonalizmu
"Z Kościołem rzymskim, dla jego większego autorytetu, musi się zgadzać co do nauki każdy kościół, jeśli jego nauka ma być apostolską".
Św. Ireneusz, pogromca fałszywego tradycjonalizmu
"Otóż tę prawdę, którą głosi Kościół rzymski, każdy Kościół partykularny musi wyznawać, inaczej nie miałby nauki apostolskiej i nie mogłaby być wytworzona jedność wiary. Z tego już wynika, że Kościół rzymski ma prawo żądać przyjęcia swej nauki jako apostolskiej od wszystkich Kościołów, skoro każdy Kościół musi się z nim zgadzać w nauce, bo inaczej jedność wiary całego Kościoła nie mogłaby być wytworzona, gdyby każdy Kościół mógł przyjąć lub nie naukę Kościoła rzymskiego. Ma tedy Kościół rzymski prymat jurysdykcji w nauczaniu nad wszystkimi partykularnymi Kościołami. W tym już implicite zawiera się także prymat rządzenia, bo skoro Kościół rzymski ma prawo żądać przyjęcia swej nauki, to ma też prawo karać nieposłusznych aż do wykluczenia ich z Kościoła".
Jawny heretyk nie jest członkiem Kościoła katolickiego
Eugeniusz IV – bulla Cantate Domino (4 lutego 1442)
"Kościół katolicki mocno wierzy, wyznaje i głosi: że nikt z tych, co są poza Kościołem katolickim, nie tylko poganie, ale i Żydzi, heretycy i schizmatycy, nie mogą stać się uczestnikami życia wiecznego, ale pójdą „w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom”, jeśli przed końcem życia nie będą do niego włączeni; i że jedność ciała Kościoła znaczy tak wiele, iż jedynie ludziom w nim pozostającym sakramenty kościelne, posty, jałmużny i inne dzieła pobożności pomagają do zbawienia, a trudy chrześcijańskiej walki przynoszą nagrody wieczne, gdyż nikt – jakichkolwiek by jałmużn nie udzielał, nawet gdyby dla imienia Chrystusa przelał swą krew – nie może być zbawiony, jeśli nie pozostaje w łonie Kościoła katolickiego i w jedności z nim".
Jawny heretyk nie jest członkiem Kościoła katolickiego
Panie Quas Primas. Jeśli ktoś nie wyznaje wiary katolickiej to nie jest członkiem Kościoła i tym samym nie pełni w Kościele katolickim żadnego urzędu - tym samym nie stanowi hierarchii Kościoła.
Jawny heretyk nie jest członkiem Kościoła katolickiego
Pius XII Mystici Corporis Christi (29 czerwca, 1943):
"Wszakże do członków Kościoła tylko tych zaliczyć można, którzy są ochrzczeni i wyznają prawdziwą wiarę i ani sami nie wyłączyli się na swe nieszczęście z jedności Ciała, ani też dla bardzo ciężkich przewinień nie zostali z niej wykluczeni przez prawowitą władzę. (…) Jak tedy w prawdziwym związku wiernych istnieje tylko jedno Ciało, jeden Duch, jeden Pan i jeden chrzest, tak też może być tylko jedna wiara. Kto zatem Kościoła słuchać nie chce, tego z nakazu Pana uważać należy jako poganina i celnika (Mat. 18, 17). Ci więc, którzy różnią się wiarą lub uznawaną przez siebie władzą, nie mogą żyć w tym samym Ciele, ani też być ożywieni jednym jego Bożym Duchem".
Jawny heretyk nie jest członkiem Kościoła katolickiego
Św. Robert Bellarmin, De Romano Pontifice, II, 30
"Papież, będący jawnym heretykiem automatycznie (per se) przestaje być papieżem i głową Kościoła, jako że natychmiast przestaje być chrześcijaninem oraz członkiem Kościoła. Z tego powodu może być on sądzony i ukarany przez Kościół. Jest to zgodne z nauką wszystkich Ojców [Kościoła], którzy nauczali, że jawni heretycy natychmiast tracą wszelką jurysdykcję".
Papież pojedzie do Szwecji na 500-lecie reformacji - poinformowało Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej
Anna Katarzyna Emmerich o "nowym kościele":
"Wybudowali wielki, osobliwy, kuriozalny kościół, który miał obejmować wszystkie wyznania na równych prawach: ewangelicy, katolicy i wszystkie sekty – prawdziwa wspólnota bezbożników z jednym pasterzem i jedną owczarnią. Miał tam być papież, płatny papież, pozbawiony wszelkiej władzy. Wszystko zostało przygotowane, wiele rzeczy ukończono; lecz zamiast ołtarza były tylko ohyda i spustoszenie. Tak miał wyglądać ten nowy kościół, i to dlatego podłożył on ogień pod stary; jednakże Bóg zamierzył inaczej. Umarł on po spowiedzi i zadośćuczynieniu – i ożył na nowo".
"Zobaczyłam dziwaczny, osobliwie wyglądający kościół będący w trakcie budowy. (...) Nie widziałam żadnego anioła pomagającego w budowie, lecz wielką liczbę najdzikszych duchów taszczących ku sklepieniu przedmioty najprzeróżniejszego rodzaju, gdzie osoby o krótkich kościelnych okryciach odbierały je i umieszczały w różnych miejscach. Nic nie było przyniesione z góry; wszystko pochodziło z ziemi i mrocznych rejonów, a cała konstrukcja była dziełem błędnych duchów. (...) Spostrzegłam, że wiele z narzędzi nowego kościoła, takich jak włócznie i strzały, miało zostać użyte przeciwko żywemu Kościołowi. (...) W jaskini poniżej (zakrystii) jacyś ludzie wyrabiali chleb, ale nic z tego nie wychodziło. (...) Wszystko w tym kościele należało do ziemi i do niej powracało; wszystko było martwe, wszystko było dziełem ludzkich umiejętności, był to kościół najnowszego formatu, kościół będący dziełem ludzkiej pomysłowości, jakby nowy innowierczy kościół w Rzymie".
www.ultramontes.pl/index.htm
Papież pojedzie do Szwecji na 500-lecie reformacji - poinformowało Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej
Jan Paweł II w grudniu 1983 roku w podobny sposób zachował się wobec luteran w Rzymie. Stwierdziwszy najpierw, że katolicki Kościół musi dźwigać swój udział w "winie" "podzielonego chrześcijaństwa" (Wiedeń, 12 września 1983) i pochwaliwszy Lutra za jego "głęboką pobożność" wziął udział w obchodach pięćsetnej rocznicy urodzin Lutra uczestnicząc w luterańskim nabożeństwie w Rzymie. Również w czasie tego wydarzenia miał na sobie stułę – liturgiczną szatę, którą kapłan powinien zakładać tylko wtedy gdy uczestniczy w sakramentalnych czynnościach (stąd stuła podczas spowiedzi). Po wejściu do luterańskiego "sanktuarium" wykonał ukłon w kierunku luterańskiego ołtarza, a następnie usiadł na zwykłym krześle na podwyższeniu, na tym samym poziomie co inni luterańscy duchowni. Podczas uroczystości przyłączył się do odmawiania przez luterańskiego pastora i zgromadzonych Składu Apostolskiego oraz modlitwy Ojcze Nasz, a podczas kazania dużo mówił o swojej tęsknocie za jednością. Całe to zachowanie wyraźnie pociąga ze sobą czynną formę communicatio in sacris, uznanie luteran za "siostrzany Kościół", znieważenie jego domniemanej funkcji papieskiej i domyślne zanegowanie kilku punktów nauki katolickiej. A na domiar złego, luteranie dali całkiem jasno do zrozumienia, że poczynili ustępstwo zapraszając "biskupa Rzymu" (nigdy nie tytułując go "papieżem") i że nie powinno się w żaden sposób traktować tej wizyty jako kompromisu z ich luterańskimi zasadami.
www.ultramontes.pl/posoborowi_4.htm
Czy papież jest nieomylny tylko gdy naucza ex cathedra?
Paweł VI odchodzi od nauki Magisterium mówiącej o tym, iż cała nauka Magisterium, zarówno głoszona w trybie zwyczajnym oraz uroczystym, jest nieomylna i całej nauce Magisterium należy się posłuszeństwo. Paweł VI potępioną wcześniej przez Kościół naukę ogłoszoną w dokumentach SV2 nazywa Magisterium zwyczajnym. Paweł VI zobowiązuje wszystkich wiernych do przyjęcia tej potępionej nauki. Sobór Watykański II w swoich dokumentach głosi potępione przez Kościół herezje. Między bajki można włożyć brednie o "niejasnych sformuowaniach". Antypapież Paweł VI z żydowskiej rodziny Montini zobowiązuje cały Kościół do przyjęcia potępionej nauki. Czego Pan tu nie rozumiesz?
Czy papież jest nieomylny tylko gdy naucza ex cathedra?
@VRS Paweł VI nadał rangę magisterium zwyczajnego i zobowiązał cały Kościół do przyjecia potępionej nauki.
Na zakończenie soboru Paweł VI oznajmił, co następuje:
„W końcu więc wszystko, co dotyczy świętego Soboru ekumenicznego, dzisiaj, z Bożą pomocą zostało zakończone, wszystkie konstytucje, dekrety, deklaracje i głosowania zatwierdzone podczas obrad soborowych i przez Nas promulgowane. Tenże ekumeniczny Sobór przez Naszego poprzednika, papieża Jana XXIII zapowiedziany 25 grudnia 1961, rozpoczęty zaś 11 października 1962 roku, a po jego śmierci przez Nas kontynuowany, Naszą apostolską władzą postanawiamy zakończyć ze wszystkimi skutkami prawnymi. Postanawiamy zaś, że wszystko, co zostało synodalnie na Soborze ustalone ma być ze czcią przestrzegane przez wszystkich wiernych, na chwałę Bożą, dla blasku Świętej Matki Kościoła i dla pokoju i spokojności wszystkich ludzi. Ogłaszamy, i zatwierdzamy wszystkie te dokumenty soborowe, i postanawiamy, że mają pozostać niezmienione i obowiązujące oraz mają mieć prawomocną skuteczność, mają zostać upowszechnione i w całości i gruntownie wprowadzone w życie oraz zostać w pełni ratyfikowane przez tych, których dotyczą lub mogą dotyczyć teraz i w przyszłości; a jak to zostało rozstrzygnięte i określone, wszystkie wysiłki przeciwne tym zarządzeniom podejmowane przez jakąkolwiek osobę lub organ władzy, świadomie lub nieświadomie, począwszy od teraz mają być uznane za nieważne i próżne”.
12 stycznia 1966 roku, Paweł VI oświadczył również:
„Sobór jest wielkim dziełem magisterium Kościoła; ten, kto opowiada się za Soborem, tym samym uznaje i czci nauczycielski urząd Kościoła…”.
W tej samej przemowie powiedział:
„… nauczanie swoje [Sobór] jednak obwarował powagą zwyczajnego najwyższego magisterium; to zwyczajne i oczywiście autentyczne magisterium wszyscy wierni przyjmować mają z uległością i szczerze, zgodnie z duchem Soboru, odpowiadającym naturze i celom każdego dokumentu”.
6 sierpnia 1964 roku, w swojej encyklice Ecclesiam suam Paweł VI powiedział także:
„Jeżeli więc Sobór Watykański II nazwano dalszym ciągiem i uzupełnieniem poprzedniego Soboru, to właśnie dlatego, że mu powierzono zadania przepracowania i ostatecznego określenia nauk o Kościele„.
Czy papież jest nieomylny tylko gdy naucza ex cathedra?
@VRS Tak się ma, że to co mówi Paweł VI leży w sprzeczności do zdefiniowanej wcześniej nauki Kościoła katolickiego.
Papież przyjął transseksualistę i jego partnerkę
Co do widzialności.
"Widzialnym jest Kościół katol., jeśli te elementa, które z ustanowienia Chrystusa tworzą istotę Kościoła jako społeczności religijnej, podpadają pod zmysły, tak, że z nich rozum może łatwo poznać, iż jest to rzeczywiście jedna społeczność religijna, odrębna od wszystkich innych, istotę Kościoła tworzą, jak już mówiliśmy członkowie Kościoła, wyznanie jednej wiary, te same dla wszystkich środki zbawienia, a przedewszystkiem jedna najwyższa władza". - APOLOGETYKA CZYLI DOGMATYKA FUNDAMENTALNA, KS. DR. M. SIENIATYCKI, s. 305
"Chrystus Pan, ustanawiając Kościół, zbudował go na "opoce", to jest na Piotrze Apostole, oddał Apostołom władzę nauczania, sprawowania Sakramentów świętych i rządy nad wiernymi. Otóż nie tylko osoby Apostołów, ale też ich rządy były czymś widzialnym, odbywały się w świecie "zewnętrznym", dla zmysłów przystępnym; a więc był to Kościół widzialny". - DOGMATYKA KATOLICKA CZĘŚĆ OGÓLNA, KS. JACEK TYLKA